EP.5 เซ็น 2/2

เซ็น...

ภารกิจของผมที่คุณหนูเล็กมอบหมายให้ทำคือการพายัยตัวเล็กนี่ไปเก็บของที่บ้านแล้วย้ายมาไว้ที่พักในผับนั้นผ่านไปได้ด้วยดีและจบลงด้วยการพายัยตัวเล็กไปเยี่ยมคุณยายที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล แต่เนื่องจากยัยตัวเล็กนี่ยังมีหน้าที่ต้องทำก็คือต้องกลับมาเรียนและกลับมาทำงาน คุณหนูเล็กจึงจ้างพยาบาลพิเศษมาช่วยดูแลคุณยาย แน่นอนว่าตอนนี้ผมก็ได้พายัยตัวเล็กนี่เดินทางกลับมาถึงผับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ดูเหมือนว่าการเดินทางแบบกระทันหันและกลับไปกลับมาในวันนี้จะทำให้คนข้างๆนั้นอ่อนเพลียและหลับไป

" นี่ถึงแล้ว "

ผมหันไปเรียกคนข้างๆที่นอนหลับคอพับอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะหลับลึกเพราะผมทั้งเขย่าทั้งส่งเสียงดังก็ไม่ยอมตื่น

" เฮ้ เธอตื่นได้แล้ว "

ผมเรียกอีกครั้งก่อนจะเขย่าตัวคนข้างๆแรงๆแต่ก็เหมือนเดิม ทำเหมือนไปกินยายนอนหลับมายังไงยังงั้นคนบ้าอะไรจะหลับลึกขนาดนี้

" เฮ้อ!! ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูล่ะก็... "

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด งานผมมีเยอะแยะในแต่ละวันต้องช่วยงานเจ้านายคนนั้นเจ้านายคนนี้แถมยังต้องมาดูแลกิจการที่นี่ที่ผมเป็นหุ้นส่วนอีกครึ่งหนึ่ง แล้วยังต้องมาดูแลยัยเด็กนี่อีก วุ่นวายจริงโว้ย!!

" โหเฮียเซ็นพาเด็กที่ไหนมาครับ ท่าทางจะหนักนะเนี่ยคอพับเลย "

เสียงลูกน้องในผับที่เจ้านายผมส่งมาช่วยงานผมที่นี่แซวขึ้นเมื่อเห็นว่าผมกำลังอุ้มยัยตัวเล็กนี่เข้ามาทางด้านหลังผับเพราะตอนนี้ด้านหน้าผับมีลูกค้าเต็มไปหมด ถ้าอุ้มยัยตัวเล็กนี่เข้ามาคงเดินไม่สะดวก

" มึงลาออกแล้วหรอถึงไม่ทำงานทำการ "

ผมพูดกับคนตรงหน้าเสียงดุก่อนจะรีบเดินไปแต่ก็ยังไม่วายโดนพวกมันคนอื่นๆแหย่เล่นอีก

" เห็บเงียบๆแบบนี้ร้ายนะครับเฮีย กินเด็กซะด้วย "

ไอ้นี่ก็อีกคนไม่มีการมีงานทำ!!

" สรุปพวกมึงอยากลาออกกันใช่มั้ยกูจะได้ไปบอกนายให้ "

ผมว่า

หลังจากที่หลุดออกมาจากวงล้อมของพวกลูกน้องหลังผับได้สำเร็จผมก็พายัยตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้าไปในห้องพัก ห้องที่ก่อนจะไปโรงพยาบาลผมพายัยตัวเล็กนี่เอาของมาเก็บไว้ มันเป็นห้องที่ผมกับลูกน้องคนอื่นๆอยู่ด้วยกัน ห้องชุดที่มีห้องนอนแยกออกเป็นหลายๆห้องจะมีก็แค่ห้องนั่งเล่นและห้องครัวเท่านั้นที่เราใช้ร่วมกัน

ห้องนอนของผมจะเป็นห้องใหญ่กว่าคนอื่นๆเพราะในนั้นจะมีห้องทำงานแบ่งออกเป็นห้องเล็กๆห้องหนึ่งด้วยแน่นอนว่าตอนนี้ห้องทำงานของผมถูกเนรมิตรให้กลายเป็นห้องนอนของยัยตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว แค่รู้ว่าจะมีใครบางคนเห็นผมตอนก่อนนอนและตอนตื่นนอนผมก็รู้สึกแปลกๆแล้ว ไหนจะเวลาที่ผมแต่งตัวโดยที่ไม่รู้ว่ายัยตัวเล็กนั่นจะเปิดประตูห้องออกมาเจอตอนไหนอีก มันน่าอึดอัด!!

