บทที่ 2 ฮันนีมูน (4)

“ฉันเองก็ไม่ติดหรอกที่จะยกให้เชอรีน เดี๋ยวนะ ทำไมคุณดูสนใจเรื่องครอบครัวฉันจังล่ะ ไม่ใช่จะบอกว่าอยากรู้เรื่องของภรรยา ไม่ต้องพูดเลยนะ เราไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ เสียหน่อย” ปิ่นอนงค์ตอบออกไปแค่เพียงเล็กน้อยก่อนชะงักแล้วหันกลับไปมองเตโซก่อนจะถามออกไปไม่วายดักคอชายหนุ่มเอาไว้ไม่ให้พูดในสิ่งที่เธอไม่หลงรู้สึกดีไปด้วยง่ายๆ เป็นแน่

“คุณปิ่นอนงค์ ผมขอเตือนบางอย่าง…ถ้าเราเลือกที่จะเลี่ยงปัญหาได้ก็ควรเลี่ยง จากที่ผมเห็นเมื่อครู่มันยังไม่ถึงขั้นร้ายแรง แต่ถ้านานไปผมก็ไม่แน่ใจ” เตโซพรูลมหายใจออกมาพลางล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว มองสบสายตาสาวเจ้าด้วยสีหน้าจริงจังจนเธอรู้สึกงุนงงแกมฉงน

“คุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ ปัญหาของฉันกับเชอรีนมันไม่ได้ใหญ่อะไรเลยนะ เชอรีนก็แค่มีนิสัยเอาแต่ใจขี้อิจฉาไปหน่อยเท่านั้น ถ้าฉันยอมๆ ไปเดี๋ยวเธอก็หยุดไปเอง มันคงไม่มีปัญหาร้ายแรงอะไรหรอกมั้ง” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วพูดอย่างไม่เข้าใจไปกับสิ่งที่เตโซพูดออกมา

“ถ้ามันแค่นั้นผมก็ไม่ห่วง แต่ใจคนน่ะ...เดายาก” เตโซพูดออกไปทั้งที่ยังมีท่าทีที่จริงจังก่อนจะเงียบลงแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

ทว่า ครานี้ทำให้ปิ่นอนงค์เริ่มฉุกคิดมากขึ้นไปกับคำพูดของเตโซที่ฟังแล้วก็ใช่ว่าจะไม่ถูก

ใจคนยากที่จะคาดเดาจริงๆ อย่างที่เขาพูดออกมานั่นแหละ...

“…” แต่หญิงสาวกลับไม่ได้พูดโต้ตอบกลับไปนอกจากมองเขาด้วยสีหน้าที่เริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

“ผมไม่ได้จะพูดให้คุณกลัว แค่จะเตือนเท่านั้น เพราะความโลภกับจิตใจคนมันเคยทำร้ายคนคนหนึ่งให้พังลงมาแล้ว มันน่ากลัวจนคุณไม่อยากอยู่ในจุดนั้น คุณอยากจะหนีไปให้ไกลเกินกว่าจะอยากรับมือ ผมหวังดีกับคุณนะคุณปิ่นอนงค์” เตโซพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อปิ่นอนงค์ไม่ได้พูดโต้ตอบกลับมา

“เอ่อ...อ้อ คุณเรียกฉันว่าปิ่นก็พอ ไม่ต้องเรียกคุณตามด้วยชื่อจริงหรอก แล้วก็ขอบคุณสำหรับความหวังดี เอาเป็นว่าฉันจะฟังในสิ่งที่คุณพูดนะคะ ขอบคุณ เอ่อ แล้วเรื่อง...” หญิงสาวคลี่ยิ้มบางส่งไปให้ชายหนุ่มอย่างจริงใจแกมทำตัวไม่ค่อยถูกแต่ก็เข้าใจในความหวังดีของเขา แม้ว่าจะแอบแปลกใจกับนิสัยและคำพูดของเขาไม่ใช่น้อยจนอดที่จะบ่นกับตัวเองภายในใจไม่ได้ถึงเขา

เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่ถึงวันมาบอกเป็นห่วงคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้นะหรือ แปลกคนเสียจริง...

“เรื่องฮันนีมูน ผมบอกว่าจะไปภูเก็ตก็คือภูเก็ต ผมเองก็อยากจะทำความรู้จักกับลูกของคุณเหมือนกัน ไหนๆ ก็จะเป็นพ่อเลี้ยงของลูกคุณแล้ว ไว้ผมจะคุยกับเจ้าสัวเรื่องไปภูเก็ตแทนฮ่องกง ไม่ต้องห่วงไปหรอก” เตโซพูดขึ้นเมื่อเห็นปิ่นอนงค์อึกอักอย่างลังเลใจที่จะพูด

ทว่า ช่างทำให้เธอตกใจแกมประหลาดใจที่ชายหนุ่มรู้ว่าเธอกำลังจะพูดเรื่องอะไรออกมา

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณเตโซ งั้น...ฉันปิ่นอนงค์ อายุสามสิบหก นิสัยก็อยากที่คุณเห็นแต่จริงๆ ก็มีมุมที่ใครก็ยังไม่รู้ ความลับนะไม่บอกหรอก ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการนะคะ คุณสามีในนาม” ปิ่นอนงค์คลี่ยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิส่งไปให้เตโซพลางยื่นมือออกไปหวังจะทำความรู้จักและสร้างมิตรภาพที่ดีระหว่างที่ยังไม่จดทะเบียนหย่ากับชายหนุ่ม เพราะหญิงสาวเองก็ไม่ได้อยากจะไปสร้างศัตรูที่ไหนให้ต้องปวดหัว

“…” เตโซเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองไปที่ปิ่นอนงค์โดยไม่พูดอะไรออกไปเชิงถาม

“ฉันจะไม่ตั้งแง่กับคุณคะ ฉันสัมผัสได้ว่าคุณเป็นคนดีเพราะฉะนั้นเราควรมีความสัมพันธ์ที่ดีกัน ถึงจะไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนที่ดีได้นะคะ” เธอให้คำตอบด้วยรอยยิ้มสดใส

“โอเค...ผมเตโซ อายุสามสิบหก ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ คุณภรรยาในนาม” เตโซคลี่ยิ้มขบขันออกมาก่อนจะเริ่มแนะนำตัวเองตามหญิงสาวพลางยื่นมือไปจับเพื่อทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการอย่างที่เธอต้องการ เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากจะไปสร้างศัตรูที่ไหนอีกให้ชีวิตนี้ต้องเจอปัญหาซ้ำแล้วซ้ำอีกให้ต้องเหนื่อย

“คุณก็สายตลกนะคะ ไปคะ ไปพักผ่อนกัน พรุ่งนี้เราคงต้องออกแต่เช้า” ปิ่นอนงค์พูดพลางค่อยปล่อยมือออกจากมือของเขาด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาดไม่น้อยที่ลึกๆ แล้วไม่ได้อยากจะปล่อยมือเลยสักนิด

หากแต่อยากเดินจับมือกับเขาเดินเข้าห้องเสียมากกว่า

“ครับ” เตโซตอบรับด้วยรอยยิ้มบางก่อนจะเดินเคียงข้างไปกับปิ่นอนงค์ตรงไปยังห้องนอนที่เรียกว่าห้องหอในคืนนี้

“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะเดินถึงหน้าห้องนอนในอีกไม่กี่ก้าว

“ครับ?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วขานรับด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะคลายปมคิ้วเมื่อได้คำตอบที่ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อยที่เธอช่างเป็นคนสังเหต

“ที่บันได ขอบคุณนะคะที่คุณห่วงใยระวังไม่ให้ฉันตกบันได” เธอพูดด้วยรอยยิ้มหวานอย่างไม่ได้ตั้งใจ หากแต่สำหรับคนที่มองแล้วช่างหวานจับใจ

หวานจับใจจนหัวใจที่คิดว่ายังมีใครอีกคนกำลังสั่นไหวให้กับผู้หญิงคนนี้ที่เพียงส่งยิ้มมาขอบคุณเท่านั้น

เป็นรอยยิ้มธรรมดาแต่เขาไม่รู้เลยว่าเป็นรอยยิ้มที่ร้ายจนสักวันหนึ่งจะเข้าไปครอบครองหัวใจของเขาที่อาจจะคิดผิดมาตลอดก็เป็นได้

เตโซยืนนิ่งอยู่ที่ข้างโซฟาปลายเตียงมือล้วงกระเป๋ากางเกงมองปิ่นอนงค์ที่นั่งเท้าคางกับแขนโซฟาหลับสัปหงกอย่างไม่รู้ตัวว่าถูกเขายืนมองมานานแล้วกว่าสิบนาที ตั้งแต่ชายหนุ่มตื่นจนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเป็นที่เรียบร้อยก็พบว่าหญิงสาวยังคงหลับไม่ยอมตื่นไม่วายอดที่จะยกยิ้มมุมปากไม่ได้เมื่อนึกย้อนไปเมื่อคืนที่เธอเลือกจะนั่งมองเขานอนเพราะกลัวจะถูกจับกดลงเตียงอย่างไม่เต็มใจ

