Masuk“พี่เธียรไม่สบาย?”“ครับ นายหัวโทรบอกให้ผมเอางานมาให้บ้าน บอกว่าลุกไม่ไหว สงสัยคงจะทำงานหนักไม่หยุดจนนอนล่อแล่อยู่ในห้องน่ะครับ คุณจันทร์เข้าไปดูแลหน่อยสิครับ"ภัทรชนม์บอกพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ อย่างที่ชอบทำ แต่คนกำลังจะมาเอาเรื่องคนในห้องรู้สึกเหมือนเขากำลังล้อเลียนพวกเธอเลย หอมคุณจันทร์สะบัดหน้าไล่ความนั้นไป เอ่ยคล้อยตามไปกับภัทรชนม์“จันทร์เห็นว่าสายมากแล้วพี่เธียรยังไม่ลงไปข้างล่างน่ะค่ะ เลยเดินมาดูสักหน่อย”“ครับ งั้นผมฝากดูแลเจ้านายด้วยนะครับ” ภัทรชนม์ฝากฝังแล้วหมุนตัวเดินจากมาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า ไม่รู้ว่าเจ้านายที่จู่ๆ ก็ป่วยไข้ไปทำอะไรมา ดูจากสีหน้าแววตาของหอมจันทร์ที่เขาเห็นเมื่อกี้ มันหนักไปทางอาฆาตเลยทีเดียวด้านหอมจันทร์รีบผลุบเข้าห้องเธียรวิชญ์ทันทีที่ภัทรชนม์ลงบันไดไป“พี่เธียร!” เธอเรียกเสียงดังพร้อมก้าวฉับๆ ไปเล่นงานคนบนเตียงเมื่อคืนยังคึกราวกับช้างศึก เช้ามากลับป่วย มันใช่เหรอนี่เขาคงตัวรู้ว่าเธอต้องเอะใจเรื่องรอยบนตัวน่ะสิเหอะๆ ถ้าคิดว่าวิธีนี้จะได้ผล เขาคิดผิดแล้ว!เสียงเธอดังขนาดนี้ เธียรวิชญ์ที่นอนซึมอยู่ถูกปลุกให้ตื่น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ราวกับว่ากำล
เธียรวิชญ์ไม่รอให้หอมจันทร์ตกใจไปมากกว่านั้น ขยับเข้าไปคลุกวงใน เดินหน้าปฏิบัติภารกิจพิชิตแม่ให้ลูกชายตัวดีทันที“ไม่เอานะคะ เราไม่ควรทำอย่างงี้...”"อืม" เขาจัดการปิดปากเล็กด้วยจุมพิตดื่มด่ำ กวาดลิ้นหยอกล้อลิ้นนุ่มแสนหวาน เฝ้าคลอเคลียจนเธอคล้อยตามจึงผละออกกระซิบ “ยอมพี่เถอะนะ ไม่ต้องกลัว มันไม่เจ็บหรอกที่รัก" เพราะครั้งแรกของเธอถูกเขาเจาะตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว“จันทร์กลัว...พรุ่งนี้พี่เธียรจะไม่เหมือนเดิม” หอมจันทร์สารภาพเสียงสั่นน้ำตาคลอ ถึงตอนนี้เธอก็ยังแอบกลัวว่าอนาคตของเราจะไม่เป็นอย่างที่หวัง“ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน พี่ก็จะเหมือนเดิม จะอยู่ข้างจันทร์ไม่ไปไหนเลยค่ะ”“จริงนะคะ”“ทำไมพี่ต้องโกหก พี่รักจันทร์หมดหัวใจขนาดนี้ จันทร์ยังไม่เชื่อพี่อีกเหรอคะ”ได้ยินอย่างนั้น หอมจันทร์พลันไม่หวั่นอะไรแล้ว