บทที่ 2

 

“คุณชายใหญ่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

มู่เจิ้ง ผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ ตั้งแต่ขึ้นรถมา หยางเฟยอวี่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดผิดปกติ แถมยังหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแทบไม่หยุด ควันสีเทาลอยคละคลุ้งจนเต็มรถ ราวกับสะท้อนอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน

ใบหน้าคมที่มักสงบนิ่งกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ จนมู่เจิ้งอดสงสัยไม่ได้

“ไม่มีอะไร รีบไปบริษัทเถอะ” หยางเฟยอวี่ตอบสั้น ๆ เสียงเรียบนิ่ง แต่ในดวงตากลับแฝงความสับสน

มู่เจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเมื่อเจ้านายไม่อยากพูด สิ่งที่ควรทำคือเงียบและทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

ภายในรถกลับคืนสู่ความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และควันบุหรี่ที่ยังลอยวน แต่ในใจของหยางเฟยอวี่กลับไม่เงียบสงบเลย

ใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายอ่อนโยน รอยยิ้มจาง ๆ ที่ตราตรึง และท่าทางเรียบง่ายที่ไม่ปรุงแต่งอะไรเลย ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอกระชากหัวใจของหยางเฟยอวี่จนอยู่หมัด

เขาสูดควันบุหรี่ลึก ๆ อีกครั้ง แต่รสขมของมันกลับไม่ช่วยให้ใจสงบได้แม้แต่น้อย ตั้งแต่เกิดมา หยางเฟยอวี่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

ผู้หญิงในชีวิตของเขา... มักเป็นเพียงคนที่เข้ามาเพราะผลประโยชน์ หรือเพื่อแลกเปลี่ยนบางสิ่งที่เขายินดีให้ ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง หรือทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมเช่นนี้

แต่หญิงสาวในร้านดอกไม้กลับต่างออกไป เธอไม่เหมือนใครที่เขาเคยเจอ และนั่นทำให้หยางเฟยอวี่รู้สึกทั้งตื่นเต้นและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน

“ปราณปรียา...”

ชื่อที่เขาได้จำมาจากป้ายชื่อที่ติดอยู่บนเสื้อของเธอ หลุดออกมาจากริมฝีปากโดยไม่ตั้งใจ

มู่เจิ้งที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้ยินชื่อแปลก ๆ นี้ แต่เลือกที่จะไม่พูดอะไร ความเงียบในรถยังคงดำเนินต่อไป ขณะที่หยางเฟยอวี่เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ความคิดของเขายังคงเต็มไปด้วยภาพของหญิงสาวที่ไม่อาจลบเลือนได้

“ปริมเห็นลูกค้าผู้ชายหน้าตาดี ใส่ชุดสูทไหมจ๊ะ?”

เจียวมี่ฮวาเอ่ยถามขึ้นทันทีที่กลับออกมาจากด้านหลังร้าน มือของเธอยังถือช่อดอกไม้ที่ห่อไว้อย่างประณีต แต่สายตากลับกวาดหาลูกค้าหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นอย่างเสียดาย

“เห็นค่ะ เขาเลือกดอกไม้เสร็จแล้วก็จ่ายเงินเดินออกไปแล้วค่ะ” ปราณปรียาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ พลางวางตะกร้าดอกไม้ลงบนชั้นอย่างเป็นระเบียบ

“ตายจริง!” เจียวมี่ฮวาอุทานเสียงเบา พลางมองช่อดอกไม้ในมือตัวเองด้วยสีหน้าผิดหวัง “พี่อุตส่าห์ตั้งใจห่อซะสวยเชียว ดอกกุหลาบขาวช่อนี้น่าจะเหมาะกับเขามากกว่าที่เลือกไปเสียอีก”

