Chapter 6

Chapter 6

          “สุดาขอโทษค่ะ สุดารีบเลยไม่ทันมองค่ะ” จันทร์สุดาพูด ขณะกำลังใช้ปลายนิ้วกดไปยังปุ่มเปิดประตู ทว่าไม่ทันเสียแล้ว ศุภกฤกษณ์กดปุ่มตัวเลข 43 เสียก่อน

          “ผมไม่ซี ไปด้วยกันนี่แหละ ดีซะอีกที่มีคุณขึ้นลิฟต์เป็นเพื่อน ขึ้นคนเดียวมาหลายปีแล้ว เหงา” เขายิ้มให้จันทร์สุดา ที่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาจากความอาย “คุณร้องเพลงเพราะมากเลยนะ คุณไปร้องประจำที่ฟรอร่าเมื่อไหร่ ผมคงต้องไปนั่งฟังคุณร้องทุกคืนแน่”

          จันทร์สุดาเงยหน้ามองคนพูด ไม่คิดว่า ในคืนนั้นศุภกฤษณ์จะอยู่ในคลับนั้นด้วย

          “คุณหงส์บอกว่า คุณเริ่มมาร้องเพลงต้นเดือนใช่ไหม”

          “ใช่ค่ะ เริ่มวันพฤหัสหน้าค่ะ”

          “ว่าแต่คุณทำงานแผนกอะไร ตอนที่เห็นคุณขึ้นร้องเพลง ผมคุ้นหน้าคุณนะ แต่นึกไม่ออก”

          “ท่านรองคงจำสุดาไม่ได้ สุดาเคยเข้าประชุมผลประกอบการประจำปีเมื่อต้นเดือนไงคะ วันนั้นพนักงานมีหลายฝ่ายในหลายแผนก ท่านรองโฟกัสเรื่องงาน เลยไม่ได้สนใจอย่างอื่นค่ะ” จันทร์สุดาตอบเจ้านาย

          “อ๋อ จำได้แล้ว วันนั้นพนักงานเป็นสิบคน ผมยอมรับว่าจำไม่หมด จำได้เฉพาะคนที่เคยคุยกันเป็นประจำเท่านั้น ผมขอโทษนะที่จำคุณไม่ได้ ทั้งที่คุณ...น่าจดจำมาก”

ประโยคท้ายศุภกฤษณ์เน้นเสียง มองจันทร์สุดาด้วยสายตาสื่อความหมาย ทว่าคนถูกมองกลับมองไม่เห็นหรือรู้สึกว่า คำพูดนั้นมีนัยยะแอบแฝง

          “จำไม่ได้ไม่ใช่เรื่องแปลกค่ะ”

          “ตอนคุณอยู่บนเวทีกับตอนนี้ต่างกันมากเลยนะ อยู่บนเวทีคุณเหมือนนางพญา สวยสง่าสู้แสงสีเสียง แต่ตอนนี้คุณสวยเหมือนหยาดน้ำค้างหยดลงใบบอน สดใสเป็นธรรมชาติ ดูรื่นตาตี” ศุภกฤษณ์ชมตรงๆ จันทร์สุดาถึงกับเขิน ยิ้มเอียงอาย แก้มแดงระเรื่อ

          ‘ยิ่งอายยิ่งน่ารักและน่ามอง’ ศุภกฤษณ์พูดในใจ สายตาไม่ละห่างดวงหน้าหวาน

          “ขอบคุณค่ะสำหรับคำชมค่ะท่านรอง” การสนทนาหยุดลงเมื่อเสียงลิฟต์ดังขึ้นหลังจากนำพาทั้งคู่มาถึงชั้นบนสุดของอาคาร “สุดาขอตัวนะคะ สวัสดีค่ะ”

          “อ้อ...มีอีกเรื่องที่ผมอยากบอกคุณ” เขารั้งเธอไว้ “ต่อไปเรียกผมว่าคุณแทคนะ เรียกท่านรอง ผมรู้สึกว่า ผมแก่น่ะ ผมยังไม่อยากแก่ ยังไม่มีลูกมีเมีย ยังไม่มีแฟนด้วย”

          ศุภกฤษณ์เหมือนบอกเธอกลายๆ

          “ค่ะคุณแทค สุดาไปทำงานก่อนนะคะ” จันทร์สุดากล่าวลา “สายจนได้”

          ก่อนทำหน้าเศร้าเดินออกจากลิฟต์ โดยมีสายตาของพนักงานที่ทำงานอยู่ชั้นนั้นมองด้วยความสงสัยว่า จันทร์สุดาใช้ลิฟต์ตัวเดียวกับศุภกฤษณ์ได้อย่างไร แถมมาด้วยกันด้วย

          ศุภกฤษณ์เดินไล่หลังจันทร์สุดา เขาได้ยินประโยคท้ายเชิงบ่นของเธอพอดี เหตุผลที่เธอรีบจนไม่ทันมองว่าตัวเองขึ้นลิฟต์ผิดอาจเป็นเพราะไม่ต้องการสาย แต่สุดท้ายก็เลี่ยงไม่ได้ เห็นทีเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้ชื่อจันทร์สุดาอยู่ในประวัติพนักงานมาสายประจำเดือนนี้ เช้านี้เขาอารมณ์ดีมาก เดินยิ้มเข้าห้องทำงานด้วยใจเบิกบาน

          12.00 น.

          พนักงานในบริษัทยูแอนด์อาร์ กรุ๊ปจำกัด (มหาชน) ต่างทยอยออกไปกินมื้อกลางวันตามร้านอาหารละแวกอาคารที่มีอยู่ด้วยกันหลายจุด แต่ละจุดราคาย่อมเยา สบายกระเป๋าเหล่ามนุษย์เงินเดือน ทว่ากลับมีไม่กี่คนเดินไปยังห้องสวัสดิการของพนักงานที่ทางบริษัทจัดเตรียมไว้ให้

          ห้องนี้มีขนาดสี่คูณห้าเมตร ในห้องนี้นอกจากจะบริการเรื่องเครื่องดื่มร้อนและเย็น ยังมีตู้เย็นสำหรับเก็บของกินของพนักงานระหว่างวัน ไมโครเวฟสำหรับอุ่นอาหาร โต๊ะอาหารตัวค่อนข้างใหญ่นั่งได้หกคนตั้งอยู่ตรงกลาง

          หนึ่งในพนักงานไม่กี่คนคือจันทร์สุดา เธอหมุนตัวกำลังเดินไปกินข้าวในห้องสวัสดิการ เธอก้าวไปเพียงสองสามก้าว ร่างของใครคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น จันทร์สุดาระงับเท้า มองหน้าศุภกฤษณ์ด้วยความแปลกใจว่า เขามาที่นี่ทำไม

          “นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว” จันทร์สุดางงหนักมากขึ้นกว่าเดิม กับประโยคที่ได้ยิน “ผมจะชวนคุณไปกินข้าวเที่ยง กินแถวๆ นี้ก็ได้ หรือกินร้านที่คุณกินประจำ ผมไม่เรื่องมาก ผมกินได้”

          คำชวนเรียกความตกใจให้จันทร์สุดา คงไม่มีใครคิดว่า รองประธานบริษัทยูแอน์อาร์กรุ๊ป จะกล่าวชวนพนักงานต๊อกต๋อยไปกินข้าวเที่ยง เธอเหมือนยืนงงในดงกล้วยตามคำกล่าวยอดฮิต

          “เอ่อคือว่า”

          “คุณมีนัดกับใครหรือเปล่าครับ” ท่าทางอึกอักของเธอ ทำให้เขาคิดเช่นนี้

          “ไม่มีค่ะ สุดาไม่มีนัดกับใคร” ศุภกฤษณ์ยิ้มกว้าง

          “งั้นเราไปกินข้าวกันนะ ผมหิวแล้ว”

          “คือว่า”

จันทร์สุดาปากหนัก ไม่กล้าบอกเจ้านายสุดหล่อว่า ตนเตรียมอาหารกลางวันมากิน

          “คุณติดอะไรหรือเปล่า หรือกลัวว่าพนักงานในบริษัทจะเอาไปพูดเรื่องที่ผมชวนคุณไปกินข้าว ถ้ากลัวเรื่องนั้นไม่ต้องกลัวเลย เพราะคนพวกนั้นได้เห็นทุกวันแน่”

เป็นอีกครั้งที่จันทร์สุดามองหน้าคนพูด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด เสียงนภารัตน์หรือหน่อยดังขึ้นก่อน

          “อ้าวสุดา ยังไม่ไปอุ่นข้าวเหรอ พี่...” ความที่นภารัตน์เดินมาทางด้านหลังศุภกฤษณ์ เธอจึงไม่รู้ว่า ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนคุยกับจันทร์สุดาคือใคร แต่พอเห็นหน้า เสียงพูดกลืนหาย มองเจ้านายสุดหล่อด้วยความตกใจ “ท่านรอง”

          “อุ่นข้าวหรือครับ” ศุภกฤษณ์ถามตามประโยคที่ได้ยิน

          “สุดาห่อข้าวมากินตอนกลางวันน่ะค่ะ แต่วันนี้งดกินวันนึงค่ะ เราออกไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ” จันทร์สุดาบอกคนชวนกินข้าว “สุดาไปกินข้าวก่อนนะคะพี่หน่อย”

          ศุภกฤษณ์ไม่ได้เอ่ยคำใด เขาก้าวเดินไปยังลิฟต์โดยสารส่วนตัวที่จอดเพียงสี่ชั้นคือ ชั้น 1, 2A, 25 , 42 และ43 โดยมีสายตาอยากรู้อยากเห็นของนภารัตน์มองตามไปด้วยความสงสัยและใคร่รู้มาก แน่นอนว่า เรื่องนี้ต้องถูกขยายไปเข้าหูอีกหลายคนในบริษัท เป็นข่าวใหม่ ข่าวร้อนแห่งปีก็ว่าได้