Masukเมื่อจัดการเรื่องส่งตัวคนชั่วออกไปจากเกาะแล้ว นายหัวหนุ่มคนจริงก็เดินนำภัทรชนม์มาหากลุ่มคนที่กระทำการลอบเข้าเกาะ สองแขนล่ำสันยกขึ้นกอดอกทันทีที่หยุดยืนตรงหน้าพวกเธอ“มีอะไรจะแก้ตัวกันหรือเปล่า” ขณะที่คนอื่นนั่งก้มหน้ากุมมือตัวเงียบๆ คนสวมสีเหลืองสดกลับเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาส่ายไปมา แต่เธียรวิชญ์ไม่ใจอ่อนเลย ยังขึงตาดุใส่ ถามถึงคนที่ไม่เห็นหน้า “ตะวันรู้เรื่องด้วย?”“พี่ชายไม่รู้ค่ะ”“ถามจริงๆ คิดอะไรกันอยู่ จะมาทำไมไม่บอกพี่ ดูสิว่ามาแล้วเจออะไร” นายหัวหนุ่มทั้งโมโหทั้งแอบขำ นี่ขนาดยังไม่ได้มาอยู่จริงจัง แม่คุณหอมจันทร์ของเขายังมีพรรคพวกบนเกาะแล้วถึงสี่คน"พวกเราอยากมาดูพระจันทร์แสนรักบนเกาะนี้นี่คะ ว่าจะสวยจริงอะไรจริงอย่างที่ลงในเว็บมั้ย อยากมาเซอร์ไพรส์ด้วย เลยไม่ได้บอกพี่เธียร แค่โทรบอกคุณชาติกับพี่ๆ ให้คอยอำนวยความสะดวกตอนพวกเรามาถึง” หอมจันทร์หัวหน้าแก๊งอธิบายเสียงอ่อยๆ เพราะสมาชิกของเธอนั่งอมปากเงียบอย่างกับปลาตายกันหมด“เซอร์ไพรส์จนเกือบจะโดนดีน่ะสิ”“โธ่! พี่เธียรก็มาช่วยไว้ได้ทันแล้วนี่ อีกอย่างตอนนี้นายยุงลายชั่วช้านั่นก็ถูกพี่จัดการแล้วด้วย”“แล้วถ้าไอ้ยุงลายชั่วช้าทำอะไ
ตราบจนเดินตามพวกเธียรวิชญ์เข้าไปในห้องนอนแล้ว ยงยุทธถึงรู้ตัวว่าถูกหลงกลเข้าให้ รีบหมุนหัวจะหนี แต่ยังช้าไปอยู่ดี เพราะวินาทีนั้นมีปิดประตูห้องเสียงดังพร้อมๆ กับปิดไฟในห้องและม่านหน้าต่าง ทำให้ห้องตกอยู่ในความมืดทั้งเพิ่งจะเที่ยงวัน“จะรีลหนีไปไหนเล่า” เสียงหยันถามดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง“ไอ้หมาลอบกัด! มึงหลอกกู!” ยงยุทธตะโกนด่าพร้อมส่ายปืนในมือไปทั่วอย่างหวาดระแวง“อ๋อเหรอ ได้ข่าวว่ามึงลอบกัดพวกกูก่อนนะ”“กูไม่สน!”“อ้าวไอ้นี่! เรื่องที่ผ่านมากูปล่อยๆ มึงไปแล้วนะ มึงจะทำชั่วห่าเหวอะไรกูไม่ยุ่ง นี่มึงเสือกไปยุ่งกับพวกค้าอาวุธสงครามแล้วมาทำระยำใส่เกาะกูอีก! แล้วเสือกจะมาวุ่นวายเอาตอนที่กูกำลังทำภารกิจสำคัญ ต่อให้ตำรวจไม่ขอ กูก็ไม่เอามึงไว้!”ฟังเธียรวิชญ์พ่นความในใจออกมาเสียงขุ่นแล้ว แมทธิวก็อดหัวเราะเบาๆ จากมุมตรงข้ามไม่ได้ ดูเหมือนเจ้านายจะเจ็บใจที่ถูกรบกวนการง้องอนสาวมากกว่าเรื่องที่โดนระเบิดเกือบตายอีกกลับกันกับยงยุทธ เขาไม่รู้สึกขำเลย มีแต่จะแค้นเธียรวิชญ์กว่าเดิม “มึงไม่ต้องทำเป็นพูดดี ชีวิตกูพังป่นปี้จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอย่างนี้ก็เพราะมึง คิดว่ากูจะปล่อยมึงไว้งั้นเรอะ!”เธียรว