เธอถอนหายใจยาว หัวคิ้วขมวดเล็กน้อยราวกับเสียดายเวลาที่ใช้จัดดอกไม้อย่างบรรจง

“เขาคงรีบค่ะ เห็นเหมือนมีคนขับรถรออยู่ด้านนอก” ปราณปรียากล่าวเสียงเรียบพลางก้มลงหยิบดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมาจัดใหม่

เจียวมี่ฮวายิ้มบาง ๆ พลางส่ายหัวเบา ๆ “พี่ไม่โทษเขาหรอกจ้ะ แต่คนอะไร หล่อขนาดนั้นยังใจร้อนไม่ยอมรอช่อดอกไม้ของพี่เสียก่อน”

“เมี้ยว~” เสียงเจ้ามิวมิวร้องขึ้นราวกับเห็นด้วย มันเดินเข้าไปคลอเคลียข้อเท้าของปราณปรียา ราวกับปลอบประโลม

ปราณปรียายิ้มขำ พลางอุ้มเจ้ามิวมิวขึ้นมา “ลูกค้าหล่อหรือไม่หล่อ ยังไงเขาก็อุดหนุนร้านเรา พี่ไม่ต้องเสียใจหรอกค่ะ”

เจียวมี่ฮวาหัวเราะเบา ๆ “ก็จริง เอาเถอะ ช่อนี้พี่จะเก็บไว้โชว์หน้าร้านก็แล้วกัน เผื่อจะดึงดูดลูกค้าหล่อ ๆ ได้อีก”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ก่อนแยกย้ายกลับไปทำงานต่อ ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศสบาย ๆ ในร้านที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้

หลังจากปิดร้านดอกไม้ ปราณปรียาก็เดินกลับห้องพักที่อยู่ห่างออกไปสองบล็อก ถนนในยามเย็นเริ่มเงียบสงบลง มีเพียงแสงไฟจากร้านค้าและบ้านเรือนที่เปิดไว้เป็นจุด ๆ

ระหว่างทาง หญิงสาวแวะที่ร้านขนมปังเจ้าประจำ กลิ่นหอมอุ่น ๆ ของขนมปังอบใหม่โชยมาแต่ไกล ชวนให้อารมณ์ที่เหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวันผ่อนคลายลง

ขนมปังหลากชนิดวางเรียงรายอยู่บนชั้นไม้ดูน่ารับประทานเหลือเกิน ปราณปรียาเลือกหยิบบาร์แกตสองชิ้นใส่ถุง ก่อนที่กลิ่นเนยหอมกรุ่นของครัวซองต์จะเรียกร้องความสนใจ สุดท้ายหญิงสาวก็ใจอ่อน เลือกครัวซองต์เพิ่มอีกสองชิ้น

“วันนี้คุณปริมทานอย่างอื่นนอกจากบาร์แกตด้วยเหรอครับ?”

เสียงทักทายที่คุ้นเคยดังขึ้น หมิงเจ๋อ เจ้าของร้านขนมปังยิ้มกว้างพลางมองลูกค้าประจำที่เขาจำได้แม่น หญิงสาวต่างชาติหน้าตาสะสวยคนนี้มักจะแวะมาซื้อบาร์แกตเป็นประจำ โดยไม่ค่อยสนใจขนมปังชนิดอื่นเท่าไร

“ครัวซองต์ของร้านหอมมากเลยค่ะ ฉันอยากซื้อไปฝากเพื่อนด้วย” ปราณปรียาตอบเสียงสุภาพ รอยยิ้มบาง ๆ ที่แต้มอยู่บนใบหน้าสวยคล้ายจะรักษาระยะห่างอย่างแนบเนียน

หมิงเจ๋อพยักหน้า ยิ้มอย่างเก้อเขิน แม้เขาจะพยายามเริ่มบทสนทนาเสมอ แต่หญิงสาวก็ไม่เคยพูดเกินกว่าที่จำเป็น หรือแสดงท่าทีสนิทสนมกลับมา

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะลดราคาให้นะครับ” เขาพูดพลางรีบจัดการตามคำสั่งซื้อ

เมื่อจ่ายเงินเสร็จ ปราณปรียาก็กล่าวขอบคุณเบา ๆ ก่อนหมุนตัวเดินออกไปพร้อมถุงขนมปังในมือ หมิงเจ๋อยืนมองแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ ลับหายไปจากหน้าร้าน เขาถอนหายใจเบา ๆ พลางพึมพำกับตัวเอง

“คนสวยเย็นชาชะมัด...”

