Ep.3ไฟสวาท

“บอกผมสิสาวน้อย ว่าผมทำให้คุณรู้สึกดีหรือเปล่า”

เขาจับร่างอ่อนระทวยพลิกหงายขึ้นบนเรือนกายหลังเธอสิ้นแรงต่อต้าน ฝ่ามือกว้างช้อนบั้นท้ายนุ่มควบคุม และบงการเธอไปในจังหวะที่เขาต้องการ

“มะ...ไม่”  พราวรุ้งพยายามร้องปฏิเสธเสียงสั่นพร่า ลมหายใจหอบแผ่ว ฝ่ามืออ่อนแรงวางแปะอยู่บนบ่ากำยำ เรือนร่างเอนแนบสนิทกับร่างแกร่ง ดวงตาฉ่ำปรือประสานสายตาโชนไฟพิศวาสแรงกล้านั้นอย่างหวั่นไหว

“หืม...ไม่อะไร ไม่ดีอย่างนั้นเหรอ” มุมปากหยักบิดเป็นรอยยิ้มหยอกยั่ว ขณะที่ฝ่ามือกว้างยึดบั้นท้ายกลมกลึงเริ่มขยับและบงการเธอให้ทำตามอย่างไม่อาจปฏิเสธ “ถ้าอย่างนั้นก็บอกผมสิ ทำให้ผมดูสิว่าคุณชอบและต้องการให้ผมทำยังไง”

“อ๊า...ฉัน ได้โปรด...” เธอสะดุ้งและสั่นซ่านขึ้นอย่างสยิวในทุกจังหวะที่เขาบงการ ร่างกายอ่อนกำลัง ไม่ประสีประสาทำให้เธอไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกวาบหวามที่แทรกซ่านไปทั่วร่างตนเองได้อย่างที่คิด

“ผมโปรดคุณแน่ที่รัก แต่คุณต้องบอกผมก่อน ว่าคุณชอบที่ผมทำให้ไหม” เขากระซิบแผ่วพร่าขณะหยอกล้อเธอด้วยปลายลิ้นที่ตวัดไล้ใบหูเธอเล่นอย่างยั่วเย้า “ว่ายังไง...”

พราวรุ้งหายใจหอบกระเส่า ขยับตัวอย่างเคอะเขินประสาคนอ่อนประสบการณ์ เพราะไม่รู้วิธีที่จะจัดการกับความต้องการบีบรัดให้ทุรนทุรายของตนเช่นไร รู้แต่ข้อแลกเปลี่ยนที่เขาเรียกร้องให้เธอวิงวอนขอให้ช่วยเธอจำต้องยอมพ่ายแพ้แก่เขาอย่างศิโรราบ พราวรุ้งเอียงหน้าหลบสายตา  เร่าร้อนคู่นั้นแล้วกระซิบตอบแผ่วเบาอย่างกระดากอาย

 “ชอบ...ฉันชอบที่คุณทำทุกอย่าง ได้โปรด...”

ดวงตาคมพร่างพราวรอยยิ้มสมใจ หลังจากต้องอดทนต่อความซ่านเสียวเย้ายวนของหญิงสาวที่เคลื่อนตัวเสียดสีอยู่บนกายตนอย่างไร้เดียงสา เมื่อได้คำตอบพึงใจ นายหัวหนุ่มจึงทอดร่างอรชรลงกลางเตียงอีกครั้ง     แล้วมอบรางวัลให้กับคนว่านอนสอนง่ายอย่างอ่อนโยน ด้วยจังหวะเร่าร้อนผสานดุดันและลึกซึ้ง ขณะแทรกร่างเข้าไปในเรือนกายบอบบาง ทำให้เธอหมดความควบคุม เผลอเพริดไปกับความปรารถนาที่เขาปรนเปรอให้ความสุขสมระคนรวดร้าวที่เกิดขึ้นกะทันหัน ระลอกแล้วระลอกเล่า ส่งผลให้ร่างกายของพราวรุ้งบอบช้ำพอควร ดังนั้นอย่าว่าแต่หลบหนีไปจากที่นี่เลย แม้แต่จะขยับตัวเบา ๆ เธอยังทำได้อย่างยากลำบาก ประกอบกับความ อ่อนล้า จึงทำให้เธอหลับไปอย่างง่ายดายหลังถูกเขาตักตวงความฉ่ำหวานไปจนเธอสิ้นเรี่ยวแรง

พราวรุ้งไม่รู้ว่าตนหลับลึกขนาดนี้ได้อย่างไร และหลับไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีเธอก็อยู่ตามลำพังในห้องนี้ ความอดสูใจทำให้เธอลุกขึ้นมานั่งร่ำไห้ด้วยความเจ็บแค้น ทั้งโกรธ ทั้งเกลียดตัวเองที่โง่ ไม่ทันคนจนถูกเพื่อนหลอก  เป็นบทเรียนราคาแพงที่แม้ตายก็คงลืมไม่ลง เมื่อร้องไห้จนสาแก่ใจ เธอถึงรวบรวมสติได้และฝืนสังขารลุกขึ้นหอบหิ้วร่างกายที่อิดโรยของตนเดินห่างจากเตียง ก้มเก็บเสื้อผ้ายับยู่ขึ้นจากพื้นแล้วเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำ ชำระคราบคาวที่เขาฝากฝังไว้ทุกอณูในเรือนกายด้วยความอดสู

