Ep.2วันไนท์

 “เงินอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง คนชั่ว ออกไปจากตัวของฉันนะ” พราวรุ้งปฏิเสธเสียงสั่นเครือด้วยความตระหนก พยายามดึงมือที่ถูกเขากุมไว้พร้อมกับขืนตัวสุดพลังแต่ดูเหมือนทุกสิ่งที่เธอทำจะไร้ซึ่งประโยชน์  

เขาทำเสียงหยันในลำคอพร้อมเอ่ยแผ่วต่ำ “เธอบอกว่าไม่รู้เรื่อง แต่ฉันเห็นกับตาว่าเธอรับเงินของฉันไปจากนายหน้าของเธอ ก่อนที่เขาจะพาเธอมาแนะนำกับฉันนะสาวน้อย”

คำพูดของเขาเฉลยคำตอบให้เธอคลายความสงสัยได้อย่างกระจ่าง ที่แท้ มยุเรศคือตัวการของเรื่องทั้งหมด เธอแปลกใจอยู่แล้วว่ามยุเรศเอาเงินจากไหน และใช้วิธีใดหาเงินจำนวนนั้นมาใช้หนี้เธอ ผู้หญิงร้ายกาจที่เธอเห็นเป็นเพื่อน หลอกเอาตัวเธอมาขายให้กับผู้ชายคนนี้ด้วยการวางแผนล่อลวงเธอมารับเงินคืนที่งานปาร์ตี้เมื่อคืน

“ไม่! ไม่ใช่!! มันไม่ใช่เรื่องจริง คุณกำลังเข้าใจฉันผิด ถอยออกไปจากตัวฉัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” เธอร้องปฏิเสธพลางดิ้นพลางอย่างจนตรอก

“ไม่เอาน่า...ฉันเสียเงินซื้อเธอมา และฉันก็เห็นกับตาว่าเธอรับเงินของฉันไปแล้ว ที่สำคัญคือเธอทำให้ฉันติดใจจนอยากจะสานสัมพันธ์กับเธอต่อไปอีกสักระยะ เอาสิ ทำให้ฉันพอใจ หลงใหลในตัวเธอสิสาวน้อย อย่างน้อยเร็ว ๆ นี้เธอก็ไม่ต้องไปเร่ขายตัวให้ผู้ชายอื่น ร่างกายเธอมันจะสึกหรอเกินความจำเป็นไปเสียเปล่า ๆ นะ”

ไม่ใช่แค่ไม่ฟังเสียงประท้วงของเธอเท่านั้น ผู้ชายคนนี้ยังกล้านำเสนอให้เธอทำสิ่งที่เธอสะอิดสะเอียนและยุติการต่อต้านของเธอด้วย    ริมฝีปากรุ่มร้อน กับฝ่ามือซุกซนที่กำลังรุกไล่ไปตามเนื้อตัวเปล่าเปลือยของเธอ ขณะเดียวกัน ต้นขาของเขาแทรกเข้ามากลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ ขยับแยกขาเธอออกจากกัน เปิดทางให้อวัยวะที่แข็งกร้าวของเขาพรวดพราดแทรกผ่านเข้าไปในกายเธออย่างลึกซึ้ง

พราวรุ้งเผลอหายใจหอบกระเส่าทันทีที่สัมผัสถึงความอึดอัดแทรกเข้ามาในความคับแคบอย่างกะทันหัน เธอจำต้องขยับกายอย่างยากลำบากบรรเทาความทรมานที่ซ่านเสียวในช่องท้อง

เป็นจังหวะที่เขาโน้มใบหน้าลงแนบริมฝีปากประกบลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออย่างดุดัน ในจังหวะขยับสะโพกถี่เร็วอย่างมีชั้นเชิงเป็นการยุติการขัดขืนของคนอ่อนประสบการณ์ลงได้อย่างราบคาบ ความสดใส สะอาดสะอ้านของหญิงสาวทำให้เขาหลงลืมการป้องกันไปเสียสนิท เมื่อความพรั่งพร้อมเกิดขึ้นอย่างกะทันหันตั้งแต่เช้าของวันเช่นนี้ เขาถอนริมฝีปากออกอย่างนุ่มนวล จูบไล่ไปตามนวลแก้มพลางกระซิบสั่งเสียงแหบพร่าแต่อ่อนเบา