“นั่งเงียบๆ สิวะ! จะร้องหาสวรรค์วิมานอะไร!”มิลันดากับภารดีพยายามกลั้นเสียงสะอื้นตามที่มันสั่ง แต่ยังปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่เงียบๆ ด้วยหวาดกลัวจับใจ อีกห้าชีวิตที่ถูกจับมัดมือนั่งรวมกันอยู่มุมหนึ่งของโถงก็มีสภาพไม่ต่างกัน เพียงแต่เงียบเสียงไว้ได้ดีกว่ากะเซอร์ไพรส์เขา แต่ดันมาเจอเซอร์ไพรส์ใหญ่ซะเอง!แผนการแอบมาซ่อนตัวรอในบ้านลานพระจันทร์เงียบๆ หายวับไปทันทีที่พบว่ามีคนมาซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้า อีกฝ่ายซ่อนได้ดีจนกรรณิกากับป้าเอิบที่มาถึงก่อนไม่รู้ตัวสักนิด ตอนนี้เลยได้แต่นั่งรอให้เจ้าของบ้านมาช่วย...“หล่อนรู้หรือเปล่า ว่ามันเป็นใคร” ทินกรกระซิบกับหอมจันทร์ที่นั่งข้างกัน เมื่อมันเดินไปส่องดูที่หน้าต่างบานสูงหอมจันทร์มองชายร่างท้วมแต่งตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดาๆ แต่หน้าตาเลวชัดด้วยสายตาเคียดแค้น “ศัตรูพี่เธียร คนที่ยิงระเบิดมาไง”“...” ทินกร “เราเลือกเวลามาเที่ยวเกาะนี้ได้ถูกช่วงจริงๆ”“ไม่ต้องห่วง ป่านนี้พวกพี่เธียรคงรู้ตัวแล้วว่ามันอยู่ที่นี่ พวกเราแค่พยายามตั้งสติ หาทางช่วยตัวเองไม่ให้เป็นภาระของพวกเขาก็พอ”กรรณิกาที่ฟังอยู่เงียบๆ พยักหน้าบอก “ใช่ค่ะ ตอนชุลมุนกันเมื่อกี้ กุ้งแอบกดสัญญานขอความช
เรือเร็วสีขาวแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าเรือใหม่เอี่ยมบนเกาะเคียงจันทร์ในช่วงสายของสุดสัปดาห์ คนรออยู่รีบเข้าไปช่วยประคองสาวสวยสามคนขึ้นจากเรือ“น้อง...”“อย่าเสียงดังไปค่ะ” คนเมาเรือจนอ่อนแรงรีบกระซิบบอกภารดีก่อนอีกฝ่ายจะหลุดชื่อตนออกมา“อ้อๆ งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะคุณลูกค้า บ้านพักที่ท่านจองไว้ตอนนี้พร้อมให้บริการแล้วค่ะ” ภารดีขยิบตาให้อย่างรู้กันแล้วต้อนลูกค้าทั้งสามท่านไปที่รถกอล์ฟ ซึ่งจอดรออยู่ใกล้ๆ ทำเหมือนพวกเขาเป็นแขกทั่วไปของรีสอร์ตสองสาวร่างบางเดินกันอย่างหวาดระแวงเล็กน้อย ผิดกับสาวร่างใหญ่ที่เดินกางแขนหมุนตัวไปพลางอุทานอย่างตื่นเต้น