" ลุง "

เสียงงัวเงียของร่างเล็กๆที่เดินออกมาจากอดีตห้องทำงานของผมดังขึ้น ทำให้ผมที่กำลังนั่งทำงานอยู่อีกมุมของห้องต้องหันไปมอง จะว่าไปแล้วยัยเด็กนี่ก็เหมือนหมาตัวเล็กๆที่พวกผู้หญิงชอบซื้อไปเลี้ยงแล้วก็เอาใส่กระเป๋าใบเล็กๆแล้วพาเดินไปเดินมาเลยแฮะ

" มีอะไร "

ผมถาม

" ถินหิวข้าวอะ ลุงมีข้าวให้ถินกินมั้ย "

ยัยตัวเล็กเท่าลูกหมาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมก่อนจะมองผมด้วยสีหน้าสลึมสลือ ยัยนี่ตื่นขึ้นมาก็หิวเลยหรือไงตอนไปโรงพยาบาลผมก็พาแวะกินข้าวแล้วนะ

" ครัวอยู่ข้างนอกอยากกินอะไรก็ทำเลย "

ผมบอกก่อนจะหันกลับไปสนใจกองเอกสารบนโต๊ะต่อ

ผมไม่รู้ว่าคิดถูกมั้ยที่ให้ยัยตัวเล็กนี่มาพักที่นี่ แต่คุณหนูบอกว่าให้หาที่พักที่ปลอดภัยที่สุดในผับนี้ให้ผมก็มองไม่เห็นที่ไหนอีกเลยนอกจากห้องนอนของผม แต่บางอย่างก็ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเพราะชั้นที่ผมพักอยู่เป็นชั้นที่เหล่าบอดี้การ์ดจากฮ่องกงที่เดินทางมาช่วยงานที่นี่ใช้พักผ่อน ที่สำคัญชั้นนี้ไม่มีผู้หญิงเลยสักคนและไม่อนุญาตให้ใครพาคนนอกขึ้นมาถ้าเกิดว่าคนพวกนั้นเผลอทำอะไรยัยตัวเล็กนี่แล้วผมจะทำยังไง แต่ชั้นอื่นก็ไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างยัยตัวเล็กนี่ เฮ้อ!!

" ลุง ถินใช้เตาไม่เป็นอะ ไมโครเวฟก็ด้วย "

เสียงของคนที่ทำให้ผมปวดหัวอยู่ดังขึ้นตรงหน้าประตูก่อนที่ร่างเล็กๆจะเดินหางตกเข้ามาพลางทำสีหน้าหงอยๆใส่ผม

" มีวิธีบอกอยู่ "

ผมบอก

" ถินอ่านไม่ออกมันเป็นภาษาอังกฤษ "

ฮึ่ม!!

" รอนี่แหละเดี๋ยวไปทำให้กิน "

ผมบอกด้วยสีหน้าเซ็งๆก่อนจะเดินออกไป ทำไมนะ ทำไม ทำไมคุณหนูต้องให้ผมมาดูแลยัยเด็กนี่ด้วย

" งั้นระหว่างรอลุงทำกับข้าว ถินอาบน้ำรอนะ "

" อยากทำอะไรก็ทำ "

เมนูอาหารไทยง่ายๆที่ผมทำได้ตอนนี้ก็คงจะเป็นไข่เจียวที่สำคัญในตู้เย็นตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไอ้พวกนั้นมันก็ดีแต่กินแต่ไม่รู้จักซื้อมาเติม ให้ออกนอกเขตผับก็ไม่กล้าทำอย่างกับว่าตัวเองเป็นต่างด้าวซะงั้นไม่กล้าออกไปไหนอีก มีแต่เรื่อง!!

" วุ่นวายฉิบหาย "

ผมบ่นแบบเซ็งๆก่อนจะเดินกลับห้องไปหลังจากที่ทิ้งระยะเวลาไว้นานพอสมควร นานพอที่คิดว่ายัยตัวเล็กนั่นจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วนั่นแหละ

โครม!!

" เชี้ย!! อะไรวะเนี่ย!! "

ผมร้องโอดโอยเมื่อก้าวเข้าไปในห้องได้ไม่กี่ก้าวก็เหมือนกับเท้าจะไปเกี่ยวกับอะไรบางอย่างก่อนจะล้มไปกองกับพื้นจนหลังชนเข้ากับตู้เสื้อผ้าเต็มๆ สิ่งนี้มัน...เสื้อใน? ฮึ่ม!! ยัยเด็กบ้าเอ้ยใครใช้ให้เอาของแบบนี้มาวางไว้เรี่ยราดในห้องคนอื่นกันเล่า!!

