Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [1/10]

Chapter 2

อดีตที่ฝังรากลึก

เสียงวงโยธวาทิตในงานกีฬาสีภายในของโรงเรียนใหญ่ประจำจังหวัดดังต่อเนื่องตลอดแนวถนนที่ขบวนนักเรียน นักกีฬาเดินผ่านมีผู้คนให้ความสนใจในการชมอย่างคับคั่ง เพราะเงินสนับสนุนจากโรงเรียน และผู้ปกครองนั้นมากมายจึงสามารถเนรมิตขบวนพาเหรดสุดอลังการจนหลายคนคิดว่ามันออกจะสิ้นเปลืองไปหน่อยสำหรับกีฬานักเรียน และที่ผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดคือ โชว์ควงคฑาจากดรัมเมเยอร์ของโรงเรียน ซึ่งมีทั้งหมดสิบคน

พวกเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ สง่างาม และสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา และความสามารถ ที่ผ่านมามีนักเรียนหญิงมากมายอยากเข้ามาทำหน้าที่นำขบวน แต่ใช่ว่าทุกคนที่สวยจะเข้ามาทำหน้าที่นี้ได้ เพราะจะไม่มีคำว่า พลาด ในระหว่างเดินขบวนเด็ดขาด

ดังนั้น คนที่จะเป็นดรัมเมเยอร์ของโรงเรียนได้ต้องทุ่มเทฝึกซ้อมทุกวันหลังเลิกเรียน ต้องวิ่งรอบสนามฟุตบอลวันละห้ารอบ และออกกำลังกายอย่างหนัก หากอดทนได้ถึงสองเดือนพวกเธอถึงจะได้จับไม้คฑา และที่ยากไปกว่านั้นคือ ทำอย่างไรให้มันออกมาเพอร์เฟค

“เฮ้อ... โคตรเหนื่อย แขนฉันจะหลุดอยู่แล้วอ่ะ”

สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแต่แอบซ่อนความเซ็กซี่เอาไว้นวดที่หัวไหล่ของตนพร้อมกับกระแทกก้นลงบนเก้าอี้ในห้องแต่งตัว หลังจากพิธีเปิดเสร็จสิ้นลงก็ได้เวลาพักผ่อนของพวกเธอ

“ก็ใครบอกให้แกหนีซ้อมอยู่บ่อย ๆ ล่ะ อาจารย์เจ้ให้ลงขบวนก็ดีแค่ไหนแล้ว” โมบายเอ่ยตำหนิเพื่อนสนิทก่อนจะกระดกน้ำอึกใหญ่ลงคอเพื่อดับกระหาย

“ก่อนวันจริงฉันก็มาซ้อมตลอดนี่ ดีนะที่ไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่งั้นขายขี้หน้าแย่เลย”

พอนึกถึงคำพูด และท่าทางของครูฝึกที่กล่าวก่อนวันเดินขบวนแล้วทำให้วีว่าไม่กล้าที่จะเอาคอระหงของเธอไปเสี่ยงให้เจ้เข้ม หรือครูเขมราชหักเล่นเลย งานนี้ต้องขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ ที่ช่วยเธอ

“วีว่า!” เสียงกอหญ้ารุ่นพี่ ม.5 หนึ่งในทีมดรัมเมเยอร์เรียกชื่อของเธอเสียงดังจนต้องหันกลับไปมอง พอเธอเห็นรอยยิ้มของพี่กอหญ้าแล้วก็อดแซวไม่ได้

“อะไร เสียงดังอย่างนี้มีผู้หล่อเดินมาหรอ?”

“ใช่! เขามาหาแกอ่ะ”

“ใครวะ? บอกฉันไม่อยู่” วีว่าเอ่ยอย่างเซ็ง ๆ

มีผู้ชายมากมายอยากทำความรู้จักกับเธอ แต่ก็มีไม่กี่คนหรอกที่ทำให้เธอสนใจได้ แต่ช่วงนี้เบื่อ ๆ วีว่าอยากอยู่อย่างสงบบ้างจึงบอกปัดไปแบบนั้น

“ฉันบอกไปแล้วว่าแกอยู่ ฉันบอกเลยว่าคนนี้แกจะไม่ปฏิเสธแน่ ๆ”

กอหญ้ายิ้มอย่างมั่นใจ

“อย่าบอกนะว่า...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่มองเธอด้วยรอยยิ้มตอนที่ขบวนเดินเข้ามาในโรงเรียน สายตาของเขาทำให้เธอตื่นเต้นจนไม้คฑาแทบหลุดมือ

“ไปดูด้วยตา”

“อ้าย...”