ตลอดทาง“โอ้โห สวยกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย”หอมจันทร์ที่กำลังผะอืดผะอมเพราะเมาเรือมองอาการตื่นเต้นของเพื่อนแล้วอดยิ้มไม่ได้ ถ้าถามว่าการปลอมตัวครั้งนี้ใครทำได้ดีที่สุด คำตอบคือทินกรแน่ๆ พ่อหนุ่มร่างชายใจหญิงจับชุดเดรสผ้าบาติกสีฟ้าสดมาใส่อย่างมั่นใจ มันแหวกสูงจนเห็นขนหน้าแข้งบนเรียวขายาวนั่นร่ำไร ใบหน้าครึ่งบนถูกหมวกสานปีกกว้างกับแว่นกันแดดอันใหญ่ปิดไว้ สวมบทกระเทย
‘พระจันทร์แสนรัก’ชื่อที่อ่านครั้งแรกก็ทำเอาหอมจันทร์เขินหนักแทบม้วน ไม่กล้าคลิกเข้าไปอ่านต่อเลย เพราะเอกตะวันบอกว่าบทความโปรโมทเกาะเคียงจันทร์ครั้งนี้หวานเรียกมดสุดๆแต่จะไม่เปิดก็อยากรู้ไม่ไหวหอมจันทร์จึงกลั้นใจกดเข้าไปดูพร้อมเพื่อนทั้งสอง แล้วพวกเธอก็ถึงกับอึ้ง เมื่อมีบทสัมภาษณ์สั้นๆ ของเจ้าของเกาะเคียงจันทร์โชว์หราอยู่‘ทุกอย่างบนเกาะเคียงจันทร์ เกิดขึ้นจากความรักที่ผมมีต่อเธอผู้เป็นที่รัก’หญิงสาวอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะยอมเลื่อนจอไปดูสิ่งอื่นในหน้าเว็บต่อ มีแต่สถานที่ต่างๆ บนเกาะที่เธอเคยไปมาแล้วทั้งนั้น พวกเขาถ่ายภาพออกมาในมุมมองสวยตระการตาชวนให้อยากไปเห็นกับตาตัวเอง ทว่าไม่มีลานพระจันทร์ ที่ที่มองเห็นพระจันทร์ได้สวยที่สุดอยู่เลย“โอ๊ย! นังโคนมน้อย ทำไมนายหัวของนังคุณหญิงถึงได้โรแมนติกอย่างนี้” ทินกรร้องถามมิลันดาที่กำลังฟินอยู่ข้างๆ หลังได้รู้ความเป็นมาของเกาะเคียงจันทร์“อยากได้ผู้ชายแบบนี้จัง” มิลันดาเริ่มเพ้อฝัน “พี่เธียรโรแมนติดสุดๆ ไปเลย”“ยังโรแมนติกได้กว่านี้อีก”"หือ"ทินกรกับมิลันดาหันขวับทันที แค่โต๊ะดินเนอร์ท่ามกลางแสงเทียนและแสงจันทร์บนชายหาดสีนวลๆ ก็โดนใจแล้ว
เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เธียรวิชญ์มากรุงเทพมหานคร เขาใช้มันได้อย่างคุ้มค่าเหลือเกินกลางวันอยู่บริษัทรังนกของตนและเดินสายชวนเพื่อนๆ ไปเที่ยวเกาะเคียงจันทร์กลางคืนไปนั่งดินเนอร์หวานกับแฟนสาว ควงกันจนตอนนี้คนรู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองว่าทั้งสองคบกันอยู่ หวานเหมือนไม่เคยเลิกกันแต่ยิ่งทั้งสองไปกันได้ดี คนที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ยิ่งกังวลคืนนี้คุณชายเอกตะวันนั่งรอน้องสาวจนดึก อยากจะคุยกับน้องสักหน่อย วันก่อนๆ ล้วนกลับมาไม่เร็วไม่ช้า แต่วันนี่ดันเป็นคืนสุดท้ายก่อนเธียรวิชญ์จะกลับกระบี่ คนสวยเลยถูกพามาส่งดึกหน่อย"หญิงจันทร์"คนถูกเรียกไว้ก่อนจะขึ้นห้องชะงัก เดินเข้าไปนั่งข้างพี่ชายอย่างแปลกใจ "พี่ชายยังไม่นอนอีกเหรอคะ"“รอจันทร์อยู่น่ะ"“รอจันทร์?”