Ep.7 ผู้ชายไม่เจ้าชู้

ดวงตากลมวาวภายใต้แพขนตางอนงาม และเปลือกตาแต่งสีสัน โฉบเฉี่ยวอย่างมีสไตล์ตามแบบฉบับสาวยุคใหม่ที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง ประกอบกับรูปหน้าเรียวรีล้อมกรอบด้วยเส้นไหมสีน้ำตาลแดงที่ถูกรวบสูง ทิ้งชายเป็นแส้หางม้า แสงฉานทอดสายตามองทรวดทรงอรชรงดงามได้รูปภายใต้เสื้อยืดพอดีตัวสอดชายในกางเกงยีนรัดรูปอวดรูปร่างงดงามชวนมองของเธอด้วยแววตาลุ่มหลง ก่อนเหลือบตาสูงขึ้นจับจ้องริมฝีปากอิ่มแต้มสีแดงสดที่เม้มสนิทของเธออย่างเว้าวอน

“ฉันไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ และคุณก็ไม่มีอะไรตรงกับผู้ชายในอุดมคติของฉันสักอย่างเดียว ที่สำคัญที่สุดฉันเพิ่งเรียนจบ ยังไม่ทันได้เริ่มใช้ชีวิตวัยทำงานทำไมฉันต้องรีบหาห่วงมาผูกคอด้วยไม่ทราบ”

เพียงดาวเอ่ยอย่างไม่เกรงใจสายตาของคนตรงหน้าเพราะเรื่องความเจ้าชู้ของแสงฉานเป็นที่โจษจันของคนในกลุ่มสังคมเดียวกัน โดยเฉพาะข่าวที่เขาเป็นต้นเหตุให้จรรย์อมลนักศึกษาสาวรุ่นน้องที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอฆ่าตัวตาย เป็นเรื่องที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มของเธอต่างวิพากษ์วิจารณ์กันให้เซ็งแซ่และก่อให้เกิดอคติฝังแน่นในใจเธอชนิดที่สายตาเว้าวอนกับประโยคออดอ้อนของเขาไม่สามารถทำลายความรู้สึกต่อต้านในใจเธอลงได้เลย

“พุทโธ่ดาว...ผมเลิกทำตัวเจ้าชู้ตั้งแต่ได้พบคุณครั้งแรกนั่นแล้วนะครับ คุณจะให้ผมปรับปรุงตัวยังไงก็บอกผมมาเลย ผมจะพยายามทำตัวเองให้ใกล้เคียงผู้ชายในอุดมคติของคุณให้ได้มากที่สุด ส่วนเรื่องทำงานของคุณ หลังแต่งงานกันคุณอยากจะทำงานผมก็ไม่คิดจะห้ามนี่ครับดาว” เขาเอ่ยเสียงออดอ้อน

“เอาเป็นว่าฉันยังไม่พร้อมจะมีคนรักหรือคิดจะแต่งงานตอนนี้ โอเคไหม” เธอวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะใกล้มือพร้อมกับถอนใจแรงด้วยความเอือมระอาในความดื้อรั้นของแสงฉาน พอเอ่ยจบก็ลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นบ่า หมดอารมณ์ที่จะสนุกต่อ

 “อ้าวดาว จะกลับแล้วเหรอวะ” เฌอปรางเงยหน้าขึ้น ยกคิ้วเฉียงพลางเอ่ยถามเพื่อนสาวอย่างแปลกใจ

“เออ หมดอารมณ์สนุก แกกับนังวีวี่ไปส่งฉันที่บ้านหน่อย”   เธอพยักพเยิดไปทางเพื่อนสาวประเภทสอง

“เดี๋ยวผมไปส่งดาวเอง” แสงฉานรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยปาก

เพียงดาวเหลือบตามองผ่านใบหน้าของเขาพร้อมกับเอ่ยอย่าง หมางเมิน “ไม่ต้อง ฉันจะกลับกับเพื่อนของฉัน คุณกลับบ้านของคุณไปเถอะ”

“แต่ผมรับปากอากงของคุณว่าจะไปส่งคุณเองนะครับดาว” เขาค้าน

“ฉันบอกคุณแล้วยังไง ว่าฉันไม่ใช่หลานสาวที่ดีของอากงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันขัดคำสั่งท่าน คุณไม่ต้องวุ่นวายไปหรอกค่ะ” เธอตอบอย่างรำคาญ

“แต่ถ้าคุณแสงฉานอยากจะตามไปส่งไอ้ดาวที่บ้านก็ได้นี่คะ เดี๋ยววีวี่จะนั่งไปกับคุณเอง ให้ไอ้ดาวมันไปรถไอ้ปรางแล้วเราก็ขับตามกันไปดีไหมคะ”  อดีตนายวิทวัสหรือปัจจุบันน้องวีวี่ของเพื่อน ๆ ทำเสียงอ่อนเสียงหวานเสนอความคิดเห็นพร้อมกับช้อนตามองชายหนุ่มด้วยสายตาฉ่ำหวาน

“แหมนังวี่ ฉันเห็นหล่อนสั่นก็นึกว่าหนาว แต่อ๋อเปล่า ที่แท้อยากจะมีผัวนี่เองนะยะ” ความระริกระรี้ของเพื่อนข้ามเพศทำให้เฌอปรางหมั่นไส้จนต้องเอ่ยเหน็บแนม ทำให้ถูกเพื่อนค้อนวงใหญ่ขณะที่แสงฉานเตรียมจะคัดค้านแต่ถูกเพียงดาวตัดบทเสียก่อน

 “รีบไปเถอะนังปราง ฉันง่วงแล้ว” เพียงดาวเอ่ยแล้วเดินนำหน้าเพื่อนไปโดยไม่ใส่ใจเสียงของชายหนุ่ม

เพียงดาวชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินเมื่อหลอดไฟบนเพดานกลางโถงทางเดินสว่างจ้าขึ้น พร้อมกับเสียงกดสวิตซ์ไฟที่ดังแทรกผ่านความเงียบของราตรีกับดวงตาดุดันบนใบหน้าเคร่งขรึมของเถ้าแก่ตงที่จ้องนิ่งมองเธออย่างดุดันจนเธอต้องลอบถอนใจพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สะดุ้งสะเทือนกับบรรยากาศชวนเคร่งเครียดในขณะนี้แม้แต่น้อย

“ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมอากงยังไม่นอนอีกล่ะคะ”

“อ้อ...รู้เหมือนกันรึว่ามันดึกแล้ว” ชายวัยชราเอ่ยเสียงเย็น

“รู้สิคะ แต่ก่อนออกไปดาวก็บอกกับกงไว้แล้วยังไงว่าจะกลับดึก  อากงก็ไม่น่าจะมาอดหลับอดนอนนั่งรอดาวเลยนี่” เธอไหวไหล่เบา ๆ แล้วเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวยาวข้าง ๆ กายอากงของเธอด้วยสีหน้าราบเรียบไม่หวั่นไหวกับแววตาดุดันของคนสูงวัย

“ก็ถ้าแกเป็นผู้ชายฉันก็คงไม่ต้องเป็นห่วง แล้วฉันก็กำชับคุณแสงฉานเขานักหนาว่าให้พาแกกลับมาก่อนเที่ยงคืนแต่ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะ ว่าแกมันรั้น คงจะไม่ยอมทำตามคำสั่งฉันง่าย ๆ”