บทนำ

 

ท่ามกลางความพลุกพล่านของสนามบินในเช้าวันที่อากาศอบอ้าว เสียงประกาศเที่ยวบินดังเป็นระยะ หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ กำลังนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถงผู้โดยสาร เธอจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างเหม่อลอย ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอมาจากเพื่อนสนิทซึ่งส่งมารัว ๆ อย่างใส่ใจ

“ถึงไหนแล้ว อยู่สนามบินหรือยัง?”

“อย่าลืมกินข้าวก่อนขึ้นเครื่องนะ เดี๋ยวจะปวดท้อง!”

“ถึงโรงแรมเมื่อไหร่โทรหาฉันเลยนะ ไม่งั้นเจอดี!”

ปราณปรียา หรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันว่าปริม อ่านข้อความพวกนั้นซ้ำไปมา ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะหลุดยิ้มมุมปากจาง ๆ ข้อความเหล่านี้เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก

เธอถอนหายใจเบา ๆ พลางย่นคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงในหัวที่เหมือนกำลังบอกตัวเองไปด้วย

“อื้อ”

แค่คำเดียว แล้วนิ้วเรียวก็แตะปุ่มปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว หน้าจอที่สว่างวาบดับไปพร้อมกับความวุ่นวายที่เธออยากหลบหนีไปชั่วคราว

เสียงฝีเท้าของผู้โดยสารข้าง ๆ ดังสะท้อนก้องในหู ทว่าปริมกลับไม่สนใจ เธอเอนตัวพิงเก้าอี้พลาสติกเย็นชืดจนสัมผัสได้จากแผ่นหลัง ดวงตาคู่งามทอดมองออกไปยังเครื่องบินที่จอดเรียงรายริมลานบิน แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกผิดที่ปิดกั้นความเป็นห่วงของเอมอร แต่อีกใจก็รู้ดีว่าเธอต้องการเวลาสำหรับตัวเองอย่างแท้จริง

เมื่อหนึ่งปีก่อน ชีวิตของปราณปรียาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อบิดาและมารดาผู้เป็นเสาหลักในชีวิตจากไปอย่างไม่มีวันกลับเพราะอุบัติเหตุ หญิงสาวที่เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่เงียบงันและว่างเปล่า บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและไออุ่นกลายเป็นเพียงความทรงจำ หลังเสร็จสิ้นงานศพ เธอตัดสินใจย้ายมาอยู่ในคอนโดเล็ก ๆ ใช้ชีวิตเรียบง่ายราวกับปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก

เวลาผ่านไปหลายเดือน เอมอร เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งในมหาวิทยาลัย ทนดูสภาพของปราณปรียาไม่ไหวอีกต่อไป จึงบุกมาหาเธอพร้อมคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“ปริมจะเป็นแบบนี้อีกต่อไปแค่ไหน?” เอมอรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาของหญิงสาวผมสั้นมีน้ำตาคลอหน่วย เธอมองเพื่อนรักที่เคยเป็นดาวคณะในอดีต ปัจจุบันกลายเป็นหญิงสาวร่างผอมแห้ง ใบหน้าซูบเซียว และแววตาไร้ชีวิตชีวา

“ปริมไม่เป็นไร ปริมสบายดี” ปราณปรียาฝืนยิ้ม แม้รอยยิ้มนั้นจะเต็มไปด้วยความฝืนใจจนเอมอรอดสะท้อนใจไม่ได้

เอมอรเช็ดน้ำตาและตัดสินใจพูดถึงเหตุผลที่มาหาในวันนี้ "อรจะแต่งงาน"

ปราณปรียาพยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังต้นไม้กระถางเล็กที่มุมห้อง เอมอรมีแฟนหนุ่มชาวจีนที่คบหากันมาตั้งแต่มหาวิทยาลัย ดังนั้นข่าวนี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

“อรจะย้ายไปอยู่ที่จีน ปริมจะไปกับอรไหม?”

คราวนี้ปราณปรียาหันมามองหน้าเพื่อนสนิท ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย “ปริมไม่...”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธ” เอมอรรีบขัดจังหวะก่อนที่เพื่อนรักจะพูดจบ “อรให้ปริมไปคิดดูก่อน”

แววตาของเอมอรเต็มไปด้วยความหวังดีจนปราณปรียาไม่อาจปฏิเสธคำพูดนั้นได้ หญิงสาวพยักหน้ารับคำอย่างเชื่องช้า เอมอรมองเพื่อนที่อ่อนแอลงจนไม่เหลือเค้าโครงของคนที่เคยมั่นใจในตัวเองเมื่อก่อนแล้วถอนหายใจหนัก ๆ

“นี่เป็นรายละเอียดทุนการศึกษา ถ้าปริมสนใจ โทรหาอรนะ” เอมอรยื่นแผ่นกระดาษให้

ปราณปรียารับมาเงียบ ๆ ก่อนจะไล่สายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษ ใบปลิวมีภาษาจีนตัวโตพาดหัวพร้อมข้อความภาษาอังกฤษกำกับด้านล่าง

"หยางคอร์ปอเรชั่น รับสมัครนักเรียนทุน"

ดวงตาของปราณปรียาหยุดนิ่งที่ชื่อบริษัท เธออ่านซ้ำหลายครั้งราวกับชื่อที่ปรากฏบนใบปลิวมีความหมายบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจ