Ep.6เวลาของดวงดาว

เรืออากาศเอกธมกรถอนใจยาว เข้าใจถึงความลำบากใจของสองแม่ลูก เมื่อพราวรุ้งเป็นบุตรสาวคนเดียว เป็นความภาคภูมิใจของอาจหาญเพื่อนนายทหารรุ่นพี่ของเขา และถ้าหากคนเป็นพ่อต้องมารับรู้อย่างกะทันหัน ว่าดวงใจดวงเดียวนี้ถูกย่ำยีจนป่นปี้ ไม่เหลือชิ้นดีเช่นนี้ ก็คงจะมีอาการหนักหนาอยู่เช่นกัน เขาจึงไม่แปลกใจที่เห็นพราวรุ้งอับจนหนทางกลายเป็นความเครียดทำให้คิดสั้นอย่างในขณะนี้

“อย่างนั้นเรากลับไปบอกพี่หาญด้วยกัน”

พราวรุ้งเงยหน้ามองธมกรหน้าตาตื่น ดวงตาคลอน้ำตาและรีบละล่ำละลักร้องปฏิเสธเสียงสั่น “ไม่ค่ะ รุ้งยังไม่พร้อมจะเห็นความผิดหวังของ คุณพ่อเพราะเรื่องของรุ้งตอนนี้ค่ะอาธาม”

“ช้าหรือเร็วรุ้งก็ต้องบอกให้ท่านทราบอยู่ดี เชื่ออาเถอะนะ พ่อของรุ้งอาจจะเสียใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายพี่หาญต้องรับได้และพี่หาญจะหาทางออกที่ดีที่สุดให้รุ้งได้แน่” เขาเอ่ยอย่างเชื่อมั่น

“ให้รุ้งไปตายซะในตอนนี้ยังจะง่ายกว่าจะให้รุ้งกลับไปทำให้คุณพ่อเสียใจ รุ้งทำไม่ได้จริง ๆ อาธาม”

ธมกรถอนใจยาวเหยียดมองคนที่ก้มหน้าสะอื้น พลางปฏิเสธอย่างดื้อดึงด้วยความเวทนาก่อนจะเอื้อมมือคว้าร่างเปียกชื้นนั้นเข้ามากอดและเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“การฆ่าตัวตายไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่รุ้งคิดจริง ๆ นั่นแหละ แต่มันก็เป็นวิธีที่เห็นแก่ตัวสำหรับคนเป็นลูกที่กระทำย่ำยีกับหัวใจและความหวังของคน  เป็นพ่อเป็นแม่ไม่ใช่เหรอ คนตายอาจจะหมดทุกข์แต่คนเป็นล่ะ รุ้งคิดบ้างหรือเปล่าว่าชั่วชีวิตที่เหลือของพวกท่านจะเป็นยังไงถ้าไม่มีรุ้งอีกต่อไป”

“อาธาม...” เธอครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเครือ

“ที่สำคัญที่สุดก็คือ...ลูกที่อยู่ในท้องรุ้ง เขาไม่ได้มีความผิดอะไรด้วยเลยสักนิด เขายังไม่ทันมีโอกาสจะลืมตาดูโลกนี้เสียด้วยซ้ำ แม่ของเขาก็คิดจะตัดโอกาสโดยไม่ให้สิทธิ์เขาได้ปฏิเสธแบบนี้มันเป็นการยุติธรรมกับอีกชีวิตหนึ่งแล้วอย่างนั้นเหรอพราวรุ้ง”

คนถูกถามได้แต่ก้มหน้าร้องไห้อย่างจนปัญญาจะหาคำตอบ มาแก้ต่างใด ๆ ได้อีกทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ คลายวงแขนที่โอบกอดเพื่อปลอบประโลมเธอออกแล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนส่งมือให้และเอ่ยเบา ๆ

“กลับบ้านกันดีกว่า เดี๋ยวอาจะไปส่งรุ้งเอง”

“ฉันไม่กลับ!”

