บทที่ 4

“ดื่มน้ำอีกหน่อยครับเจ้ จะรีบไปไหนเนี่ยเห็นไหมสำลักเลย”

“...”

คนโดนเด็กดุได้แต่ยู่หน้า อาอินกับคุณย่าก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับความไม่ยอมโตของเด็กทั้งสองคน กินข้าวยังสำลักกันอีก โตกันขนาดนี้แล้ว

อาอินกับคุณย่าอิ่มก่อนจึงลุกออกจากโต๊ะอาหารไปก่อน เพราะอาอินต้องไปทำงานส่วนคุณย่าก็มีนัดกับเพื่อนบ้านข้างเคียงจะไปงานบุญต่างอำเภอ ทิ้งให้ทั้งสองคนรับประทานอาหารเช้ากันต่อ เพราะมัวแต่สลับกันสำลักไปมาเลยอิ่มช้ากว่าท่านทั้งสองคน

“ตรงนี้เขียวๆ อย่ากิน มันคือพริกขี้หนู” เธอเขี่ยพริกออกจากห่อหมกก่อนแล้วค่อยตักห่อหมกใส่จานข้าวของเขา

“เจ้ ตักแกงฮังเลให้หน่อยแก้เผ็ด”

“แก้มยังไม่หายแดงเลย” ภัคณิกามองหน้าหนุ่มน้อยข้างกาย แก้มของเขาแดงเหมือนตูดเด็กเลย ผิวเด็กนี่มันดีจริงๆ

“เช็ดหน้าให้หน่อยมือเปื้อน” รณภพยื่นหน้าให้เธอเช็ดเหงื่อที่ไหลเต็มหน้าเขาเพราะความเผ็ดร้อนของพริกขี้หนูสวนหลายเม็ด ภัคณิกามองมือของชายหนุ่มที่มีข้าวเหนียวติดอยู่ จึงยอมดึงกระดาษทิชชูซับรอบหน้าของเด็กหนุ่มข้างบ้าน

“เลิกกับมันยัง” อยู่ๆเขาก็ถามขึ้น ภัคณิกาสะอึกทันทีไม่คิดว่าเขาจะถามคำถามนี้

“เลิกแล้ว!”

“คราวนี้เลิกแน่นะ ไม่ใช่มันกลับมาง้อก็ใจอ่อนอีก”

“อือ..เลิกแล้วจริงๆ” ถึงเธอไม่อยากเลิกฝ่ายนั้นก็เลิกกับเธออยู่ดี...เพราะเขาคนนั้นมีคนใหม่แล้ว...เขาที่ว่าคือมาร์คเพื่อนของเธอในเอกนั่นเอง...บางครั้งความสวยอย่างเดียวมันก็ไม่สามารถเหนี่ยวรั้งผู้ชายบางคนได้ บางครั้งคนเราก็ต้องการชื่อเสียงเงินทองมากกว่าความรัก

“เลิกได้ก็ดีไม่ต้องคิดมาก มันโง่เอง...เจ้ของผมดีที่สุดแล้ว กินข้าวต่อเถอะเดี๋ยวพาไปเที่ยว”  

เขาไม่ได้ใช้คำว่าสวยที่สุด...แต่เลือกใช้คำว่า

ดีที่สุด เธอชอบคำนี้คำที่บอกว่าเธอดีพอ

“ขอบคุณนะภพ”

“ผมน่ารักใช่ไหมล่ะ”

“อืม”

“แล้วรักไหม”

“ก็รัก”

“รักแล้วห้ามเลิกรักนะ ผมก็รักเจ้” คำบอกรักที่ฟังมามากกว่าร้อยครั้งแต่ทำไมครั้งนี้ถึงทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบ หน้าแดงโดยไม่ต้องกินพริกสักเม็ด แบบนี้ไม่ดีต่อใจเลย

@ร้านกาแฟชื่อดังของเชียงใหม่  

ทั้งสองคนก็ตกลงกันว่าจะแวะดื่มกาแฟร้านดังที่มีรางวัลบาริสต้าระดับโลกเป็นประกัน ซึ่งสาขาสองของร้านตั้งอยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยชื่อดังของเชียงใหม่  