น้ำตาผสมกับหยาดน้ำที่ชโลมเรือนร่างอิดโรย กับหัวใจรันทดที่กำลังสะอื้นไห้ไปในทุกจังหวะลูบไล้ฟองโฟม ชำระคราบคาวที่ฝังลึกในใจ ราวกับเขาจงใจตีตราบาปไว้ทั่วเรือนร่างของเธอ และไม่ว่าเธอจะล้างร่างกายนี้สักกี่น้ำ ก็ล้างคราบปรารถนาที่เขาฝากฝังไว้ได้ไม่หมดเสียที

ถึงเธอจะอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยขึ้น แต่ยังหลงเหลือเค้าความอิดโรย บอบช้ำที่สังเกตได้อย่างแจ่มชัด เธอค่อย ๆ เดินย่องออกจากห้องนอนสีควันบุหรี่หม่น หลบออกมาจากบ้านของเขาอย่างรีบเร่งโดยไม่รู้เลยว่าอาการเร่งรีบออกจากห้องนอนของเพลิงเพชรมาแบบนั้น อยู่ในสายตานางผิว แม่บ้านคนหนึ่งของเขาที่ผ่านมาเห็นเข้าอย่างบังเอิญ

สองเดือนถัดมา...

อาการพะอืดพะอม คลื่นไส้ วิงเวียนอย่างรุนแรงทุก ๆ เช้าในหลาย ๆ วันที่ผ่านมาของพราวรุ้ง กับอาการเบื่ออาหารทุกชนิดยกเว้นของเปรี้ยวที่ปกติพราวรุ้งไม่เคยโปรดปรานสร้างความเคลือบแคลงให้กับคนเป็นแม่อย่างราตรีที่กำลังสงสัยว่าบุตรสาวจะตกอยู่ในสภาวะตั้งครรภ์ ความหวาดระแวงทำให้เธอค่อย ๆ เลียบเคียงถามอย่างลูกอย่างแนบเนียน

“พักนี้แกดูอาการไม่ค่อยดีเลยนะยายรุ้ง เหมือนคนเลือดลมเดินไม่ปกติ นี่ประจำเดือนแกมาดีทุกเดือนหรือเปล่าฮะ...”

พราวรุ้งเงยหน้าจากจานมะยมคลุกกะปิหวานในมือ กะพริบตาถี่และครุ่นคิดชั่วครู่จึงตอบคำถามผู้เป็นแม่ “รุ้งก็ลืมไปเลยว่าประจำเดือนรุ้งไม่มาเกือบสองเดือนแล้วจริง ๆ ด้วยค่ะแม่”

คำตอบของลูกทำให้สีหน้าของราตรีซีดเผือด โทสะแล่นเป็นริ้ว ๆ จนต้องเม้มปากระงับอารมณ์ขณะผลุนผลันลุกขึ้นยืน เดินมายืนใกล้บุตรสาวและหันรีหันขวางมองจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในรัศมีที่พอจะได้ยิน และหันไปขึงตาดุมองบุตรสาวพลางส่งเสียงขุ่นกระซิบถาม

“นี่แกไปปล่อยตัวกับใครมาฮะนังรุ้ง บอกฉันมานะ ว่าใครเป็นพ่อเด็กในท้องของแกฮะ! นังลูกไม่รักดี”

หัวใจพราวรุ้งดิ่งต่ำแล้ววูบหายไปฉับพลันทันทีที่ได้ยินคำถามดุดันของมารดา ดวงตากลมวาวเบิกโพลงในอาการตกใจแล้วละล่ำละลักปฏิเสธเสียงหลง

“ไม่จริง! ไม่จริงนะแม่ รุ้งไม่ได้ท้อง”

“นี่แนะ! ไม่ได้ท้อง” ราตรีอดใจไม่ไหวเลยเผลอตีแขนลูกแรง ๆ ด้วยความโมโหพลางเอ่ยเสียงดุ “นังลูกไม่รักดี แล้วก็เลิกแหกปากซะที อยากให้พ่อแกมาได้ยินหรือยังไงฮะ”

“แต่รุ้งไม่ได้ท้องแม่ รุ้งไม่ได้ท้องจริง ๆ ใช่ไหม”

เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา ทั้งตกใจและอับจน หากสิ่งที่มารดาพูดเป็นความจริงเธอก็มองไม่เห็นทางออกของชีวิต อารมณ์หม่นมัวอยู่กับความรู้สึกมืดแปดด้าน