Chapter 1 DJ Dabble V [4/4]

“ทุกสิ่งที่พี่ทำกับฉัน ฉันอโหสิกรรมให้”

เขาเองก็ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนี้ แต่เขาขี้ขลาดเกินไปที่จะทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง... วันนั้นเขาปล่อยให้เธอเดินออกมาจากชีวิตเขา มันเป็นสิ่งที่พลาดที่สุดในชีวิต

“โรมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้”

“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันเห็นมากกว่า ถ้าพี่ระวังตัวมากกว่านี้ พี่ก็จะยังหลอกผู้หญิงหน้าโง่คนนี้ได้ พี่ก็จะยังมีวีว่าอยู่...และมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย ...ใช่ไหมคะ?”

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าโรมแอบคุยกับใครบ้าง เขาแอบมีคนอื่นตลอดเวลาที่คบกับเธอ โทรศัพท์มือถือ...เป็นสิ่งที่เขาห้ามเธอแตะต้องเด็ดขาด

...ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่จะทำไงได้ ก็...มันโง่รักผู้ชายคนนี้จนหมดหัวใจแล้วนี่

“...”

“หึ เถียงไม่ออกล่ะสิ ความคิดของพี่ ฉันอ่านออกทั้งหมด ความคิดของผู้ชายเห็นแก่ตัวไงล่ะ”

คนตัวเล็กสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วรีบเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะรีบบึ่งออกไปทันที

“...”

ใช่... เขามันเห็นแก่ตัว แต่ตอนนั้นเขายังเด็กมาก ความคิดแบบเด็ก ๆ มันอาจจะทำให้เขาเผลอไผลไปบ้าง ไม่เผลอไผลหรอก เรียกว่าสนุกกับการคบซ้อน สนุกกับการสับรางมากกว่า

แต่จะโทษวีว่าก็ไม่ได้ที่เลือกจะไม่ทนกับคนอย่างเขา ต้องโทษตัวเองมากกว่าที่ปล่อยให้ผู้หญิงอย่างวีว่าหลุดมือไป อันที่จริงในตอนนั้นถ้าย้อนเวลากลับไปโรมก็คงจะทำเหมือนเดิม เพราะเขาเองก็อยากปกป้องเธอ...จากบางสิ่งที่มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขาเอง

@ บ้านวีว่า

รถมินิคูเปอร์คันกะทัดรัดวิ่งเข้ามาจอดในลานจอดรถของบ้านหลังใหญ่ก่อนที่ไฟหน้ารถจะดับลง วีว่าเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกหลังจากที่ร้องไห้มาตลอดทาง เธอเดินเข้าบ้านด้วยท่าทางปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“กลับมาแล้วหรอ?” เสียงทุ้มทักขึ้นทันทีที่วีว่าก้าวผ่านโซนพักผ่อนในบ้าน

“อืม ไปอาบน้ำก่อนนะ”

วีว่าเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดไปโดยไม่สนใจพี่ชายจนเขาอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ‘ไวน์’ มองน้องสาวด้วยความสงสัย อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็กจนโตทำไมเขาจะไม่รู้ว่าวีว่าผิดปกติ

ก๊อกๆ

“ขอพี่เข้าไปได้ไหม?”

“ค่า” วีว่าตอบรับในขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่ม

เธอยิ้มให้ร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามาก่อนจะหย่อนก้นลงที่ข้างเตียง มือหนาอันแสนอบอุ่นลูบเบา ๆ ที่ผมนุ่มของเธออย่างอ่อนโยนทำให้รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะย้ายศีรษะมาหนุนตักแกร่งของพี่ชายสุดหล่อ

“มีอะไรอยากเล่าให้พี่ฟังไหม?”

น้ำเสียงของไวน์แฝงไปด้วยความอบอุ่นและความห่วงใย วีว่าส่ายหน้า ดวงตาเย้ายวนปิดสนิทข่มกลั้นบางอย่างเอาไว้

“ไม่มี... ขออยู่แบบนี้สักพักก็พอ”

“เหนื่อยใช่ไหม?”