“ขยับตัวตอบรับผมด้วยสิทูนหัว ผมรับประกันว่าจะทำให้คุณมีความสุขมากกว่าที่เคยมีมาก่อนในชีวิต”

“มะ...ไม่ พอแล้ว ออกไปจากตัวฉัน อื้ม...”

เธอส่ายหน้าจนเส้นผมหยักอ่อนปลิวกระจาย พลางร้องปฏิเสธเสียงแหบพร่าอย่างหวั่นไหว ดวงตากลมวาวหรี่ปรือ ริมฝีปากขบเม้มระงับความซ่านเสียวที่โถมเข้าใส่อย่างไร้ปรานีของทุกจังหวะที่เขาผลักดัน แทรกกายเข้าหาความอ่อนนุ่มแต่กระชับของเธอ ราวกับจะยั่ว เขาดันตัวเข้าจนสุด แล้วถอยห่างเหมือนแกล้ง ก่อนเติมเต็มเข้าหาอย่างวาบหวามทำเธอสะดุ้ง    หลายรอบ ก่อนสะท้านไปทั้งร่าง หน้าท้องหยัดเกร็งจนทนนิ่งเฉยต่อไม่ไหว เผลอขยับกายสอดประสานกับจังหวะเคลื่อนไหวของคนที่ออกคำสั่ง บังคับให้ทำตามความต้องการของเขาอย่างเอาแต่ใจ และความหวานซ่านสยิวที่เขาปรนเปรอให้ไม่หยุดก็จุดติดเชื้อไฟพิศวาสของเธอให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

“ให้ตายเหอะ...ทำไมคุณถึงได้แน่นขนาดนี้นะ คุณทำให้ผมรู้สึกดีเป็นบ้าเลยรู้ไหมคนสวย”

เสียงแหบพร่าเอ่ยชมแผ่วต่ำ ฝ่ามือหยาบบีบเคล้นบั้นท้ายนุ่มและขยำตามอารมณ์ที่ลุกฮือไปทั้งร่าง ริมฝีปากจูบต่ำทิ้งรอยช้ำละเป็นทางบนลำคอระหงกับลาดไหล่ตามกระแสอารมณ์เชี่ยวกรากของตน

“อื้ม...ได้โปรด หยุดเถอะนะคะ” เธอครางประท้วงเสียงกระเส่าอย่างคนอารมณ์สับสน ไม่รู้จะต่อต้านตามคำสั่งสมอง หรือเรียกร้องตามบงการของร่างกาย ที่ตกอยู่ใต้อำนาจปรารถนาที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง

ภาพหญิงสาวที่กัดริมปากอย่างข่มกลั้นอารมณ์ปรารถนาสุดความสามารถ แม้ในขณะที่เผลอโยกกายตอบสนองสัมผัสของเขา กับฝ่ามือคู่เล็กที่เผลอรั้งดึงสะโพกเขาเข้าหาความอ่อนนุ่ม และยกร่างขึ้นสอดประสานอย่างจำนนต่อมวลความปรารถนาที่เชี่ยวกราก ส่งผลให้คนที่มีอำนาจเหนือกว่ารู้สึกเอ็นดูจนต้องก้มลงบดริมฝีปากจูบเธออย่างชอบใจ ดูดดึงหยอกล้อกลีบปากอิ่ม แล้วแทรกลิ้นเข้าไปลิ้มลองความรัญจวนที่ซุกซ่อนอยู่ จัดการปลดปล่อยเธอออกจากสติสัมปชัญญะน้อยนิดที่ควบคุม และบงการให้เธอต่อต้านความสุขซ่านที่เขาปรนเปรอให้อย่างต่อเนื่องสำเร็จได้ในที่สุด