“อืม พรุ่งนี้เธียรจะกลับกระบี่แล้วใช่มั้ย”“ค่ะ คืนนี้เลยไม่ยอมปล่อยจันทร์กลับมาง่ายๆ ไงคะ”“ที่เป็นอยู่ตอนนี้ จันทร์มีความสุขดีใช่มั้ย”หอมจันทร์เลิกคิดมอง "ทำไมพี่ชายถามแบบนั้นล่ะคะ""เรื่องตอนนั้นน่ะ จันทร์ลืมมันไปหมดแล้วเหรอ” เอกตะวันถามตรงๆ สายตาจับจ้องสีหน้าคนเป็นน้องนิ่งหญิงสาวฟังคำถามแล้วมองค้อนขวับ ตอนนี้ทำมาเป็นห่วง ตอนวางแผนส่งเธอไปหาเธียรวิชญ
โรงแรมเมืองวิมาน...แดนดินเงยหน้ามองป้ายชื่อโรงแรมที่มันพารถเลี้ยวเข้าไปแล้วยิ้มเหี้ยม จัดการเลี้ยวรถตามทันที เขาจอดรถทิ้งไว้หน้าโรงแรมอย่างรีบร้อน ก่อนก้าวดุ่มๆ ตรงไปหาลิฟต์ด้วยอารมณ์เดือดเต็มที่ แต่เขากลับไม่สามารถผ่านเข้าข้างในได้ ทั้งที่เห็นหลังไอ้เลวนั่นอยู่ไหวๆ“โว้ย!”พนักงานที่ดูแลส่วนนี้รี
พอถูกพ่อวางลงพื้น เด็กๆ ก็ร้องไห้จ้ากอดขาใหญ่ไว้คนละข้างเหมือนกลัวพ่อจะหนีไปไหนอีกคน แดนดินเห็นแล้วนิ่วหน้าถามตัวต้นเหตุ“ทำไมเธอใจร้ายแบบนี้ ดูลูกๆ สิ พวกแกเสียใจขนาดนี้ เธอยังจะทิ้งลูกกลับกรุงเทพฯ ลงคอเหรอ”“พวกเขาเป็นลูกคุณค่ะ”“..." แดนดิน "งั้นย่าแพงล่ะ”“ย่าแพงจะกลับไปกับฉัน”“ข้าวที่เธอลงแรง
แม่นมคำแพงไม่คิดว่านอกจากจะได้รับข่าวเรื่องที่คุณหญิงของตนจะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ยังได้รู้ว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแผนการของคุณชายกับนายหัวเธียรวิชญ์ด้วย“หนูอุ่นขอโทษนะคะ ที่ไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก”“โธ่ คุณหญิงของนม คุณชายก็เหลือเกิน เล่นอะไรไม่รู้” น่าสงสารคุณหญิงที่ถูกพี่ชายวางแ
ฤทัยรักษ์คิดว่าตัวเองควรพูดอะไรสักหน่อย เพื่อให้มั่นใจว่าดอกแก้วกับแดนไทเข้าใจถูกแล้วจริงๆ “เอ่อ ตอนนี้คุณลุงคุณป้าเข้าใจดีแล้วใช่ไหมคะ ว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันตามที่ชาวบ้านเขาลือ”“จ้ะ” ดอกแก้วพยักหน้ารับอย่างนึกเสียดายอยู่“ดินบอกแล้ว มันไม่ใช่อย่างที่พ่อกับแม่คิด”“ใครใช้ให้แกหวงเนื้อหวงตัวม