มือหนายังคงลูบผมนุ่มเป็นจังหวะช้า ๆ เธอส่ายหน้าแทนคำตอบ

การเป็นดีเจมันสนุกมากกว่าเหนื่อย อย่างน้อยก็ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองอยากให้เป็น ได้อยู่กับเสียงเพลง เห็นรอยยิ้ม เห็นผู้คนมีความสุขเวลาเธอมิกซ์เพลงแล้วมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยมันก็ทำให้ชีวิตมีสีสันขึ้นมาบ้าง

“ไม่ต้องไปทำงานพี่ก็เลี้ยงเธอได้นะ”

ตอนนี้ไวท์เรียนจบแล้วเข้ารับช่วงต่อกิจการอินทีเรียดีไซน์ของครอบครัว แม้จะไม่ใช่บริษัทใหญ่โต เพราะพ่อและแม่ของเขาต้องการให้เป็นธุรกิจครอบครัวจึงไม่ขายหุ้นให้กับคนนอก แต่ด้วยความคิดสร้างสรรค์ และทีมงานที่มีคุณภาพจึงทำให้บริษัทนี้ติดหนึ่งในสิบของบริษัทออกแบบตกแต่งภายในที่ดีที่สุด เงินที่หักลบแล้วเรียบร้อยจึงเข้าครอบครัวเต็มๆ

“ไม่เอาอ่ะ แบบนี้สนุกกว่า” วีว่าปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม ดวงตาใสจ้องมองผู้ชายแสนดีตรงหน้า แค่ที่ให้ใช้ทุกวันนี้วีว่าก็ไม่รู้จะใช้อย่างไรหมดแล้ว

“ก็เป็นซะอย่างเนี้ย หัดเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นหน่อยสิ อย่าเก่งเกินไปรู้ไหม?” นิ้วเรียวยาวดีดเข้าที่หน้าผากของวีว่าเสียงดัง

แปะ!

“โอ๊ย” มือเล็กยกขึ้นมาลูบไล่ความเจ็บแล้วมองค้อนพี่ชาย “เจ็บนะ”

ตั้งแต่จำความได้วีว่าไม่เคยให้เขาได้ดูแลในแบบที่เด็กผู้หญิง วีว่ามักจะเข้มแข็งเสมอในสายตาของคนอื่น อาจจะด้วยการสอนของบิดา ท่านสอนให้ลูกทุกคนเข้มแข็ง และสอนว่า ทุกปัญหามีทางออกเสมอ แต่สำหรับไวท์... วีว่าเปรียบเหมือนลูกนกที่ตกจากรังจะบินปีกก็ยังเจ็บ จะเดินขาก็ไม่แข็งแรงพอ

“พรุ่งนี้พาไปหอสมุดหน่อยสิ ยืมหนังสือเสร็จก็ไปกินข้าวกัน”

“หึ ชวนพี่ออกเดทอีกละ” ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ

“ถ้าไม่ให้เดทกับพี่แล้วจะให้เดทกับใครล่ะ หรือพี่มีนัดกับสาว” เธอหรี่ตามองอย่างจับผิด

“หึ สาวก็มีแค่เธอนั่นแหล่ะที่วนเวียนอยู่ในชีวิตพี่”

ไวท์ตอบขำๆ วีว่ายิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะลุกขึ้นนั่ง สบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนอย่างจริงจัง

“ที่จริง... พี่ไม่ต้องผูกตัวเองไว้กับวีก็ได้นะ วีไม่เป็นไรแล้ว” มุมปากระบายยิ้มบาง ๆ

“ไม่ พี่อยากดูแลเธอจะอยู่กับเธอไปนาน ๆ”

...เป็นเสียแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่เธอจะมีพี่สะใภ้ได้อุ้มหลานกับเขาเสียที

“แหวะ เลี่ยน นอนดีกว่า”

ร่างเล็กล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอง ไวท์โน้มตัวลงกดจูบที่หน้าผากของวีว่า ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจราวกับจะปัดไล่ความรู้สึกไม่ดีในจิตใจออกไปด้วย

“ฝันดีนะ”

“ฝันดีค่ะ รักพี่นะ” วีว่าบอกด้วยรอยยิ้ม มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันตอนก่อนเข้านอนไปเสียแล้ว

“รักเหมือนกันครับ”

ไวท์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกจากเตียงนอนของวีว่า ก่อนออกจากห้องเขาไม่ลืมปิดไฟและล็อคประตูให้เธอด้วย แต่กว่าวีว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมง