5 บริสุทธิ์ใจ

ตอนเย็น

วันนี้เจย์อาร์กลับมาจากบริษัทเร็วกว่าทุกวัน เพราะตอนกลางวันแม่โทรมาบอกให้กลับบ้านไปทานข้าวเย็นด้วยกัน และวันนี้ก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของแม่ของเขาด้วย

"วันนี้เธอไม่ต้องทำอาหารเย็นนะ" เจย์อาร์เอ่ยบอกพัฟพายที่เดินออกมาจากห้องครัว และกำลังจะเข้าไปในห้องนอน

"ทำไมคะ" ร่างบางชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาถามชายหนุ่ม ที่เพิ่งกลับมาถึงคอนโด

"วันนี้ฉันจะกลับบ้านไปทานกับแม่" ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาว พร้อมกับถอดเสื้อสูทแล้วพาดไปบนโซฟา

"พัฟเพิ่งทำเสร็จไปเมื้อกี้นี้เองค่ะ"

"คุณจะกินไหมเบล" เจย์อาร์เอ่ยถามแฟนสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาหรู

"ไม่ค่ะ เบลงดมื้อเย็น" หญิงสาวตอบกลับแฟนหนุ่มแล้วหันไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

"งั้นเธอก็เก็บไว้ในตู้เย็นก่อนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยเอาออกมาอุ่นกิน"

"ได้ค่ะ" พูดจบร่างบางก็สาวเท้าเข้าไปในครัวแล้วนำอาหารใส่กล่องเอาไปแช่ไว้ในตู้เย็น

ผ่านไปสักพัก

"เสร็จหรือยัง" เสียงทุ้มของร่างสูงเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ยืนมองคนตัวเล็กวุ่นอยู่กับการจัดเก็บอาหารเอาเข้าไปไว้ในตู้เย็น

"อะ อ้อ สะ เสร็จแล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตอบด้วยอาการตกใจ ที่อยู่ๆ ร่างสูงก็เอ่ยถามขึ้น เพราะเธอมัวแต่วุ่นอยู่กับอาหารที่ต้องจัดเก็บ เลยไม่ได้มองไปที่ประตูว่าดวงตาคมของคนตัวสูงจ้องมองร่างเล็กอยู่สักพักแล้ว

"เธอจะกลับไปกับฉันด้วยไหม" เจย์อาร์เอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังตกใจเสียงของเขา ที่อยู่ๆ ก็เอ่ยถามเธอ

"กลับก็ได้ค่ะ พัฟขอเข้าไปเอาโทรศัพท์ในห้องก่อนนะคะ" เสียงหวานเอ่ยตอบแล้วสาวเท้าเข้าไปในห้องนอน ที่เธออยากกลับไปกับคนตัวสูงเพราะเธออยากจะไปเจอเหล่าแม่บ้านคนสนิทที่อยู่บ้านของชายหนุ่ม ตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่ได้กลับไปเลย วันนี้กะว่ากลับไปแล้วจะเม้าท์ให้หายคิดถึงสักหน่อย และอีกอย่างเธอต้องการเลี่ยงที่จะต้องอยู่กับแฟนสาวของเขาด้วย

เมื่อเข้ามาในห้องนอน พัฟพายก็หยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายข้างแล้วนำมาคล้องไหล่ จากนั้นก็เดินออกไปหาเจ้าของร่างสูงที่นั่งรอเธออยู่ในห้องนั่งเล่น

"ไปกันเลยไหมคะคุณเจย์อาร์" เสียงหวานเอ่ยบอกร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ใกล้กับแฟนสาว

"คุณจะไปไหนเหรอคะเจย์อาร์" ซีเบลเอ่ยถามแฟนหนุ่ม

"กลับบ้านไปทานข้าวกับแม่น่ะ"

"เนื่องในโอกาสพิเศษอะไรหรือเปล่าคะ" ที่เธอถามเพราะเธอไม่ค่อยได้เห็นแฟนหนุ่มกลับบ้าน เนื่องด้วยงานของเขาที่รัดตัวในแต่ละวัน ตั้งแต่เรียนจบ ชายหนุ่มต้องเข้าไปบริหารงานแทนแม่ของเขา ส่วนพ่อของเขานั้นแยกทางกับแม่ของเขาตั้งแต่เขาเรียนอยู่มอหนึ่ง แต่ก่อนที่พ่อของเขาจะแยกทางกับผู้เป็นแม่ พ่อของเขาก็ไม่ได้เอาทรัพย์สินที่สร้างมาไปสักชิ้น เขาทิ้งไว้ให้อดีตภรรยาและลูกชายทั้งหมด

"แม่อยากทานข้าวกับผม แล้ววันนี้ก็เป็นวันเกิดของแม่ด้วย"

"เบลอยากไปกับคุณด้วยจังเลยค่ะ เกือบปีที่เบลเป็นแฟนคุณ คุณยังไม่เคยพาเบลไปแนะนำให้รู้จักคุณแม่ของคุณเลยนะคะ"

"ผมค่อยพาคุณไปวันหลังนะ" เจย์อาร์ยังไม่มั่นใจว่าแฟนสาวที่กำลังคบอยู่จะคบกันไปจนถึงขั้นแต่งงานหรือเปล่า เขาจึงยังไม่อยากพาไปแนะนำให้แม่รู้จัก แฟนคนก่อนๆ ที่เคยคบกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาก็ยังไม่เคยพาไปแนะนำให้แม่เขารู้จักเลยสักคน

"ทีกับแม่บ้าน คุณยังพาไปกับคุณด้วยได้เลย ทีกับแฟนตัวเองไม่ยอมพาไปนะคะ" ซีเบลเหลือบตาไปมองพัฟพายที่ยืนอยู่ แล้วหันมาพูดจาเชิงตัดพ้อแฟนหนุ่ม

"ที่ผมชวนพัฟพายไปด้วย เพราะตั้งแต่เขามาเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่ เขายังไม่ได้กลับไปที่นั่นเลย เขาอาจอยากจะคุยกับแม่บ้านที่นั่นก็ได้ เพราะเขาเคยอยู่ด้วยกันมานานจึงสนิทกัน"

"เบลจะรอวันที่คุณพร้อมจะพาเบลไปพบกับคุณแม่ของคุณนะคะ"

"งั้นผมไปก่อนนะ เราไปกันเถอะ" ร่างสูงเอ่ยบอกกับแฟนสาวแล้วหันไปบอกพัฟพายที่ยืนอยู่ จากนั้นเจย์อาร์กับพัฟพายก็พากันเดินออกไปจากคอนโด

"พรุ่งนี้เธอไปเปิดบัญชีธนาคารไว้ด้วยนะ เวลาที่ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เธอ ฉันจะไม่จ่ายเงินสด ฉันจะโอนเข้าบัญชีเธอเลย" เจย์อาร์ที่กำลังขับรถอยู่ หันมาเอ่ยบอกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้าง

"ได้ค่ะ"

"พรุ่งนี้ตอนเย็น ฉันจะมารับเธอที่คอนโด แล้วพาไปเปิดบัญชี"

"ไม่เป็นไรค่ะ พัฟไปเองจะดีกว่า ในแต่ละวันคุณก็ไม่ได้มีเวลาว่างไม่ใช่เหรอคะ"

"ฉันว่างตอนเย็น"

"นั่นแหละค่ะ ช่วงเย็นมันเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของคุณนะคะ คุณไม่ควรมาจัดการธุระให้พัฟหรอกค่ะ แค่ไปเปิดบัญชี พัฟไปเปิดกับธนาคารที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ที่นี่ก็ได้ค่ะ พัฟไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ"

"ฉันเต็มใจไป จะเรียกว่ารบกวนได้ยังไง"

"อย่าดีกว่าค่ะ"

"ทำไม"

