Chapter 7

Chapter 7

          จันทร์สุดาก้าวเท้าเข้ามาในห้างหรูย่านสี่แยกราช-ประสงค์ ห้างที่ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหรา มีสินค้าแบรนด์เนมแทบทุกแบรนด์ให้เลือกจับจ่าย เธอตรงดิ่งไปยังร้านกาแฟที่นัดหมายไว้กับวัชรีพร

          “เฮ้อ มาทันเวลานัดเป๊ะ” จันทร์สุดาพูดขณะหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้

          “แกนี่รักษาเวลาดีเหมือนเดิม”

          “ก็ต้องรักษาเวลาสิ มีนัดกับแกทีไร แกมาก่อนฉันทุกที แล้วนี่รอนานไหม”

          “มาก่อนแค่สิบนาทีเอง แกจะสั่งอะไรดื่มก่อนไหม ฉันสั่งให้”

          “ไม่ล่ะ ไปซื้อของกันเลยดีกว่า เผื่อแกเลือกนาน” คนพูดรู้นิสัยวัชรีพรดีว่าช่างเลือกมากแค่ไหน หากไม่ถูกใจจริงๆ ไม่มีทางซื้อ “ว่าแต่แกจะซื้ออะไร ฉันจะได้เล็งร้านให้แกถูก ขืนปล่อยให้แกเดินทุกร้าน ขาลากพอดี”

          เมื่อคืนนี้วัชรีพรโทรมาชวนไปซื้อของ จันทร์สุดาไม่ได้ถามรายละเอียดว่าไปซื้ออะไร เพื่อนชวนและเธอว่างพอดีจึงตกปากรับคำ

          “ฉันจะซื้อของขวัญวันเกิดให้พี่เติร์ดน่ะ วันเกิดพี่เติร์ดวันมะรืน ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะซื้ออะไรให้ เพราะพี่เติร์ดคงมีหมดแล้ว ฉันก็เลยชวนแกมาช่วยคิด ช่วยเลือกไง” วัชรีพรบอกจุดประสงค์ให้จันทร์สุดารู้ “เนี่ย ถึงตอนนี้ยังนึกไม่ออกเลย แกช่วยฉันคิดหน่อยนะ”

          “ฉันคิดว่า การให้ของขวัญใครสักคน หากคิดว่าคนนั้นคงมีแล้ว มันก็เป็นโจทย์ที่ยากมาก ที่จะหาของที่ไม่มีให้คนนั้นน่ะ ของขวัญคือการให้ เป็นน้ำใจจากคนให้มอบให้คนรับ แกอย่าคิดมากเลยว่า ของที่แกให้พี่เติร์ด เขาจะมีหรือไม่มี ฉันเชื่อว่า แกให้อะไรพี่เติร์ดก็ชอบทั้งนั้นแหละ“ จันทร์สุดาพูดในมุมของตน

          “ก็จริงนะ ฉันให้ด้วยใจ พี่เติร์ดต้องชอบแน่ๆ” วัชรีพรเห็นพ้องกับเพื่อนรัก “ว่าแต่ฉันจะซื้ออะไรให้พี่เติร์ดดีล่ะ ช่วยฉันคิดหน่อยสิสุดา”

          คนถูกร้องขอให้ช่วยทำหน้าคิดเดี๋ยวเดียวก็ตอบ

          “เนคไทไง พี่เติร์ดเป็นนักธุรกิจ ใส่สูทผูกไทเวลาไปทำงานหรือออกงาน ก็ต้องใช้เนคไทด้วย”

          “เออจริงด้วย ทำไมในหัวฉันไม่มีเนคไทอยู่เลย ทั้งที่เห็นพี่เติร์ดใส่บ่อยๆ”

          “งั้นไปหาซื้อเนคไทกัน ซื้อเสร็จจะได้ไปกินเตี๋ยวไก่ต่อ”

เมื่อมีเป้าหมายว่าจะซื้ออะไร สองสาวมุ่งตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่มีเนคไทขาย แน่นอนว่าคนช่างเลือกอย่างวัชรีพรไม่ถูกใจเพียงแค่เข้าไปดูร้านแรก ต้องมีร้านที่สองและสามตามมา

          ในขณะที่จันทร์สุดากับวัชรีพรเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้เตมินทร์ คนที่กำลังได้ของขวัญเดินเข้ามาในตัวห้างหลังจากจอดรถเสร็จเรียบร้อย วันนี้เขามีนัดกินอาหารญี่ปุ่นกับศุภกฤษณ์ ทั้งคู่นัดเจอกันที่ร้านอาหาร ทว่าเพียงแค่ก้าวผ่านประตูห้างก็เห็นเพื่อนรักอยู่ห่างตนราวสิบเมตร เตมินทร์จึงเรียกเพื่อน ก่อนทั้งสองจะเดินไปยังร้านนั้นพร้อมกัน

“วันนี้แกดูอารมณ์ดีนะ เจรจาเงินร้อยล้านพันล้านได้หรือไง” เตมินทร์ทักเมื่อเห็นเพื่อนเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“เจอสาวถูกใจ” ศุภกฤษณ์ตอบแบบไม่ปิดบัง “มองดูไกลๆ ว่ายิ้มสวยแล้ว พอได้มองใกล้ๆ สวยยิ่งกว่า หัวใจเต้นระรัวเลยมึง”

ได้ยินคำตอบเพื่อน เตมินทร์ชักอยากรู้ขึ้นมาว่า หญิงสาวคนนั้นเป็นใคร ถึงทำให้ศุภกฤษณ์ตกอยู่ในอาการเพ้อฝันขนาดนี้ นับแต่รู้จักกันมา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ศุภกฤษณ์แสดงออกว่า สนใจสาวรอยยิ้มสวยเป็นพิเศษ

“ใครวะ บอกหน่อยดิ อยากรู้” ศุภกฤษณ์พูดเช่นนี้ ไม่อยากรู้คงไม่ได้ คนถูกถามยังไม่ทันตอบ เสียงเรียกชื่อใครคนหนึ่งดังขึ้น เตมินทร์มองตามร่างศุภกฤษณ์ที่เดินไปหาเจ้าของชื่อนั้น

“สุดา” คนถูกเรียกหันมาพร้อมกับวัชรีพร

“คุณแทค” จันทร์สุดาเรียกชื่อเจ้านาย และเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่เห็นอีกคนด้านหลังเขา

เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนสนิทที่ยิ้มไม่หุบ แถมหน้าระรื่นกับการพบเจอจันทร์สุดา เตมินทร์ตงิดใจว่า หญิงสาวยิ้มสวยอาจเป็นจันทร์สุดา

ใช่แน่เหรอวะ...ไม่น่าใช่นะ เพราะไม่เห็นจะยิ้มสวยตรงไหนเลย

ความคิดค้านในหัวเตมินทร์

“พี่เติร์ด” วัชรีพรยิ้มกว้าง ก้าวเดินมาหาว่าที่คู่หมั้น “พี่เติร์ดมาทำอะไรที่นี่คะ”

“พี่มีนัดกินอาหารญี่ปุ่นกับแทคน่ะ แล้วหมวยล่ะ มาซื้อของหรือครับ” เตมินทร์เห็นถุงกระดาษในมือวัชรีพร เขาจึงเดาไม่ยากค่ะ

“ใช่ค่ะ ซื้อเสร็จแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงใส

“แล้วสุดาล่ะ มาซื้ออะไร หรือว่ายังไม่ได้ของ” ศุภกฤษณ์ดีใจมากที่ได้เจอจันทร์สุดาโดยบังเอิญ

“สุดามาซื้อของเป็นเพื่อนหมวยค่ะ” จันทร์สุดาตอบ                                                               

“หมวยบอกว่า ซื้อของเสร็จแล้ว แล้วจะไปที่ไหนต่อหรือเปล่า ถ้าไม่ไป ไปกินอาหารญี่ปุ่นกับพี่ไหม ร้านนี้อร่อยนะ พี่มากินประจำ” เตมินทร์กล่าวชวน ไม่แม้แต่มองหน้าจันทร์สุดาที่ยืนอยู่ข้างศุภกฤษณ์

“หมวยกะว่าจะไปกินเตี๋ยวไก่กับสุดาค่ะ ร้านนี้อร่อยเหาะ อยู่ไม่ไกลกับห้างค่ะ เดินไปเดี๋ยวเดียวก็ถึง”

คำตอบวัชรีพร ทำให้อีกคนนึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

“เติร์ด ฉันว่าเราเปลี่ยนบรรยากาศไปกินเตี๋ยวไก่กันดีกว่า ฉันไม่ได้กินนานแล้ว อยากกินขึ้นมาทันทีเลย ไปนะเพื่อน ส่วนอาหารญี่ปุ่น วันหน้าค่อยมากินก็ได้” ศุภกฤษณ์เปลี่ยนแพลนรวดเร็ว พยักหน้าให้เตมินทร์ ราวกับบอกว่า ให้ตกลงตามนี้

“เออก็ได้” ตอบรับแบบไม่เต็มใจนัก

“พี่เติร์ดกับพี่แทคจะกินได้เหรอคะ ร้านไม่มีแอร์นะคะ มันร้อน” วัชรีพรกลัวว่าลูกเศรษฐีทั้งสองไม่เคยกินของข้างทาง เธอจึงเป็นกังวล

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พี่กินได้ เมื่อตอนกลางวันยังไปกินข้าวกับสุดาในร้านริมถนน อร่อยดีนะ ไม่ร้อนด้วย” เตมินทร์มองหน้าคนพูด ความคิดสองทางกำลังตีกันยุ่งคือ ศุภกฤษณ์จริงจังกับจันทร์สุดาหรือแค่ของเล่นเช่นผู้หญิงหลายคนที่ผ่านมา เขาคาดเดายากมาก

“แล้วพี่เติร์ดล่ะคะ กินได้ไหม” วัชรีพรถามว่าที่คู่หมั้น

“พี่กินได้ ไปกันเลยดีกว่า พี่หิวแล้ว” ทั้งสี่จึงพากันเดินออกจากห้าง มุ่งหน้าไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ร้านประจำของสองสาวที่อยู่ห่างราวสามร้อยเมตร