ร่างเล็กเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนโมบายกับกอหญ้าต้องส่ายศีรษะ วีว่ารีบวิ่งไปยังหน้าประตูห้องแต่งตัว กวาดสายตาหาคนที่อยากพบเธอ และพยายามเก็บอาการดีใจให้จมดินเมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่ที่สวนหย่อมข้างชมรมโยธวาทิต

เด็กหนุ่มร่างสูงในชุดกีฬาบาสเก็ตบอลสีเหลืองยิ้มอ่อนโยนให้กับวีว่าในมือของเขาถือขวดน้ำแร่ยี่ห้อที่เธอชอบดื่มเป็นประจำ

“เอ่อ... พี่โรมคะ”

สำหรับสาว ๆ ทั้งโรงเรียนแล้ว โรมเป็นเหมือนไอคอนของความเฟอร์เฟก ทั้งฐานะ การเรียน ความสามารถในด้านต่าง ๆ ยิ่งหน้าตานี่ไม่ต้องพูดถึง เขาสามารถล่อลวงคุณให้ติดกับดักหัวใจของเขาได้เพียงแค่เขายืนอยู่นิ่ง ๆ แต่ของสวยงามมักจะมีพิษร้ายแรงเสมอ

“อะ เหนื่อยไหม?”

คำถามของโรมมันทำให้วีว่าอยากจะเซล้ม ทำเป็นเหนื่อยอ่อนแรงให้ชายหนุ่มประคองเสียจริง

เขายื่นขวดน้ำในมือมาตรงหน้าของเธอพร้อมกับสำรวจใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง ไหนจำชุดดรัมเมอร์สีน้ำเงินทองที่ออกแบบเป็นพิเศษให้เน้นสัดส่วนผอมบาง แต่แข็งแรง รองเท้าบูทส้นเข็มหัวแหลมนั้นอีก ยิ่งทำให้เธอดูเย้ายวน และทรงเสน่ห์มากเป็นเท่าตัว

“นิดหน่อยค่ะ” วีว่ายิ้มเล็กน้อย แบบนี้ยิ่งดึงดูดเขาจนไม่อยากเบนสายตาจากเธอ สายตาที่เขาจ้องมองมันแทบจะกลืนเธอลงท้องอยู่แล้ว

“ไอซ์ ถ่ายรูปให้กูหน่อย” เขาบอกเพื่อนที่มาด้วยกันก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากีฬายื่นให้เพื่อน

ร่างสูงขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กมือหนาวางโอบเอวคอดทำเธอสะดุ้งพร้อมกับหัวใจที่เต้นระบำอยู่ในอก เธอสบตาเขาก่อนจะหันมามองกล้อง ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย และยิ้มในแบบที่เป็นวีว่า ยิ้มน้อย แต่อ่อยแบบได้ผล

แชะ! แชะ!

“โรม! ไอซ์! อยู่นี่เอง จะแข่งอยู่แล้วรีบไปที่สนามบาสเลย” เสียงแสบแก้วหูนั้นทำให้เจ้าของชื่อ รวมทั้งวีว่าเบ้หน้าเล็กน้อย

“เอ้า มึงจะหงุดหงิดอะไรเนี่ย เหลืออีกตั้งสิบห้านาทีกว่าทีมจะเรียกรวม” ไอซ์พูดด้วยความไม่พอใจ

“รอแค่พวกนายสองคนย่ะ ด่วนเลย” เบลล่าชักสีหน้าใส่วีว่าอย่างไม่พอใจราวกับว่าจะโทษเธอที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ทีมไม่ครบ ส่วนวีว่าเพียงแค่มองหญิงสาวรุ่นพี่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย