บทที่ 2 ฮันนีมูน (2)

“คุณ เอ่อ ยืนตรงนี้ก่อน” ปิ่นอนงค์รั้งเอาไว้พลางยื่นมือไปคว้าแขนให้เตโซถอยหลังมายืนข้างๆ ตัวเองในขณะที่กำลังเดินไปทางอีกฝั่งของงานเลี้ยง

“มีอะไรหรือเปล่า” เตโซหันกลับไปถาม

“ฉันจะแนะนำคร่าวๆ ก็แล้วกันนะ คุณน่าจะเห็นว่าญาติฝั่งฉันเยอะแค่ไหน คุณไหวเหรอที่จะเดินไปหาทุกคน” หญิงสาวให้คำตอบพลางหันกลับไปมองขรรดาแขกเหรื่อภายในงานเลี้ยงฝั่งญาติของเธอ

“ได้ ไม่มีปัญหา” เตโซพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“โอเค บรรดาผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่กับคุณปู่ เริ่มจากทางซ้ายที่นั่งข้างปู่ถัดออกมานะคือคุณอาสอง ถัดมาคุณอาสาม ถัดมาอีกสองคนที่เป็นแฝดกันคือคุณอาสี่กับคุณอาห้า เอ่อ ฉันขอแนะนำแบบนี้นะ น่าจะจำง่ายกว่า อีกอย่างคุณก็น่าจะรู้จักครอบครัวของฉันดี” ปิ่นอนงค์หยุดแนะนำแล้วหันกลับมาพูดกับเตโซ

“รู้จักแค่บางคนที่เคยเจอกันตามงานเลี้ยงธุรกิจ แต่ก็ไม่ได้สนิท ส่วนกลุ่มคนที่คุณแนะนำเมื่อกี้ผมรู้จักหมดแล้ว” เตโซตอบกลับ

“โอเค ส่วนทางขวาเริ่มจากคนที่นั่งติดคุณปู่แล้วกันนะคะ คุณอาเล็กชื่อวิยากรเป็นผู้จัดการโรงแรมในเครือที่อยู่ใกล้สนามบิน ส่วนอารองชื่อพัชพิญาดูแลโรงแรมทางเหนือกับอาใหญ่ชื่อวรรณวิญา และ…” ปิ่นอนงค์กำลังแนะนำญาติผู้ใหญ่ซึ่งนั่งทางฝั่งขวาตั้งแต่นั่งติดเจ้าสัวธรรมรงค์ถัดออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงคุณลุงที่ไม่ค่อยลงรอยกับสาวเจ้า

แต่ทว่า เสียงเล็กแหลมของเชอรีนลูกพี่ลูกน้องที่เปรียบดั่งลิ้นกับฟันที่คอยชิบดีชิงเด่นกันมาตลอดตั้งเด็กจนโต ซึ่งปิ่นอนงค์ก็ไม่ใช่คนใจอ่อนจนเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นญาติที่ควรจะญาติดีด้วยจริงๆ เมื่อเจ้าตัวพยายามหลอกว่าตัวเองคือหลานสาวคนโตของเจ้าสัวธรรมรงค์มาตลอด ทั้งที่ความจริงแล้วเกิดหลังเธอแค่สิบนาที

แต่ก็นั้นแหละยามเมื่อเจอกันหน้าก็จะ…

“ไฮ สวัสดีปิ่น กลับมาได้ไม่นานก็แต่งงานฟ้าแลบเลย ท้องเหรอ” เชอรีนทักทายปิ่นอนงค์ด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงเป็นมิตร

หากแต่มันก็แค่เล่นละครทำเป็นญาติที่รักกันดีเท่านั้น

“สวัสดีเชอรีน ฉันไม่เหลวแหลก ไม่สิ ไม่เหลวไหลจนปล่อยให้ตัวเองท้องก่อนแต่งหรอก แต่จะว่าไปสมัยนี้มีเยอะแยะไปที่ท้องแล้วแต่ง หรือไม่ก็ให้ลูกเดินถือแหวนมาให้ มันไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ ออกจะน่ารักโรแมนติกจะตายไป” ปิ่นอนงค์ตอบโต้กลับเสียงหวานใสอย่างน่ารักจนทำให้คนตัวสูงต้องก้มลงมามองสาวเจ้าอย่างที่เธอไม่รู้ตัว

“งั้นเหรอ น่ารักดีเนอะ ถ้าไม่ท้องแล้วนี่จะไปฮันนีมูนที่ไหนเพื่อมีเหลนให้คุณปู่ละปิ่น” เชอรีนทำเป็นยิ้มจีบปากจีบคอตอบแล้วถามกลับพลางแอบเบะปากใส่เมื่อพูดจบ

“คุณสาขา เราไปฮันนีมูนที่ไหนดีคะ” ปิ่นอนงค์ยิ้มจนตาเป็นสระอิให้กับเชอรีนก่อนจะหันไปมองเตโซด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์แล้วแสร้งพูดเสียงหวานอย่างออดอ้อนส่งไปให้กับกับชายหนุ่มพลางโอบแขนของเขาก่อนจะเบียดตัวเองเข้าไปใกล้

“…” เตโซได้แต่มองปิ่นอนงค์ส่งยิ้มมาให้โดยไม่พูดอะไร สาวเจ้าจึงเพ่งสายตาสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาที่สะท้อนใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ

ราวกับต้องมนต์ยามดวงตาของคนทั้งสองสบประสานกันเป็นครั้งแรก รู้สึกถึงสิ่งรอบกายที่เคลื่อนไหวช้าลงและเริ่มเลือนลางจนในที่สุดเหลือเพียงเขากับเธอเท่านั้น

และ…

เสียงหัวใจที่ค่อยๆ กระหน่ำเต้นระรัวดังขึ้นมาทีละนิดทีละนิดจนมันชัดเจนอยู่ในโสนประสาทของเขาและเธอ ค่อยๆ แทรกซึมผ่านไปทั่วทุกอณูของหัวใจที่นิ่งสงบมานานค่อยๆ สั่นไหวราวกับมีเธอและเขาหลายร้อยคนวิ่งอยู่ในหัวใจของกันและกัน

ก่อเกิดความรู้สึกที่ผูกเข้าหากันเล็กๆ ซึ่งอยู่ลึกสุกของห้องหัวใจอย่างที่คนทั้งสองไม่รู้ตัว รอวันเติบโตเป็นต้นไม้ที่แข็งแรงและเหนียวแน่นไปด้วยความรู้สึก

แต่แล้วคนทั้งสองก็ต้องหลุดออกจากภวังค์ของตัวเองเมื่อเสียงของเชอรีนดังแทรกขึ้นท่ามกลางความรู้สึกดีๆ เพียงเล็กน้อยที่ค่อยๆ มากขึ้นอย่างรอคอยวันที่จะถูกเติมเต็ม

“เอ่อ ยังตกลงกันไม่ได้เหรอ เอาแต่ใจมากเกินไปหรือเปล่าปิ่น สงสัยเจ้าบ่าวที่ต้องมาเอาใจคนอย่างเธอ…” เชอรีนยิ้มเยาะพลางจีบปากจีบคอพูดก่อนจะถูกขัดด้วยคำพูดเสียงราบเรียบของเตโช

“เราจะไปฮันนีมูนที่ภูเก็ต…ลูกของคุณรออยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ” เตโซตอบเชอรีนก่อนจะหันกลับมาพูดกับปิ่นอนงค์เสียงทุ้มนุ่ม