"พัฟไม่อยากให้แฟนคุณเจย์อาร์มองพัฟไปในทางที่ไม่ดีค่ะ"

"แค่พาแม่บ้านไปเปิดบัญชีธนาคาร มันไม่ดียังไง มีอะไรที่ไม่ดี" เจย์อาร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบปนดุ

"แฟนคุณคงไม่สบายใจค่ะ ถ้าพัฟจะไปไหนมาไหนกับคุณ เมื่อกี้แฟนคุณยังน้อยใจคุณเลยนะคะ ที่พัฟกลับบ้านไปพร้อมกับคุณ แล้วอีกอย่างพัฟก็ไม่สบายใจด้วยค่ะ ถ้าพัฟรู้ว่าแฟนคุณน้อยใจ พัฟคงไม่กลับมาพร้อมกับคุณหรอกค่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกไปตามความรู้สึกจริง

"กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง" เสียงทุ้มเอ่ยดุร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ

"กลัวไว้ก่อนดีกว่านะคะ"

"ฉันบริสุทธิ์ใจ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แล้วเธอจะกลัวอะไร มีอะไรที่จะต้องกลัว" เจย์อาร์เอ่ยออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่เธอกลัวอะไรเกินกว่าเหตุ

"แต่พัฟกลัวค่ะ"

"กลัวอะไร"

"พัฟไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คนเป็นแฟนกันต้องมาผิดใจกันเพราะพัฟค่ะ"

"ฉันไม่ผิดใจกับแฟนเพราะเรื่องของเธอหรอกนะ"

"แต่ก่อนที่คุณกับแฟนจะผิดใจกัน พัฟคงจะได้งานก่อน"

"งานอะไร"

"พัฟไปยื่นใบสมัครงานไว้หลายที่แล้วค่ะ" เธออยากได้งานทำเร็วๆ เพราะต้องการออกไปจากคอนโดของเขาเสียที ไม่อยากทนอยู่ร่วมกับแฟนสาวของเขาอีกแล้ว แต่เพราะเกรงใจคุณท่านจึงไม่กล้าบอก

"ไปสมัครไว้ตอนไหน ทำไมฉันถึงไม่รู้"

"พัฟไปสมัครตอนที่คุณออกไปทำงานค่ะ"

"ฉันยังหาแม่บ้านคนใหม่ไม่ได้เลย เธออย่าเพิ่งลาออกสิ"

"พัฟจะรอให้คุณหาแม่บ้านคนใหม่ให้ได้ก่อน พัฟถึงจะออกไปจากคอนโดของคุณค่ะ หรือถ้าพัฟเกิดได้งานขึ้นมา พัฟก็จะลาออกเหมือนกันค่ะ" คำว่าออกไปจากคอนโดจากเรียวปากเล็กที่บอกเขา ทำให้หัวใจแกร่งรู้สึกวูบไหวขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

"คงจะหาไม่ง่ายนักหรอก" เจย์อาร์เอ่ยบอก

"หาไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอเองแหละค่ะ"

"ถึงจะเจอ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอาหารอร่อยเหมือนเธอหรือเปล่าน่ะสิ"

"พัฟทำกับข้าวอร่อยเหรอคะ" คนตัวเล็กหันไปเอ่ยถามร่างสูงด้วยแววตารู้สึกดีใจที่เขาเอ่ยชม

"อืม เธอทำกับข้าวอร่อย เธอก็เห็นไม่ใช่เหรอ ตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่คอนโดฉัน ฉันก็ไม่เคยสั่งอาหารข้างนอกมาทานเลย"

"ขอบคุณนะคะที่ชม" จากนั้นพัฟพายก็ยิ้มร่าด้วยความอารมณ์ดีไปตลอดทาง โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีดวงตาคมของใครบางคนลอบมองเธออยู่เป็นระยะๆ ด้วยความรู้สึกพอใจในความสดใสร่าเริง ง่ายๆ สบายๆ และอารมณ์ดีของเธอ