" ถ้าคุณหนูไม่สั่งให้ฉันดูแลเธอนะ ฉันจะสับเธอเป็นชิ้นๆแล้วเอาไปโยนลงทะเลไปเลย ยัยหมากระเป๋า!! "

ผมตะโกนลั่นห้องก่อนจะปาสิ่งของที่เรียกว่าเสื้อในนั้นไปใส่ประตูห้องน้ำที่ยังปิดอยู่อย่างโมโห แต่สงสัยยัยหมากระเป๋านี่จะมีเวรมีกรรมเพราะไอ้เสื้อในที่ผมตั้งใจจะปาใส่ประตูห้องน้ำนั้นกลับโดนหน้าเจ้าของมันเต็มๆ สมน้ำหน้าใครบอกให้เปิดออกมาเวลานี้ล่ะ

" ลุงว่าใครเป็นหมาห๊ะ ยืนอยู่ตรงนี้อะชื่อกระถิน ชื่อกระถิน!! "

ยัยหมากระเป๋าเห่าโฮ่งๆใส่ผมพลางทำสีหน้าหงุดหงิดใส่ผมก่อนจะกอดเจ้าเสื้อในนั้นไว้แน่น แล้วแต่งตัวออกจากห้องน้ำแบบนี้...

" แล้วใครใช้ให้เธอนุ่งกระโจมอกออกมาแบบนี้ เธอจะแต่งตัวแบบนี้แล้วเดินเพ่นพ่านในบ้านที่มีแต่ผู้ชายไม่ได้!! "

ผมว่า ยัยผู้หญิงไม่รู้จักระมัดระวังตัวเอง!!

" อ้าวลุง อยู่บ้านถินก็แต่งตัวแบบนี้แล้วเดินไปอาบน้ำในคลองหลังวัด ไม่เห็นมีใครว่าอะไรเลย "

" แต่เธออาบน้ำในห้องน้ำ เธอไม่ต้องใส่ผ้าถุงเข้าไปอาบก็ได้!! "

" อ๋อ เข้าใจล่ะอาบในห้องน้ำเขาต้องแก้ผ้าอาบใช่ป่ะ "

พรึ่บ!!

" ฮะ เฮ้ย!! "

เชี้ย!! ผู้หญิงแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชาย...ผมรับไม่ได้!!

" ลุงปิดตาทำไมเนี่ยถินไม่ได้แก้ผ้าซะหน่อย "

" แน่ใจนะ "

ผมถามก่อนจะค่อยๆลดระดับมือลงพร้อมกับค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ค่อยโล่งหน่อยก็คิดว่ายัยหมากระเป๋านี่จะแก้ผ้าจริงๆซะแล้ว ก่อนกลับมาจากโรงพยาบาลยายของยัยหมานี่พูดกับผมว่าหลานสาวแกชอบทำอะไรแปลกๆอยู่ด้วย

" ถินไม่ได้บ้านะจะได้มาแก้ผ้าให้ลุงดูอะ เห็นถินเป็นเด็กแบบนี้แต่ถินก็มีสเปคเป็นของตัวเองนะลุง "

ยังไม่จบ

" แล้วใครใช้ให้ถอดของแบบนั้นทิ้งไว้เรี่ยราดเกิดมีคนเดินเข้ามาแล้วเขาคิดว่าฉันทำอะไรเธอแล้วฉันจะทำยังไง ฉันเสียหายนะ "

ผมถามด้วยสีหน้าหงุดหงิดแต่ก็รู้สึกผิดนิดๆที่ปาเจ้าสิ่งนั้นไปโดนหน้ายัยหมานี่ไม่รู้ว่าเจ็บหรือเปล่า

" ถินไม่ได้ถอดทิ้ง แต่มันร่วงก็เลยเดินออกมาหานี่ไงใครจะไปรู้ล่ะว่าลุงอะจะโกรธแล้วปามาใส่ถินแบบนี้ถินเจ็บนะ อึก ฮือๆ "

เชี้ย!! หมาร้องไห้ อะไรวะเมื่อกี้ยังบ่นผมอยู่เลยตอนนี้ร้องไห้ซะงั้น

" ขอโทษ "

ผมบอกพลางเดินเข้าไปใกล้ๆยัยหมาที่ยืนปิดหน้าตัวเองอยู่ หรือว่าจะเจ็บๆจริงๆวะเมื่อกี้ผมก็ปาไปซะสุดแรงเลยเพราะคิดว่าจะปาใส่ประตู

" ฮิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูหน้าลุงสิหงอยเหมือนหมีโดนผึ้งต่อยเลยอะ ฮ่า ฮ่า "

ฮึ่ม!!