มือบางเอื้อมไปลูบใบหน้าหล่อเหลาด้วยความรักที่มีจนล้นใจไม่แพ้กัน “จันทร์ก็รักพี่เธียรนะคะ รักมาตลอด”“พี่รู้...” เขากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่แดงช้ำจากแรงจุมพิตของตน “พี่รู้ดีว่าเรารักกันมากแค่ไหน เพราะอย่างนั้นเรามาทำให้ความรักของเรามันสมบูรณ์แบบขึ้นเถอะนะ พี่สัญญาว่าจะทะนุถนอมจันทร์ให้มา
“ถึงแล้ว ลานพระจันทร์ สถานที่นั่งเฝ้าพระจันทร์แสนรักของพี่” เธียรวิชญ์กระซิบบอกคนที่ตนเองประคองเดินมาพลางเอื้อมมือไปเปิดตะเกียงไฟฟ้าให้ส่องแสงสว่างทั่วเพลิงหมาแหงนริมน้ำตก ลานพระจันทร์แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านเขามาก ทางเข้าออกใช้วิธีเดินเท้าเท่านั้น รถเข้ามาไม่ได้ เขาจึงต้องพาหอมจันทร์เดินมาทั้งที่เธอเมาอยู่แบบนี้“พระจันทร์แสนรัก...” คนเริ่มสร่างเมาเพราะต้องเดินนานส่งเสียงงึมงำ ขณะเดินโซเซไปนั่งบนเบาะนวมที่คนตัวใหญ่เพิ่งเอาออกมาปูให้ เธอสะบัดหัวเบาๆ เพื่อมองดูว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสถานที่เช่นไร“หึหึ มานั่งข้างพี่นี่มา” ว่าแล้วเธียรวิชญ์ก็ทิ้งตัวลงนั่งแล้วดึงร่างบางมานั่งบนตักโดยหันหน้าออกไปมองจันทร์ครึ่งดวงด้านนอก เขาถามเสียงนุ่มอยู่ข้างใบหูเธอ “จันทร์คงรู้มาบ้างแล้ว่มั้ย ว่าพี่สร้างเกาะนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร อยากจะฟังจากปากพี่อีกรึเปล่า”“อื้อ” หอมจันทร์เลิกมองรอบหัว หันมาซุกตัวพิงอกกว้างอย่างว่าง่าย ตอนนี้สติเธอกลับคืนมาเกือบสมบูรณ์แล้ว“เดิมทีพี่ควรเอาสมองไปทุ่มให้กับธุรกิจรังนกที่พ่อกับแม่ท
หม่อมราชวงศ์เอกตะวันที่เพิ่งรู้ว่าน้องสาวหายไปรีบร้อนกดหมายเลขโทรศัพท์ของแม่ตัวดี ที่ผ่านมาเขาแน่ใจว่าความผิดเรื่องเจ็ดปีก่อนจะทำให้หอมจันทร์เป็นฝ่ายอยู่เหนือกว่า เธียรวิชญ์ไม่กล้าลงมือบุ่มบ่ามแน่ๆ แม้ทั้งสองคนจะอยู่ในบ้านหลังเดียวกันก็ตามแต่ปัจจุบันมันไม่ใช่แล้ว!เจ้าตัวเล่นประกาศออกมาอย่างนั้น เขาต้องรีบบอกให้หอมจันทร์ได้รู้ตัว ไม่อย่างนั้นน้องสาวเขาได้ถูกเธียรวิชญ์กลืนลงท้องไม่ทันตั้งตัวแน่“รับสิ” คุณชายหนุ่มภาวนาอยู่คนเดียว น้องคงกลัวเขาจะต่อว่าเรื่องที่แอบหนีไปหาเธียรวิชญ์ เลยไม่ยอมรับสายสักที คิดไปคิดมาเขาก็ทักไลน์ไปแทนพระอาทิตย์: หญิงจันทร์ รับโทรศัพท์พี่เร็วๆ เลย เรื่องด่วน!