บทที่5

เมื่อกลับถึงบ้าน นาฬิกาบนผนังบอกเวลาว่าถึงตีสามแล้ว

ฉันกินยา เดินตรงไปที่ห้องอาบน้ำอุ่น แล้วอาบน้ำอุ่น

บ้านที่อาศัยอยู่มาเก้าปี คุ้นเคยกับทุกซอกทุกมุมเป็นอย่างดี

ทว่าแต่ละมุมนั้น ล้วนไม่มีร่องรอยของฉัน

บ้านหลังนี้เป็นของซ่งเยี่ยนชิง

การตกแต่งตั้งแต่ภายนอกจรดภายใน ล้วนเป็นไปตามความชอบของเขาทั้งสิ้น

ฉันไม่มีความคิดเห็นอะไร และก็ไม่ควรจะมีอยู่แล้ว

พอมานึกดูในตอนนี้ สิ่งที่เรียกกันว่าบ้านของเรานั้น มันช่างน่าขำยิ่งนัก

สายน้ำอุ่นที่ไหลชโลมรดร่างกาย ช่วยช่วยขับเน้นให้สมองของฉันได้สติมากยิ่งขึ้น

ตอนออกมา ซ่งเยี่ยนชิงก็กลับมาถึงแล้ว

เขากำลังคุยโทรศัพท์ตรงหน้าบนระเบียง

คำพูดหวานๆ เหล่านั้น วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา

ยังคงเป็นมุกเดิมๆ ชุดเดิมๆ เขาพูดไม่เบื่อ แต่ฉันน่ะฟังจนเบื่อแล้ว

สะกดกลั้นความรู้สึกคลื่นไส้สะอิดสะเอียนในช่องท้อง เดินเข้าไปในห้องทำงานแล้วใช้คอมพิวเตอร์ของตัวเองพิมพ์รายงานการลาออกขึ้นมาฉบับหนึ่ง

แล้วเปลี่ยนเที่ยวบินเป็นเช้าวันพรุ่งนี้

เมื่อกลับเข้ามา ซ่งเยี่ยนชิงก็เพิ่งวางสายไปพอดี

มองมาที่มุมปากของฉัน พร้อมรอยยิ้ม

แต่อยากพูโอะไรบางอย่าง แต่คนที่เอ่ยปากพูดกลับเป็นฉันก่อน:

"ประธานซ่ง นี่คือจดหมายลาออกของฉัน"

ฉันยื่นจดหมายลาออกให้เขา แต่เขาไม่รับ

คิ้วคมเข้มของเขาขมวดมุ่นนิ่ง สีหน้าบนใบหน้าแฝงไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ และก็ไม่อยากจะเข้าใจด้วย

ไม่นานนัก รอยยิ้มตรงมุมปากของซ่งเยี่ยนชิงก็พลันเลือนหาย ใบหน้าถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งอันเย็นเยือก น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนทำให้คนกลัว:

"ชูหราน นี่เธอจำเป็นต้องหาเรื่องประชดประชันไม่รู้จักจบสิ้นแบบนี้ใช่ไหม?"

ฉันแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่า ตอนเขาเรียกชื่อฉันนั้น

กำลังคิดถึงฉัน หรือผู้หญิงคนอื่น?

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง:

“ฉันไม่ได้หาเรื่องประชดประชัน เราเลิกกันแล้ว ฉันเองก็ย่อมไม่มีสิทธิ์ทำงานที่บริษัทของคุณต่ออีกแล้ว”

"ส่วนงานพรุ่งนี้ รบกวนคุณช่วยจัดการให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นมาไปด้วยนะคะ"

"แล้วก็ ต้องขอบคุณมากสำหรับการดูแลที่คุณมีให้ฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้"

"ถ้าคุณต้องการให้ฉันคืนเงินทั้งหมดที่คุณเคยให้ฉันหยิบยืมไปตลอดหลายปีนี้ ฉันสามารถเซ็นสัญญารับสภาพหนี้ไว้ให้ได้ค่ะ"

