บทที่ 3

ตอนที่ 2: ใจสั่น

               เมื่อคุณย่าของภัคณิการู้ว่ารณภพมาก็ดีอกดีใจเป็นอย่างมาก ถึงกับสั่งให้แม่บ้านทำลาบเนื้อขมๆ ของโปรดของชายหนุ่มเตรียมไว้ให้เขาเป็นพิเศษ ภัคณิกาได้แต่บึนปากเพราะมีแต่คนเอาใจเขา ด้วยความที่เป็นน้องคนเล็กของทั้งสองครอบครัวทำให้เขาเป็นที่รักของทุกคน เธอยังจำหน้าตาเด็กอ้วนตุ้ยนุ้ยได้ ตอนนั้นเขาน่าจะอายุแค่เจ็ดแปดขวบที่คอยวิ่งตามพี่ๆ ภัคณิกามักจะแกล้งเขาเสมอเพราะเธอเองก็เป็นน้องที่โดนพี่ชายแกล้งประจำ เมื่อได้แกล้งคนอื่นบ้างก็เลยสนุกและชอบเล่นกับเด็กอ้วนมากกว่าเล่นกับพี่ชาย

รณภพย้ายมาอยู่ข้างบ้านของเธอเมื่อสิบปีที่แล้ว ตอนนั้นคุณย่าลงไปเยี่ยมคุณพ่อของภัคณิกาที่กรุงเทพฯ และเมื่อท่านพบเขา ท่านก็หลงเด็กอ้วนคนนั้นมาก เด็กชายแป๊ะยิ้ม แก้มกลมจนดึงรั้งจมูกให้แบน เจ้าหมูตอนในตอนนั้น

               หึ...ใครจะคิดว่าโตมาจะหล่อ หล่อขนาดนี้...หน้าเรียวได้รูปอย่างคนมีเบ้าหน้าดี จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน ริมฝีปากหยักได้รูป ตาเรียวรี ทุกอย่างบนใบหน้าเขาเหมือนออกแบบมาอย่างพอดี เด็กอ้วนๆเตี้ยๆคนนั้น  ตอนนี้กลับสูงกว่าเธอตั้งเยอะ เอาเวลาตอนไหนไปโตหึ...

               “เจ้...เป็นอะไร” ภัคณิกาตกใจเมื่อรณภพเรียกเธอซะดัง

               “ไม่ได้เป็นอะไร แล้วจะตะโกนทำไมเนี่ยตกใจหมด” หญิงสาวหันไปแหวใส่เขา เผลอกัดริมฝีปากทุกครั้งเวลาประหม่า

               “เรียกตั้งหลายครั้ง ตัวเองก็ไม่ยอมตอบเนี่ย..อาอินถามว่าจะเอารถอะไรไปรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์”

               “หนูใช้มอเตอร์ไซค์ก็ได้อาอิน มอชอก็ไม่ได้ไกล ขี้เกียจหาที่จอดรถยนต์ด้วยค่ะ”

               “ก็ได้ อย่าขับเร็วล่ะ ณภพขับได้ไหม” อาอินน้องชายคุณพ่อของหญิงสาวหันไปถามหลานชาย

               “ผมขับได้ครับอาอิน ผมมีใบขับขี่ด้วยครับ เจ้มีใบขับขี่เหรอจะขับมอเตอร์ไซค์”

               “ไม่มี แหะ” เธอหันไปบอกพร้อมยิ้มให้ทั้งอาและคุณย่า ทุกคนต่างส่ายหัว ไม่มีใบขับขี่แต่ดันอยากจะขี่ให้น้องนั่ง

“โว้..ตำรวจจับไม่ไปประกันตัวให้หรอกนะ”

“ใครเขาจะให้เด็กอย่างนายไปประกัน ชิ!”