ผ่านไปเกือบนาที ทุกอย่างก็ยังสงบนิ่งพระอาทิตย์: ไม่รับก็อย่ารับ ถูกไอ้เธียรง้าบหัวก็อย่ามาหาว่าพี่ชายคนนี้ไม่เตือนแล้วกัน!แค่เรื่องของตัวเองเขาก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วยังต้องค่อยจัดการเรื่องยุ่งๆ ให้คู่นี้อีกต่อไปเกิดอะไรขึ้นก็เชิญจัดการกันเองแล้วกัน!คนถูกพี่ชายตัดหางปล่อยเกาะแล้วนั้น ไม
เมื่อจัดการเรื่องส่งตัวคนชั่วออกไปจากเกาะแล้ว นายหัวหนุ่มคนจริงก็เดินนำภัทรชนม์มาหากลุ่มคนที่กระทำการลอบเข้าเกาะ สองแขนล่ำสันยกขึ้นกอดอกทันทีที่หยุดยืนตรงหน้าพวกเธอ“มีอะไรจะแก้ตัวกันหรือเปล่า” ขณะที่คนอื่นนั่งก้มหน้ากุมมือตัวเงียบๆ คนสวมสีเหลืองสดกลับเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาส่ายไปมา แต่เธียรวิชญ์ไม่ใจอ่อนเลย ยังขึงตาดุใส่ ถามถึงคนที่ไม่เห็นหน้า “ตะวันรู้เรื่องด้วย?”“พี่ชายไม่รู้ค่ะ”“ถามจริงๆ คิดอะไรกันอยู่ จะมาทำไมไม่บอกพี่ ดูสิว่ามาแล้วเจออะไร” นายหัวหนุ่มทั้งโมโหทั้งแอบขำ นี่ขนาดยังไม่ได้มาอยู่จริงจัง แม่คุณหอมจันทร์ของเขายังมีพรรคพวกบนเกาะแล้วถึงสี่คน"พวกเราอยากมาดูพระจันทร์แสนรักบนเกาะนี้นี่คะ ว่าจะสวยจริงอะไรจริงอย่างที่ลงในเว็บมั้ย อยากมาเซอร์ไพรส์ด้วย เลยไม่ได้บอกพี่เธียร แค่โทรบอกคุณชาติกับพี่ๆ ให้คอยอำนวยความสะดวกตอนพวกเรามาถึง” หอมจันทร์หัวหน้าแก๊งอธิบายเสียงอ่อยๆ เพราะสมาชิกของเธอนั่งอมปากเงียบอย่างกับปลาตายกันหมด“เซอร์ไพรส์จนเกือบจะโดนดีน่ะสิ”“โธ่! พี่เธียรก็มาช่วยไว้ได้ทันแล้วนี่ อีกอย่างตอนนี้นายยุงลายชั่วช้านั่นก็ถูกพี่จัดการแล้วด้วย”“แล้วถ้าไอ้ยุงลายชั่วช้าทำอะไ
ตราบจนเดินตามพวกเธียรวิชญ์เข้าไปในห้องนอนแล้ว ยงยุทธถึงรู้ตัวว่าถูกหลงกลเข้าให้ รีบหมุนหัวจะหนี แต่ยังช้าไปอยู่ดี เพราะวินาทีนั้นมีปิดประตูห้องเสียงดังพร้อมๆ กับปิดไฟในห้องและม่านหน้าต่าง ทำให้ห้องตกอยู่ในความมืดทั้งเพิ่งจะเที่ยงวัน“จะรีลหนีไปไหนเล่า” เสียงหยันถามดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง“ไอ้หมาลอบกัด! มึงหลอกกู!” ยงยุทธตะโกนด่าพร้อมส่ายปืนในมือไปทั่วอย่างหวาดระแวง“อ๋อเหรอ ได้ข่าวว่ามึงลอบกัดพวกกูก่อนนะ”“กูไม่สน!”“อ้าวไอ้นี่! เรื่องที่ผ่านมากูปล่อยๆ มึงไปแล้วนะ มึงจะทำชั่วห่าเหวอะไรกูไม่ยุ่ง นี่มึงเสือกไปยุ่งกับพวกค้าอาวุธสงครามแล้วมาทำระยำใส่เกาะกูอีก! แล้วเสือกจะมาวุ่นวายเอาตอนที่กูกำลังทำภารกิจสำคัญ ต่อให้ตำรวจไม่ขอ กูก็ไม่เอามึงไว้!”ฟังเธียรวิชญ์พ่นความในใจออกมาเสียงขุ่นแล้ว แมทธิวก็อดหัวเราะเบาๆ จากมุมตรงข้ามไม่ได้ ดูเหมือนเจ้านายจะเจ็บใจที่ถูกรบกวนการง้องอนสาวมากกว่าเรื่องที่โดนระเบิดเกือบตายอีกกลับกันกับยงยุทธ เขาไม่รู้สึกขำเลย มีแต่จะแค้นเธียรวิชญ์กว่าเดิม “มึงไม่ต้องทำเป็นพูดดี ชีวิตกูพังป่นปี้จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอย่างนี้ก็เพราะมึง คิดว่ากูจะปล่อยมึงไว้งั้นเรอะ!”เธียรว
ความจริงจากปากของแดนดินทำเอาฤทัยรักษ์ไปต่อไม่ถูกเลยครูนิ่มที่เธอเข้าใจว่าเป็นแฟนใหม่เขานั้นมีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว สามีของอีกฝ่ายคือเพื่อนของแดนดินเอง ช่วงหลายวันก่อนอีกฝ่ายไปทำงานต่างจังหวัด เลยให้แดนดินคอยรับ-ส่งภรรยาระหว่างมาสอนพิเศษเด็กๆ ที่เรือนคำหอม พอกลับจากต่างจังหวัดก็มารับมาส่งภรรยาเองเห
ฝ่ายคุณชายหนุ่มไม่ได้สบถออกมา เพียงกัดฟันกรอดๆ อย่างแค้นใจ เขามอบมิตรภาพให้ มันกลับตอบแทนเขาด้วยการทำมิดีมิร้ายน้องสาวเขา เดิมทีเขาก็ไม่ชอบหน้าคนขี้เบ่งอย่างดนัยภพ แต่จำใจคบไว้เพื่อใช้งานในบางครั้ง“พี่ขอโทษนะหนูอุ่น” เขาบอกอย่างเสียใจจริงๆ “ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นคนแบบนี้ไปได้”ฤทัยรักษ์รีบส่ายหน้าบ
“ฉันขอโทษ” ฤทัยรักษ์ก้มหน้าสะอื้นไห้อย่างสุดจะกลั้น“เฮ้อ ไม่ต้องร้องๆ มันผ่านไปแล้ว และฉันก็จัดการมันแทนเธอไปแล้วด้วย” คนทนเห็นน้ำตาเธอไม่ได้ ก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียง โอบกอดร่างบางไว้ด้วยท่าทางปลอบประโลม“จัดการ?” เสียงแหบเครือถามออกมางงๆ “จัดการยังไงคะ”“ฉันเอามันเข้าคุกไปแล้ว”ฤทัยรักษ์ได้ยินแล้วเง
ภาสกรรีบให้รปภ. ดึงดนัยภพออกจากห้องทันที แต่ ‘ไอ้ห่านี่’ ของท่านรองดันสะบัดตัวหนีไม่ยอมให้จับ“อย่าเอามือของพวกแกมาจับตัวฉัน! ฉันเป็นใคร พวกแกเป็นใคร กล้าทำแบบนี้กับฉันก็คอยดูผลของมันได้เลย ฉันจะฟ้องให้ฉิบหายทั้งคนทั้งโรงแรมนี้ให้ดู อ้อ พวกแกคงไม่รู้สินะ ว่าพ่อฉันเป็นใคร ไปค้นดูนามสกุลของฉันไป๊!” ด