น้ำเสียงของฉันไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

ซ่งเยี่ยนชิงมองดูฉัน แล้วเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง

เขาหยิบเศษกระดาษที่ฉีกขาดเป็นชิ้นๆ กองนั้นขึ้นมา แล้วฟาดใส่หน้าของฉัน

ฉันมองเห็นว่า นั่นคือสัญญาเลิกราที่เขาเพิ่งฉีกทิ้งไปเมื่อครู่นั้น

แต่ชื่อด้านบนนั้น เป็นชื่อของฉัน

ส่วนฉบับของโจวชูหราน ก็อยู่บนโต๊ะอย่างในสภาพสมบูรณ์

ฉันเงยหน้ามองเขา แต่หัวใจกลับสงบอย่างผิดปกติ

ตลอดเก้าปีที่ผ่านมา ฉันจินตนาการถึงฉากนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า พอมาถึงวันนี้จริงๆ ฉันกลับมีสภาพจิตใจแบบนี้

บางทีคนเจ้าชู้อาจจะกลับตัวกลับใจได้จริง เพียงแต่ว่าจะไม่ใช่เพื่อฉัน

ฉันไม่เชื่อแล้ว และไม่อยากเชื่ออีกแล้ว

ฉันหยิบสัญญาฉบับใหม่ออกมา และเซ็นชื่อตัวเองลงไปอีกครั้ง

ซ่งเยี่ยนชิงขมวดคิ้วมองดูฉันอยู่พักใหญ่ ราวกับแข็งทื่ออยู่กับที่ไปแล้ว

ฉันไม่ได้สนใจกับการกระทำใดๆ ของเขาอีกต่อไป

เพียงแค่ดึงกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางทิ้งไว้นาน ออกมาจากใต้สุดของห้องแต่งตัว

นั่นคือกระเป๋าของฉันเอง ที่เอามาตอนเพิ่งมาตระกูลซ่ง

สีสันฉูดฉาดดูไร้เดียงสาจนน่าเวทนา แถมยังราคาถูกจนเทียบไม่ได้กับกาแฟแก้วเดียวของซ่งเยี่ยนชิงด้วยซ้ำ

เก้าปีมานี้ บ้านหลังนี้ของที่เป็นของฉันจริงๆ นั้นมีไม่เยอะหรอก

ฉันใช้เวลาเก็บของอยู่ไม่นานนัก พบว่าข้าวของทั้งหมดที่มีอยู่ ไม่มากพอที่จะเติมเต็มกระเป๋าเดินทางสองใบนี้ได้เลยด้วยซ้ำ

หลังจากจัดเก็บทุกอย่างจนเรียบร้อยดีแล้ว ฉันก็ไม่ได้กลับไปนอนในห้องนอนใหญ่ต่อ

แต่เลือกที่จะลากกระเป๋าเดินทาง ก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัวที่กดจองล่วงหน้าเอาไว้ทันที

ซ่งเยี่ยนชิงยืนอยู่ชั้นบน มองดูฉันจากไป

ไม่ได้เหนี่ยวรั้ง

และก็จะไม่เหนี่ยวรั้งด้วย

ใครจะไปยอมตามไล่คว้านกน้อยในกรงทองที่บินหนีไปแล้วกันล่ะ?

ยังไงต่อให้เลี้ยงใหม่อีกตัว ก็ใช้เวลาและเงินไม่เยอะหรอก

วันต่อมา ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า และเครื่องบินกำลังเตรียมขึ้นบินตรงเวลา

แต่หลังจากที่ฉันขึ้นเครื่องแล้ว แอร์โฮสเตสก็วิ่งมาอย่างเร่งรีบ:

"คุณชูคะ รบกวนคุณลงจากเครื่องแล้วไปที่ห้องรับรองวีไอพีด้วยค่ะ ประธานซ่ง รอคุณอยู่ค่ะ"