“พอเถอะลูก ย่าจะสำลักข้าวแล้วเนี่ย” คุณย่าหันมาบอกทั้งสองคนให้เลิกเถียงกันสักที

“ย่าฟังไม่ทันเหรอคะ?” ภัคณิกาหันไปถามคุณย่า

“เปล่า ...ย่าตลก ...เราสองคนเนี่ยนะ...เถียงกันอยู่ได้ตั้งแต่เล็กจนโต” คุณย่ายิ้มขำๆ กับความน่ารักของทั้งสองคนเพราะคนแก่ไม่มีใครคอยมาคุยเล่น พอได้ฟังหลานๆ หยอกล้อกันก็เพลินทำให้รับประทานอาหารได้มากกว่าปกติและมีความสุขไปด้วย

“ย่าคะ ภพแกล้งหนู ย่าไม่สงสารหนูเหรอ”

“เราก็เป็นพี่ยอมๆ น้องมันบ้าง” คุณย่าบ่นก่อนจะใช้ข้าวเหนียวจิ้มกับลาบเนื้อในจานอย่างเอร็ดอร่อย

“ใช่ ยอมน้องบ้างก็ได้” รณภพกล่าวยิ้มๆ ใช่เขาอยากให้เธอยอมเขาบ้าง ภัคณิกาหันไปมองหน้าคนที่บอกว่าให้เธอยอมบ้าง ทำไมจู่ๆ หน้าเธอก็แดงอย่างไม่รู้ตัว...ยอมน้องบ้างก็ได้...คิดดีไม่ได้เลย

               หลังจากอิ่มอร่อยกับอาหารเช้าแบบจัดเต็มรูปแบบ ทั้งลาบเนื้อ ห่อหมกแคไก่ แกงฮังเล อ่องปูและน้ำพริกหนุ่ม ปากแดงๆ ของรณภพแดงกว่าเดิมอีก แก้มก็แดงกว่าด้วยความเผ็ด ก็เขาเผลอกัดพริกขี้หนูในห่อหมกแคไก่ แก้มแดงๆ ทั้งสองข้างจึงแดงจนเลยไปถึงหูทั้งสองข้างเพราะความเผ็ด

“เผ็ด...เจ้” คนเผ็ดรีบหันไปมองหน้าหญิงสาวข้างกายอย่างขอความช่วยเหลือ

“น้ำ!” เธอรีบยื่นน้ำดื่มให้เขา ชายหนุ่มรีบร้อนจนสำลักน้ำหน้าดำหน้าแดงกว่าเดิม

“เบาๆ หน่อยสิ” เสียงบ่นพร้อมทั้งลูบหลังน้องชายข้างบ้านอย่างเป็นห่วง หล่อก็จริงแต่เด็กก็ยังเป็นเด็ก เฮ้อ...เด็กหนอเด็ก โตแต่ตัว

มองเด็กหล่อสำลักน้ำแล้วแดงไปทั้งตัว หน้าแดง หูแดง ลำคอเรียวมีเส้นเอ็นขึ้นเด่นชัดบ่งบอกถึงความเป็นชาย ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง ไรผมที่มีเหงื่อไหลซึมไหลผ่านมาถึงลำคอแล้วหายเข้าไปในเสื้อยืดคอกลมสีดำ มือที่ลูบลงด้านหลังของเขาสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อ ภัคณิกากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกฝืดคอขึ้นมานะ

คนร้อนตัวรีบชักมือตัวเองออกจากร่างหนาที่ตอนนี้เลิกสำลักกลับมาหายใจปกติแล้ว รอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้เธอหน้าร้อนและหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว

“เจ้ก็เผ็ดเหรอหน้าแดงเชียว”

“เออๆ เผ็ดๆ...เผ็ดมาก” คนเผ็ดมากรีบยกน้ำขึ้นดื่ม ความลนลานทำให้ภัคณิกาสำลักไม่ต่างกับรณภพ มือหนาลูบลงหลังบอบบาง ความร้อนจากฝ่ามือหนาทะลุผ่านเสื้อยืดสีขาวตัวบาง เธอเผลอแขม่วท้องนั่งหลังตรงอย่างลืมตัว สัมผัสจากฝ่ามือร้อนของเขาทำให้เธอหายใจติดขัด