               “ร้านนี้ดังมากนะ เค้าเคยไปกับรินณีที่ร้านสาขาแรกแถวถนนนิมมานแต่สาขานี้เค้ายังไม่เคยกินเลย” ถ้าอยู่กันตามลำพังภัคณิกาจะเรียกตัวเองว่าเค้า หรือบางทีก็แทนตัวเองว่า ฉัน บ้างแล้วแต่อารมณ์ ถ้าอารมณ์ดีแบบนี้ก็เรียกตัวเองว่า..เค้า..อารมณ์ดีเพราะจะได้กินของอร่อย..แต่ตอนที่เธอไม่สบอารมณ์ก็จะเรียกตัวเองว่า...ฉัน...ซึ่งรณภพก็จะรู้ทันทีว่าคุณเจ้เขาไม่โอเค

               “ชอบจังนะกาแฟเนี่ย” เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดกำลังจะขึ้นสิบแปดในอีกไม่กี่เดือนไม่ดื่มกาแฟแต่ต้องมาร้านกาแฟเพราะเจ้ของเขาชอบดื่มกาแฟมาก

               “เด็กอย่างนายไม่เข้าใจหรอก...นี่ แล้วสั่งอะไร”

               “นมเย็น..ชอบกินนม” เดี๋ยวนะ...นี่เธอไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมตอนที่ไอ้เด็กบ้านี้บอกว่าชอบกินนม...ดวงตาของเขาก้มมองตรงนมของเธอถึงนมเธอจะอยู่ในร่มผ้ามิดชิด แต่รอยยิ้มร้ายนั่นทำให้เธอต้องห่อไหล่โดยอัตโนมัติ

               “..” ภัคณิกาหันไปมองนอกร้านเพราะไม่อยากคุยอะไรกับเขาต่อ ..ด้วยความอายจึงรีบดื่มกาแฟเพื่อลดความอายสุดท้ายลวกปากซะนี่

“อุ๊ย..ร้อน!”

               “ค่อยๆ กินมันร้อน กินนี่ก่อนจะได้หายร้อน” รณภพจับหลอดดูดของนมเย็นจ่อปากเธอ หญิงสาวรีบดูดนมเย็น ซึ่งตอนนี้ปากของเธอทั้งร้อนทั้งพองเพราะกาแฟตัวดี แต่เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้เขาดูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ....จูบทางอ้อม..เธอกำลังจะร้องห้ามไม่ให้เขาเอาหลอดที่เลอะลิปสติกของเธอเข้าปากเขา..แต่...ไม่ทัน

               “ลิปเจ้เลอะปากผมหมดเลย” นิวโป้งเรียวยาวลูบกลีบปากล่างและปลายลิ้นเลียริมฝีปากล่าง...

               “เจ้เป็นไร” ตอนนี้เธอล่องลอยไปแสนไกล หน้ามืดตามัวจนแทบสิ้นสติ ไอ้เด็กบ้านี่ทำไมมีเซ็กซ์แอปเพียลสูงมาก ขนาดว่าเธอเจอคนหล่อมามากมายก็ยังตาพร่ามัวเพราะเขา

               “เออ..เออ..ไม่มีอะไร” คำพูดเริ่มติดขัดลมหายใจเองก็ติดขัด

               “ผมเรียนที่เดียวกับเจ้ดีกว่าจะได้ดูแลเจ้ได้”

               “ใครดูแลใครกัน ฉันอยู่ปีสองแล้วนะ ส่วนเธอเพิ่งจะมอหก”

               “หึ อยู่ปีสองแต่สูงร้อยหกสิบห้า ผมสูงร้อยแปดสิบห้า” ใช่สิด้วยสรีระเธอก็สู้เขาไม่ได้หรอก

               “แต่ฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว” ใช่เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบปีบริบูรณ์เมื่อไม่กี่วันมานี้ ซึ่งเขาก็ต้องรู้อยู่แล้วเพราะพวกเขาฉลองด้วยกันที่บ้าน เขายังให้ของขวัญเธอเป็นสร้อยข้อมือทองคำขาวที่เธอใส่อยู่ตอนนี้

               “รู้ครับ ว่าแต่บรรลุนิติภาวะเนี่ยทำอะไรได้บ้างครับ” ชายหนุ่มถามด้วยสายตาเป็นประกาย