บทที่ 4

 

ปราณปรียาเดินมาหยุดยืนหน้าร้านพรีเวดดิ้งที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านเศรษฐกิจ ตึกสูงสามชั้นที่ตกแต่งอย่างทันสมัยโดดเด่นด้วยบานกระจกใสขนาดใหญ่สะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ ป้ายชื่อร้านสลักด้วยอักษรสีทองที่เปล่งประกาย อ่านได้ชัดเจนว่า ร้านซินโหรว

ตัวอักษรที่สื่อถึงความหรูหราและเรียบง่ายในคราวเดียวกัน ช่วยเสริมภาพลักษณ์ของร้านที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในร้านพรีเวดดิ้งที่ดีที่สุดในเมือง เมื่อสายตากวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อความมั่นใจว่าที่นี่คือสถานที่นัดหมาย เอมอรย้ำกับเธอไว้ว่าไม่ต้องรีบ แต่ปราณปรียาก็เลือกที่จะมาก่อนเวลาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ดูเร่งรีบ

เมื่อมั่นใจว่าเป็นร้านที่นัดหมายหญิงสาวก็เอื้อมมือเปิดประตูร้าน เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ ต้อนรับผู้มาเยือน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดในแจกันภายในร้านลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไป บรรยากาศภายในอบอุ่นและโปร่งโล่งด้วยการตกแต่งสไตล์โมเดิร์นที่แฝงกลิ่นอายโรแมนติก

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณลูกค้าได้นัดไว้หรือเปล่าคะ”พนักงานสาวก้าวออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเป็นมิตรเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยเดินเข้าร้านมา ปราณปรียาเอ่ยชื่อเพื่อนสาวออกไป พนักงานสาวจึงเดินนำทางหญิงสาวไปยังห้องส่วนตัวที่อยู่ด้านใน

“ชุดที่จองไว้ค่ะ คุณผู้หญิงลองสวมดูก่อนนะคะ”ปราณปรียาส่งยิ้มเป็นการขอบคุณก่อนจะเริ่มปลดชุดที่สวมออก

ทางด้านนอก หยางเฟยอวี่ก้าวตามหลังคุณนายหยางเข้ามาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ราวกับกำลังถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ร้านซินโหย่ว ซึ่งเป็นร้านลองชุดชื่อดังในเมือง อยู่ในความดูแลของหยางมีมี่ พี่สาวของหยางจื่อ นับว่าเป็นญาติสนิทที่ครอบครัวให้ความไว้วางใจ วันนี้เขาจำต้องตามคุณนายหยางมาลองชุดสำหรับงานแต่งงานของคู่ค้าคนสำคัญ

“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิ!” คุณนายหยางเอ็ดลูกชายเบา ๆ เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าสู่ห้องลองชุดส่วนตัว แต่เพียงไม่นาน เมื่อพนักงานสาวเข้ามาเชิญไปเลือกชุด ใบหน้าของคุณนายก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสุภาพในทันที ขณะที่หยางเฟยอวี่ปล่อยตัวเอนหลังลงบนโซฟานุ่ม ดวงตาคมกริบยังจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือ เขาตั้งใจอ่านเอกสารงานไปพลาง รอเวลาให้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เสียงกุกกักเบา ๆ จากหลังผ้าม่านทำให้ชายหนุ่มชะงัก หยางเฟยอวี่ขมวดคิ้วก่อนจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างโซฟา แล้วก้าวตรงไปยังต้นเสียงด้วยความสงสัย เมื่อรู้ว่ามันดังมาจากหลังผ้าม่าน เขาไม่รอช้ากระชากผ้าม่านออกทันที

ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงัก หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนกำลังยืนอึ้ง นัยน์ตาหวานปนโศกของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ชุดเดรสเน้นให้เห็นเรือนร่างอ่อนช้อย เผยความงดงามที่ดูน่าทะนุถนอม ผมสีน้ำตาลถูกมัดรวบไว้อย่างง่าย ๆ แต่กลับเผยต้นคอระหงได้อย่างชัดเจน

หยางเฟยอวี่รู้สึกคอแห้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาเผลอกลืนน้ำลาย ก่อนจะรีบปรับสีหน้ากลับมานิ่งเฉย กลิ่นหอมอ่อนโชยเข้ามาในจมูก

“คุณ... เข้าห้องผิดหรือเปล่าคะ?” น้ำเสียงอ่อนหวานของหญิงสาวถามขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตที่จ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง

คำถามนั้นเหมือนสายลมเย็นที่พัดกระแทกกลางใจ หยางเฟยอวี่นิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบของเขาไล่มองใบหน้าของเธอราวกับพยายามยืนยันว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคนเดียวกับที่เขาจดจำได้ขึ้นใจ

แต่ดูเหมือนเธอจะจำเขาไม่ได้

ความคิดนี้ทำให้ความรู้สึกขุ่นมัวเอ่อล้นขึ้นมาในอก มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังคิดถึงเธอ ทั้งในยามตื่นและในความฝัน ทุกครั้งที่เผลอหลับตา กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ก็ยังติดอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย

หยางเฟยอวี่ไม่เคยลืมปราณปรียา แม้จะผ่านไปนานเพียงใด เขายังคงตามหากลิ่นนั้น กลิ่นที่เขาเคยหลงใหล เขาเดินวนเวียนไปตามร้านน้ำหอมทั่วเมือง เพียงหวังจะค้นพบว่าหญิงสาวใช้น้ำหอมอะไร

แต่วันนี้... ความจริงกลับตีแสกหน้า

มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมเลย หากแต่เป็นกลิ่นกายของเธอเอง กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของปราณปรียา และมันทำให้เขาไม่อาจลืมเธอได้

ชายหนุ่มสูดหายใจลึก รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ก่อนตอบเสียงต่ำที่เจือแววขุ่นเคือง

“คุณจำผมไม่ได้?”

ปราณปรียาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ใบหน้าที่เธอจำไม่ได้ปลุกความงุนงงให้ทวีขึ้น

“เราเคยเจอกันด้วยเหรอคะ?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบจากส่วนลึกในความทรงจำ

หยางเฟยอวี่รู้สึกเหมือนโดนกระตุกใจแรง ๆ ความผิดหวังผสมกับความหงุดหงิดแล่นวูบไปทั่วร่าง แต่เขายังคงยืนตรง สายตาคมจับจ้องเธออย่างแน่วแน่

“ร้านดอกไม้ฮวาฮวา” เขาตอบเรียบ ๆ แต่แฝงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง

ดวงตาของปราณปรียาเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนเธอจะอุทานเบา ๆ “อ้อ!” รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอในทันใด “คุณเป็นลูกค้าหน้าดีคนนั้นนั่นเอง”

คำพูดที่ดูธรรมดาของเธอทำให้หยางเฟยอวี่รู้สึกเหมือนถูกแทงกลางใจ เขาไม่แน่ใจว่าควรโกรธหรือหัวเราะดี แต่ก่อนที่เขาจะตอบอะไรออกไป เธอกลับหัวเราะเบา ๆ เพิ่มความน่ารักให้กับใบหน้าไร้เดียงสานั้น

“ขอโทษนะคะ วันนั้นคุณได้สั่งดอกไม้กับเจ้าของร้านไว้หรือเปล่า คุณลืมจ่ายเงินใช่ไหมคะ?” หญิงสาวถามต่อด้วยน้ำเสียงใสซื่อและจริงใจ

หยางเฟยอวี่ยืนนิ่ง สายตาคมจับจ้องเธอ ความรู้สึกหลากหลายที่ปะทุอยู่ในอกยากจะอธิบายได้ แต่สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ พร้อมเอ่ยเสียงต่ำตอบกลับ “ขอโทษเรื่องนั้นด้วย พอดีผมรีบ”

ก่อนที่เขาจะได้เริ่มบทสนทนาต่อ เสียงประตูเปิดออกขัดจังหวะเสียก่อน พนักงานสาวที่นำทางปราณปรียาเข้ามาก็โผล่เข้ามาพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก

“ขอโทษคุณชายใหญ่ด้วยนะคะ พอดีดิฉันนำคุณผู้หญิงเข้ามาผิดห้องค่ะ ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ค่ะ” พนักงานก้มหัวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปราณปรียาเห็นท่าทางนั้นก็อดไม่ได้ที่จะปลอบประโลม “ไม่เป็นไรค่ะ รบกวนคุณช่วยพาฉันไปหาเพื่อนหน่อยนะคะ”

เอมอรส่งข้อความมาว่าใกล้ถึงแล้ว ปราณปรียาหันไปเก็บของใช้ส่วนตัว ก่อนจะเอ่ยลาอดีตลูกค้าคนสำคัญ

“ขอโทษที่รบกวนนะคะ” เธอค้อมศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป

หยางเฟยอวี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอที่ค่อย ๆ ลับหายไป ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคิดคำนึง จนกระทั่งคุณนายหยางเปิดประตูเข้ามา ทำให้เขาต้องละสายตาจากประตู

“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี๊แม่เห็นผู้หญิงออกจากห้องนี้ไป” คุณนายหยางเอ่ยถามพร้อมกับมองสำรวจใบหน้าของลูกชาย

“ไม่มีอะไรครับ แค่เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย” หยางเฟยอวี่ตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นสนใจเอกสารอีกครั้ง

คุณนายหยางพยักหน้าเบา ๆ แต่สายตายังคงติดใจ “อ้อ... ว่าแต่แม่หนูเมื่อกี๊หน้าตาสวยจริงเชียว แต่ดูเหมือนจะเป็นชาวต่างชาติ” น้ำเสียงเธอแฝงความชื่นชม

หยางเฟยอวี่เหลือบตามองแม่อย่างไม่แสดงอารมณ์มากนัก แต่กลับพึมพำเบา ๆ ที่เพียงพอให้เธอได้ยิน “ถ้าลูกสะใภ้ของแม่เป็นชาวต่างชาติ แม่จะชอบเธอหรือเปล่าครับ”

คุณนายหยางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตามองลูกชาย “ตอนนี้ขอแค่ไม่ใช่หมาตัวเมีย ฉันก็ชอบหมดย่ะ!”

คำพูดตรงไปตรงมาของเธอทำให้หยางเฟยอวี่เผลอยิ้มมุมปากเล็ก ๆ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร เขาก้มหน้ากลับไปที่แท็บเล็ต ขณะที่คุณนายหยางยังคงถอนหายใจด้วยความหนักใจ ปีหน้าลูกชายของเธอก็จะอายุยี่สิบแปดแล้ว ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกันต่างมีครอบครัวไปหมด เหลือเพียงหยางเฟยอวี่ที่ยังคงครองตัวเป็นโสด

เมื่อไหร่เจ้าลูกตัวดีของหล่อนจะพาลูกสะใภ้เข้าบ้านกันนะ