ปราณปรียาเดินออกจากร้านขนมปังโดยไม่ได้แวะร้านไหนอีก เส้นทางกลับห้องพักของเธอเริ่มเงียบสงบลงเรื่อย ๆ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องทางให้บ้างประปราย

เมื่อมาถึงหอพักที่ตั้งอยู่ในอาคารเก่าแก่ หญิงสาวเงยหน้ามองบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปยังชั้นห้า ห้องพักของเธออยู่บนชั้นสูงสุดของอาคารแห่งนี้ และหอพักเองก็ไม่มีลิฟต์

ปราณปรียาไม่ได้บ่นอุบอิบอะไร เพราะเธอคุ้นชินกับการเดินขึ้นบันไดเหล่านี้ทุกวัน แม้จะเหนื่อยบ้างหลังจากทำงานมาทั้งวัน แต่เธอก็ถือเสียว่าเป็นการออกกำลังกายเล็ก ๆ น้อย ๆ

ปราณปรียาก้าวขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ เสียงรองเท้ากระทบบันไดไม้ดังเป็นจังหวะ ก่อนที่เธอจะมาถึงประตูห้องพักในที่สุด หญิงสาวหยุดพักหายใจชั่วครู่ ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เรียบง่ายแต่น่าอยู่

เธอวางถุงขนมปังลงบนโต๊ะในครัวเล็ก ๆ และจัดการเตรียมจานเพื่อวางครัวซองต์สำหรับมื้อเช้าของพรุ่งนี้ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ปราณปรียาก็เอนตัวลงบนเก้าอี้ใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงดาว

สำหรับปราณปรียา ห้องพักเล็ก ๆ นี้อาจไม่ได้สะดวกสบายเหมือนอพาร์ตเมนต์หรูที่เคยพักอยู่ในบ้านเกิด แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด

ผนังสีครีมที่เริ่มซีดและหน้าต่างบานเล็กที่มองเห็นวิวตึกเก่าแก่รอบ ๆ ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่สำหรับเธอ ทุกอย่างในห้องนี้กลับเปี่ยมไปด้วยความหมาย ห้องครัวเล็ก ๆ ที่มีกลิ่นหอมของกาแฟอุ่น ๆ ทุกเช้า โต๊ะไม้ตัวเล็กที่มุมห้องถูกใช้เป็นทั้งที่นั่งอ่านหนังสือและทำงาน ชั้นวางหนังสือที่มีทั้งตำราเรียนและนิยายเล่มโปรด ทุกสิ่งล้วนเติมเต็มชีวิตประจำวันของเธออย่างเรียบง่ายแต่สุขใจ

บนเตียงเล็ก ๆ ใกล้หน้าต่าง มุมโปรดของเธอสำหรับการอ่านหนังสือหรือเหม่อมองท้องฟ้า มีหมอนนุ่ม ๆ และผ้าห่มลายดอกไม้ที่แม่เคยซื้อให้เมื่อครั้งเรียนมหาวิทยาลัย แม้เวลาจะผ่านไป แต่ความอบอุ่นจากของชิ้นนี้ยังคงอยู่เหมือนเดิม

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอมักเห็นแสงไฟจากตึกใกล้เคียงที่ส่องกระทบหิมะในหน้าหนาวหรือสายฝนที่โปรยปรายในฤดูใบไม้ร่วง ทั้งหมดนี้หลอมรวมเป็นความเรียบง่ายที่เธอรักและคุ้นเคย ราวกับบ้านที่เธอจากมาแต่ไม่เคยลืม...