ทั้งที่เขาอาสาแล้วว่าจะเป็นคนนอนที่พื้นเพื่อที่เธอจะได้สบายใจ แต่สาวเจ้าก็ช่างปะไร ยังคงดื้อดึงที่จะนั่งมองเขาจนต้องมาสัปหงกอยู่แบบนี้

“ไหนบอกจะออกแต่เช้า” เตโซบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความขบขันและรอยยิ้มก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติทั้งที่ยืนอยู่ท่าเดิมมองไปที่ปิ่นอนงค์ที่เริ่มจะรู้สึกตัวตื่น

“คุณ!” ปิ่นอนงค์ตกใจอุทานพลางยืดตัวนั่งหลังตรงเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาพบเตโซยืนมองมาเงียบๆ ไม่ส่งเสียง

“ขอโทษครับที่ทำให้ตกใจ ผมบอกให้นอนบนเตียงผมนอนที่พื้นได้คุณจะได้นอนหลับสบายไม่ต้องสัปหงกแบบนี้ แล้ววันนี้ต้องบินไปภูเก็ตคุณน่าจะเหนื่อยนะ” เตโซยิ้มบางพูดออกไปพลางก้าวถอยหลังออกห่างเล็กน้อยให้เธอได้ยืนขึ้นมายืดแขนยืดขาเพื่อคลายเส้นจากทางนอนที่ไม่สบายของเธอ

“ฉันบินไปมาบ่อยจนชินแล้วคะ บางครั้งยังไม่ทันจะได้หลับสักตื่นก็ต้องบินแล้ว แต่ช่วงหลังมานี่ได้พักหน่อยแล้วคะ สบายมาก…เฮ้อ รู้สึกดีเลยได้บิดขี้เกียจแบบนี้” เธอยิ้มรับคำพูดของเขาก่อนจะเงียบลงเพื่อบิดตัวไปบิดตัวมาต่ออีกนิดแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งสบายร่างกาย

“คงสบายจริงๆ สินะ” เตโซหลุดหัวเราะออกมาพลางพึมพำกับตัวเองด้วยความขบขันอย่างน่าเอ็นดูในความไม่ถือเนื้อถือตัวเหมือนกับลูกคุณหนูคนอื่นๆ ที่ต้องคอยรักษากิริยาท่าทางให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา

ทว่า กับปิ่อนงค์ช่างแตกต่างเสียจริง

“คุณหัวเราะอะไรคะ” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วถาม

“คุณทำตัวธรรมดาจนไม่เหมือนกับเป็นหลานเจ้าสัว หมื่นล้าน ไม่เหมือนกับพวกนักธุรกิจหญิงคนอื่นๆ ที่ต้องดูแลกิจการมากมายเลย ไม่ใช่ไม่ดีแต่น่ารักดี” เขายิ้มแล้วพูดออกไปตามตรงที่รู้สึก

“คุณสิแปลก ฉันก็คนนะคะ เป็นคนปกติธรรมดาเหมือนกับคุณเหมือนกับคนอื่นๆ มีความรู้สึกมีความคิด และฉันนอนแบบนั้นก็ต้องเมื่อยอยู่แล้วสิ” ปิ่นอนงค์พูดพลางยิ้มขันไปกับคำพูดของเขาเช่นกัน

“ผมบอกแล้วให้นอนบนเตียงก็ไม่นอน ผลที่ได้ก็ต้องเมื่อยอยู่แล้ว” เตโซพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำ

“นี่คุณ ฉันบอกตรงๆ เลยนะว่าฉันก็กลัวเป็นนะ ถึงเราจะดีกันแต่ใช่ว่าจะต้องรีบไว้ใจ แล้วนี่จะเดินหนีฉันไปไหนคะ หันมาคุยกันก่อน” เธอยู่หน้าพลางเดินตามหลังเขาบ่นไป

“ผมจะเข้าห้องน้ำครับ ยืนรอคุณนาน จะตามมาด้วยเหรอ” เขาหันกลับไปพูดด้วยรอยยิ้มทะเล้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“จะบ้าเหรอ! รีบเข้าเลยคะ ฉันจะได้อาบน้ำ สายแล้ว” เธอถลึงตาใส่เขาก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกลับไปที่เตียงนอนทันที