เพียงดาว ตวาดเสียงแหลมสูงใส่ชายหนุ่มที่เซ้าซี้เธอด้วยความโมโห แล้วตวัดหางตามองผ่านใบหน้านั้นราวกับค้อนอย่างขุ่นใจ เธอเป็นหลานคนโตและเป็นหลานสาวคนเดียวในจำนวนหลานทั้งหมด 5 คนของเถ้าแก่ตง เจ้าของกิจการค้าวัสดุก่อสร้างครบวงจรรายใหญ่ที่สุดในจังหวัดน่าน ภายใต้ชื่อนานาภัณฑ์วัสดุก่อสร้าง ในการดูแลของสายัณห์กับรุ่งทิวา ผู้เป็นบิดามารดา เพียงดาวมีน้องชายอีก 4 คน ที่มีอายุไล่เรียงกันไป และตอนนี้ทุกคนเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษทั้งหมด จะมีก็แต่เธอคนเดียวที่ไม่ได้รับอนุญาตจากอากงให้ไปศึกษาต่อต่างประเทศเหมือนน้อง ๆ เพียงเพราะเพศที่แตกต่าง ความที่เกิดเป็นผู้หญิงทำให้เธอไม่ได้รับสนับสนุนเรื่องการเรียนนัก เธอเลยได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่เมืองไทยเท่านั้น

เพียงดาวเรียนจบจากคณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่และตั้งใจที่จะไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษเหมือนน้อง ๆ ทั้งสี่ให้ได้ แต่อากงกำลังจะทำลายความฝันของเธอด้วยการพยายามจะให้เธอแต่งงานกับ    แสงฉาน บุตรชายกำนันแป๊วผู้มีอิทธิพลทางการเมืองระดับท้องถิ่นในอำเภอเมืองของเชียงใหม่ เพราะอากงของเธอสนใจที่ดินนับพันไร่ในมือของกำนันแป๊วมากนั่นเอง  

“คุณอยากกลับ คุณก็กลับไปคนเดียวเถอะ แล้วก็เลิกยุ่งกับชีวิตของฉันซะทีจะได้ไหมฮะคุณแสงฉาน”

 “โอเค ๆ ครับดาว ไม่กลับก็ไม่กลับ แต่คุณอย่าเพิ่งโมโหผมเลยนะครับ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะผมรับปากอากงของคุณเอาไว้ ว่าจะพาคุณกลับไปส่งบ้านไม่เกินเที่ยงคืนผมคงไม่มาคอยรบเร้าคุณอย่างนี้หรอกในเมื่อนี่มันก็เกือบจะตีหนึ่งอยู่แล้ว ผมเป็นห่วงเกรงว่าอากงของคุณท่านจะยังไม่ยอมนอนหากหลานสาวของท่านยังไม่ถึงบ้านก็เท่านั้นเอง”

หญิงสาวชักสีหน้าทันทีที่อีกฝ่ายเอาผู้ใหญ่ของเธอมาอ้าง 

“คุณไม่ต้องเอาอากงของฉันมาอ้างเลย ฉันไม่ใช่หลานสาวที่ดี ที่จะยอมฟังโอวาทของอากงถึงให้ท่านสั่งได้ทุกอย่างหรอกนะ คุณมองฉันผิดไปถนัดเลยคุณแสงฉาน คนอย่างฉันจะยอมทำอะไรก็ต่อเมื่อฉันพอใจเท่านั้น ตรงกันข้ามถ้าฉันบอกว่าไม่ มันก็จะไม่มีทางเปลี่ยนเป็นคำอื่นได้แน่ คุณเลิกตามตอแยฉันได้แล้ว”

“ทำไมล่ะครับดาว คุณทำอย่างกับคนอย่างผมไม่คู่ควรกับคุณอย่างนั้นแหละ ถึงไม่ยอมเปิดใจให้ผมบ้างเลย ทั้งที่ครอบครัวเราหวังให้เราสองคนแต่งงานกัน” เขาเอ่ยอย่างหงุดหงิด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาอย่าง  ไร้เยื่อใยเท่าเพียงดาวมาก่อน และเขาก็ไม่เคยยอมใครเหมือนที่ยอมให้เธอ