Ep.4ผลพวงเสน่หา

“หน็อย...อาการแกมันฟ้องขนาดนี้ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอนังลูกชั่ว บอกฉันมาเลยนะว่าแกไปนอนกับใครมา”

ราตรีพยายามระงับเสียง แต่โทสะทำให้อารมณ์ของเธอขุ่นมัวจนห้ามใจไม่อยู่ ดวงตาดุจ้องมองบุตรสาวอย่างคาดคั้นก่อนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึง

“ผู้กองธามใช่ไหม”

เรืออากาศเอกธมกร หรือผู้กองธาม นายทหารหน่วยคอมมอนโด อากาศโยธิน รุ่นน้องที่มีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับนาวาอากาศเอกอาจหาญสามีของเธอ เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ไปมาหาสู่ เข้านอกออกในบ้านหลังนี้ได้บ่อย ๆ และสนิทสนมกับพราวรุ้งเป็นพิเศษ จนถูกมยุเรศเข้าใจผิดกระทั่งผิดใจกับพราวรุ้ง

มยุเรศเป็นบุตรสาวจ่าทิวกับนางมยุรา หรือพี่ติ๋มช่างเสริมสวยที่ใช้บ้านพักข้าราชการทหารลักษณะครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้นเปิดเป็นร้านเสริมสวย ใคร ๆ ต่างรู้จักแกในฐานะพี่ติ๋มฆ้องปากแตกเพราะถ้านางมยุรารู้เรื่องอะไรของใครเป็นอันรู้กันไปทั้งกองบิน มยุเรศมีใจให้ธมกรจึงริษยาพราวรุ้ง จนกลายเป็นฉนวนเหตุของความบาดหมางและเลิกคบกันไป

 “ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้า พลางยกมือป้ายน้ำตาแล้วปฏิเสธเสียงสั่นเครือ “หนูไม่เคยมีอะไรกับอาธามจริง ๆ นะคะแม่”

“อย่ามาโกหกฉันนะยายรุ้ง แกสนิทสนมอยู่กับผู้กองธามคนเดียวจน  นังนกยูงมันยังอิจฉา เอาแกไปโพทนาสามบ้านแปดบ้านว่าแย่งผู้ชายของมัน” ราตรีเอ่ยอย่างหมั่นไส้ ยกนิ้วชี้จิ้มหน้าผากลูกผลักแรง ๆ แล้วเอ่ยต่อ “ที่นังนกยูงมันประกาศตัดเพื่อนกับแกไม่ใช่เพราะผู้กองธามหรอกเหรอ อีกอย่างฉันก็ไม่เคยจะเห็นแกสนิทกับผู้ชายคนไหนเท่าเขามาก่อน ถ้าไม่ใช่ผู้กองแล้วแกจะไปท้อง กับใครได้อีกฮะ นังลูกเลว”

“ไม่ใช่อาธามค่ะแม่ ไม่ใช่เขาจริง ๆ ฮือ ๆ...”

พราวรุ้งยืนยันปฏิเสธหนักแน่นทั้งสะอื้น หัวใจเจ็บแปลบทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เธอกับมยุเรศเรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมต้น อยู่ห้องเรียนเดียวกันจนจบมัธยมศึกษาปีที่สามจึงจะแยกย้ายกันไปเรียนตามความถนัด แต่เป็นเพราะพวกเธอทั้งคู่อยู่ในบ้านพักข้าราชการทหารในกองบิน บ้านบิดาของพราวรุ้งอยู่ซอยต้น เป็นบ้านพักโซนผู้บังคับบัญชา ในขณะที่ครอบครัวของมยุเรศอยู่โซนกลาง ๆ ที่เรียกได้ว่าเป็นโซนเศรษฐกิจของคนในกองบิน เป็นศูนย์กลางการค้าการขาย แม้จะต่างซอยแต่ก็ยังได้เจอกันแทบทุกวัน

มยุเรศเริ่มผิดใจเธอเมื่อเรืออากาศเอกธมกร พลเทพย้ายมาประจำที่กองบิน และเข้าพักอยู่ที่บ้านพักโซนท้ายสุด ซึ่งถือว่าเป็นโซนคนโสด ถึงแม้บางคนจะมีภรรยาแต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยมีภรรยาติดตามมาพักด้วย

“ถ้าอย่างนั้นแกก็บอกมาสิ ว่าแกไปนอนกับใครมา ฉันจะได้ให้พ่อแกไปลากคอมันมารับผิดชอบลูกในท้องของแกถูก” ราตรีฟาดแขนบุตรสาวแรง ๆ อีกครั้งด้วยความโมโห

“ฮือ ๆ...หนูไม่รู้จ้ะแม่ หนูไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร” หญิงสาวตอบอย่างอับจน กลืนสะอื้นที่แล่นปรี่ขึ้นจุกลำคออย่างยากลำบาก น้ำตาที่อาบใบหน้า เกิดจากอารมณ์ที่ถูกบีบคั้น

“หมายความว่ายังไง นี่แกไปปล่อยตัวเป็นผู้หญิงใจง่ายนอนกับผู้ชายที่แกยังไม่รู้จักเขาได้ยังไงฮะนังลูกไม่รักดี ฉันควรจะตีแกให้ตายใช่ไหมฮะ” ความเสียใจ ผิดหวังในตัวบุตรสาวทำให้ราตรีถามอย่างเกรี้ยวกราด

“ฮือ ๆ หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษ”

พราวรุ้งโผเข้ากอดเอวมารดา คร่ำครวญเสียงสะอื้นด้วยความเสียใจ รู้สึกผิดที่ทำลายความภาคภูมิใจของมารดา แต่เธอก็ไม่สามารถอธิบายหรือบอกอะไรกับมารดาได้จริง ๆ เพราะผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เธอก็ใช่จะรู้จัก  มีเพียงมยุเรศคนเดียวเท่านั้น ที่สามารถตอบได้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร แต่...เธอจะไม่มีวันถามหรือบอกให้มารดารู้เด็ดขาด ว่าคนที่ประกาศตัดขาดความเป็นเพื่อนกับเธอ คือคนที่กุมความลับของเธอไว้และเป็นคนที่ทำลายความภาคภูมิใจของเธอจนย่อยยับ

“แล้วทีนี้แกจะทำยังไงฮะยายรุ้ง แกทำเรื่องงามหน้าอย่างนี้ คิดบ้างไหมว่าพ่อแม่จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน ถ้าใคร ๆ รู้ว่าลูกสาวผู้พันหาญท้องไม่มีพ่อ คราวนี้คงได้เป็นขี้ปากเขาไปทั่ว” ราตรีเอ่ยอย่างเสียใจและผิดหวังอย่างรุนแรง

“หนูขอโทษค่ะแม่ ฮือ ๆ...หนูขอโทษ” พราวรุ้งพร่ำเอ่ยเสียงสั่นเครือ      ราตรีเมินหน้าหนี หลับตาระงับความผิดหวัง อำพรางความ พลุ่งพล่านและความปวดร้าวในหัวใจ บาปเวรใดกันหนอ ที่ทำให้ลูกสาวของเธอต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ มันทำให้เธอนึกย้อนไปถึงอดีตอันขมขื่นของตนขณะตั้งครรภ์บุตรสาวกระทั่งคลอด จากนั้นไม่กี่เดือนเธอก็หมดความอดทนจนตัดสินใจหอบหิ้วพราวรุ้งหนีมาตายเอาดาบหน้า เรื่องราวที่ผ่านมาอย่างเนิ่นนานจนถึงปัจจุบันยังไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอเลย