บทที่ 2 ฮันนีมูน (3)

“เอ่อ อ๋อ ใช่” ปิ่นอนงค์รีบเออออห่อหมกไปกับเตโซเมื่อได้สติหากแต่ยังปรับความรู้สึกของตัวเองให้กลับมาปกติไม่ได้เหมือนกับชายหนุ่ม

“อุ้ย! เธอนี่ก็ใจกล้าเนอะ กล้าบอกว่าตัวเองมีลูกติดด้วย ยังไงก็ขอให้เที่ยวกันสนุกนะ เชื่อสิ น้องนายไม่ชอบเขาหรอก จะไปกันรอดหรือเปล่าล่ะ แล้วจะเอาใจช่วยนะ บาย” เชอรีนทำท่าทางยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากอุทานราวกับนางร้ายในละครสมัยที่ยังไม่มีโทรทัศน์แบบสมาร์ททีวีเสียด้วยซ้ำก่อนจะยกมือหันฝ่ามือออกกระดิกนิ้วบอกลาแล้วเดินจากไปอย่างไม่คิดหันกลับมา

ปิ่นอนงค์รีบปล่อยมือตัวเองพลางหุบยิ้มฉับพลันมองไปทางอื่นด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ได้เจอกับเชอรีนและรู้สึกถึงการใช้พลังงานเยอะเกินไปจนเหนื่อยที่จะอยู่ร่วมงานเลี้ยงต่อทั้งที่ยังไม่ได้แตะอาหารหรือน้ำเลยสักนิด หากทว่าอากัปกิริยาของเธออยู่ในสายตาของเตโซหมดทุกอย่างซึ่งทำให้มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นยิ้มขบขันในความน่ารักของเธอ

ใช่ เขารู้สึกว่าเธอน่ารัก

หากแต่สำหรับคนอื่นแล้วเป็นอากัปกิริยาที่ไม่ควรแสดงออกมาในงานวิวาห์หวานชื่นเช่นนี้ท่ามกลางแขกเหรื่อมากมายที่มีแต่ญาติทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชาย

“จริงสิ เมื่อกี้เชอรีนคือลูกพี่ลูกน้อง เธออายุเท่าฉันเพราะเกิดหลังจากฉันสิบนาที แต่ฉันคือลิ้นที่มักจะถูกเธอกัดตลอด ญาติดีกันไม่ได้” ปิ่นอนงค์หันกลับมาแนะนำเชอรีนเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีเตโซยืนอยู่ข้างๆ กายในตอนนี่

“ผมคิดว่าคุณน่าจะเป็นฟันมากกว่านะ…จากที่เห็นเมื่อกี้” เตโซยิ้มให้กับปิ่นอนงค์ขณะที่พูดก่อนจะเงียบลงยิ้มเองพูดต่อในท้ายประโยคอย่างหยอกเย้า

“เชอรีนน่ะเข้ามาหาเรื่องก่อนตลอด” สาวเจ้าแหวกลับก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่บันไดบ้านเพื่อจะขึ้นไปพักผ่อนเมื่อตอนนี้เธอไม่อยากจะร่วมวงปาร์ตีเสียแล้ว

“ทุกครั้งที่เจอกันเลยเหรอ” เตโซเดินตามพลางถาม

“ทุกครั้ง ใช่ จนฉันเบื่อที่จะต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว” ปิ่นอนงค์ตอบด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ยามที่พูดถึงเชอรีน

“ทำไมถึงมีปัญหากัน” เตโซยังคงถามต่อก่อนจะชะงักเท้าที่กำลังเดินขึ้นบันไดตามปิ่นอนงค์

เมื่อหญิงสาวซึ่งเดินนำอยู่ข้างหน้าหยุดก้าวเท้าที่ขั้นบันไดถัดไปจากเขา ชายหนุ่มจึงจำต้องหยุดยืนอยู่ที่ขั้นบันไดถัดลงมามองไปที่สาวเจ้าซึ่งหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าและสายตาหงุดหงิด แม้เธอจะหงุดหงิดแต่ก็ยอมพูดมันออกมาอย่างเป็นกันเองจนเขาประหลาดใจไม่น้อย

“ตั้งแต่พี่สาวของฉันเสีย คนที่จะอยู่ในฐานะหลานสาวคนโตคนต่อไปก็คือฉัน ซึ่งใครที่อยู่ในตำแหน่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นทายาทอันดับหนึ่งของวรรณวิภากิจ ทั้งที่ฉันไม่ได้อยากจะเป็น” ปิ่นอนงค์พูดจบก็หมุนตัวกลับเดอนขึ้นบันไดต่อแต่แล้วก็ต้องหยุดเดินทั้งที่เพิ่งก้าวขึ้นไปได้แค่ขั้นเดียวก็ต้องชะงักกันกับไปมองเตโซ

“คุณก็ให้เธอเป็นสิ” เตโซพูดพลางยื่นมือออกไปใกล้แขนของปิ่นอนงค์หากแต่ไม่ได้จับหรือคว้าเอาไว้ ชายหนุ่มทำเพียงยื่นไปค้างกลางอากาศไม่ห่างจากแขนเพื่อระวังรีบคว้าเอาไว้หากหญิงสาวก้าวพลาดจนอาจจะเกิดอุบัติเหตุก็เป็นได้โดยที่สาวเจ้าไม่รู้ตัว

“พูดน่ะมันง่าย แต่คุณคิดเหรอว่าคนอย่างเจ้าสัวธรรมรงค์ วรรณวิภากิจจะยอมแถลงข่าวแจ้งเรื่องหลานสาวคนโตคนใหม่เป็นใคร ขนาดงานแต่งวันนี้ยังจัดขึ้นได้เพียงชั่วข้ามคืนเลย” เธอพูดจบก็หมุนตัวกลับแล้วก้าวขึ้นบันไดต่ออย่างรวดเร็วตามอารมณ์หงุดหงิด

ซึ่งทำให้เตโซเกือบจะพุงตัวไปคว้าเพราะกลัวว่าปิ่นอนงค์จะพลาดตกบันไดแต่แล้วก็ต้องพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งออกเมื่อหญิงสาวแสนจะทะมัดทะแมงก้าวเท้าขึ้นบันไดฉับๆ จนเป็นชายหนุ่มเองต้องรีบสาวเท้าเดินขึ้นตามไปพลางวางมือไปตามราวกันบันไดแต่ก็ไม่วายยิงคำถามออกไปด้วยความอยากรู้

 และนิสัยที่มักจะเป็นห่วงคนอื่นก่อนเสมอทำให้เขาเลือกที่จะใส่ใจเรื่องของเธออย่างไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมถึงสนใจมากขนาดนี้

“ผมคิดว่าที่เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่ถ้าให้มองอีกมุมมองหนึ่ง ผมว่าคุณยอมเธอไปก็ดีนะ” เตโซพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงไม่วายอดนึกถึงเรื่องของดาริกาไม่ได้และทำให้เขากลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีกับปิ่นอนงค์เหมือนคราดาริกาน้องสะใภ้ของเขา

แค่อำนาจเงินทองทำให้คนกลายเป็นปีศาจร้าย

เป็นคนร้ายที่ทำลายทุกอย่าง ทำลายแม้กระทั่งอนาคตและความสุขของคนที่รักได้ จากที่ยังมีความสัมพันธ์อันดีก็ต้องจบสิ้นเพียงเพราะจะต้องเอามันมาให้ได้ด้วยความโลภ

ซึ่งเขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับปิ่นอนงค์เอาเสียเลย