INICIAR SESIÓNCompartir
6 ลงเรือลำเดียวกัน
Fecha de publicación:
2026-09-11 22:59:04“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ”
มินตราขมวดคิ้วแน่น เธอยังคงยืนอยู่ตรงหน้าอันดาโดยไม่ยอมถอย แม้คำพูดของเขาจะทำให้บรรยากาศในห้องตรวจเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากตอนแรกที่เธอคิดว่าเขาเพียงแค่มาขอให้เธอไปดูแลแผล กลับกลายเป็นว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังพูดถึงเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นมาก อันดามองสีหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดมากแค่ไหน “ถ้าจะให้ผมอธิบายตรง ๆ ก็คือ ไอ้พวกศัตรูของผมมันรู้แล้วว่าคุณคือคนที่ช่วยผมไว้” “...” มินตรานิ่งฟังทันที “และแน่นอนว่าไอ้พวกนั้นมันคงไม่เก็บคุณไว้แน่” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่ประโยคสุดท้ายกลับทำให้มินตรารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว “นี่มันเรื่องอะไรกัน” เธอถามออกไปอย่างสับสน “ศัตรูของคุณเป็นใคร แล้วทำไมพวกเขาต้องมายุ่งกับฉันด้วย ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ วันนั้นฉันแค่เห็นคุณได้รับบาดเจ็บฉันก็เลยช่วยตามหน้าที่ของฉัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณไปมีเรื่องอะไรกับใครมา” อันดายังคงมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมรู้ครับว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเกี่ยวข้อง” “ถ้ารู้ แล้วทำไมคุณถึงพูดเหมือนฉันเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องของคุณแล้วล่ะคะ” “เพราะในสายตาของพวกมัน คุณเกี่ยวข้องไปแล้ว” “แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ!” มินตราเผลอขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิด “ฉันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับคุณ ไม่ได้รู้จักคุณมาก่อน แล้วก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับชีวิตคุณเลยด้วยซ้ำ!” อันดาไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงยืนฟังเธอจนพูดจบ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอย่างช้า ๆ “ผมไม่ได้บอกว่าคุณเป็นพวกเดียวกับผม” “แล้วมันต่างกันตรงไหนคะ” “ต่างครับ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ “คุณไม่ได้เป็นพวกเดียวกับผม แต่คุณเป็นคนที่ช่วยผมไว้ และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกมัน” “....” มินตราเงียบไป ‘นี่เขากำลังจะบอกว่าเราเป็นพวกเดียวกันกับเขาไปแล้วงั้นหรอ บ้าจริง แต่ฉันแค่ช่วยนายนี่นา’ เธอคิดในใจพลางถอนหายใจอย่างหนักใจ เรื่องทั้งหมดมันเริ่มจากความใจดีของเธอแท้ ๆ ถ้าวันนั้นเธอเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ ป่านนี้เธอก็คงไม่ต้องมานั่งฟังเรื่องศัตรูหรือถูกใครตามฆ่าแบบนี้ แต่เพราะเธอเป็นหมอเธอจึงทำแบบนั้นไม่ได้ อันดามองสีหน้าของเธอแล้วจึงพูดต่อ “ไหน ๆ ก็ลงเรือลำเดียวกันไปแล้ว การที่คุณจะก้าวขาออกไปจากเรือมันก็คงไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิดขนาดนั้นหรอกครับ” “นี่คุณกำลังเปรียบเทียบอะไรของคุณคะ” “ผมหมายถึงเรื่องที่คุณเข้าไปเกี่ยวข้องกับผมแล้ว” เขาพูดชัด ๆ ทีละคำ “ต่อให้คุณอยากบอกว่าตัวเองไม่เกี่ยวข้อง พวกมันก็ไม่ได้คิดแบบนั้นอยู่ดี” มินตรากอดอกแน่น “แล้วฉันต้องทำยังไง” “เพราะฉะนั้นตอนนี้ การที่คุณจะปลอดภัยที่สุดก็คือการที่ไปอยู่ดูแลผมที่บ้าน” “เดี๋ยวนะคะ” มินตรารีบยกมือขึ้นห้ามทันที “กลับมาที่เรื่องเดิมอีกแล้วนะคะ ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยว่าจะไปดูแลคุณที่บ้าน” “ผมรู้” “แล้วคุณก็ยังพูดเหมือนฉันตกลงไปแล้ว” “ผมแค่กำลังเสนอทางเลือกให้คุณ” “ทางเลือกที่มีอยู่ทางเดียวเนี่ยนะคะ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณจะปฏิเสธก็ได้” “แน่นอนค่ะ ฉันปฏิเสธ” “แต่ผมยังพูดไม่จบ” มินตราชะงัก อันดาเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ถ้าคุณตกลง คุณจะได้ค่าตอบแทนตามที่คุณต้องการ” “...” “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย ผมจะเป็นคนจัดการทั้งหมด และคุณจะมีคนคอยดูแลความปลอดภัยตลอดเวลา” “แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะคะ” อันดามองเธออยู่ครู่หนึ่ง “ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณจะตกลงหรือไม่ตกลง” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “แต่สถานการณ์แบบนี้ ถ้าคุณปฏิเสธ ผมว่าบางทีคุณก็อาจจะตายฟรี ๆ ก็ได้” มินตรานิ่งอึ้ง “คุณพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดามากเลยนะคะ” “สำหรับผม มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา” “แล้วคุณยังพูดออกมาได้หน้าตาเฉยอีก” “เพราะผมไม่อยากโกหกคุณ” อันดาตอบกลับทันที “ถ้าผมบอกคุณว่าทุกอย่างปลอดภัย ทั้งที่ผมรู้ว่ามันไม่ได้ปลอดภัย คุณก็คงตัดสินใจจากข้อมูลที่ไม่จริง” มินตราเงียบลง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้พยายามหลอกให้เธอตกลงด้วยคำพูดสวยหรู แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่สามารถเชื่อใจเขาได้ทั้งหมด “แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย” มินตราถามตรง ๆ
Último capítulo
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
También te puede gustar
