ตอนที่ 2 : ผู้หญิงแปลกหน้า

ผมลืมตาขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต สายลมอ่อนพัดผ่านใบหน้าอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมสะอาดของดอกไม้ลอยปะปนมากับอากาศ รอบตัวผมเต็มไปด้วยทุ่งดอกเดซี่สีขาวที่บานสะพรั่งไกลสุดสายตา สีขาวนวลของกลีบดอกไม้ตัดกับท้องฟ้าและแนวภูเขาที่ตั้งเรียงรายอยู่เบื้องหน้า งดงามจนแทบไม่น่าเชื่อว่ามีอยู่จริง

“ที่นี่...มันคือที่ไหนกันนะ”

ผมพึมพำกับตัวเอง ขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

ความเงียบสงบของสถานที่แห่งนี้ทำให้ผมรู้สึกแปลกประหลาด ทั้งผ่อนคลายและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน

ผมพยายามนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือห้องซ้อม กลิ่นเหงื่อ เสียงเพลงที่ดังซ้ำไปซ้ำมา และร่างกายของผมที่เคลื่อนไหวตามจังหวะจนแทบไม่รู้สึกถึงขาของตัวเอง ผมกับเพื่อน ๆ กำลังซ้อมเต้นกันอย่างหนักเหมือนทุกวัน จากนั้นภาพตรงหน้าก็ดับวูบไป

“นี่เรา...เหนื่อยเกินไปจนวูบไปสินะ”

ผมลองหาเหตุผลให้กับตัวเอง บางทีตอนนี้ผมอาจกำลังหลับอยู่ในห้องซ้อม หรือไม่ก็ถูกใครสักคนพาไปพัก ส่วนสถานที่ตรงหน้านี้คงเป็นแค่ความฝัน เป็นภาพที่สมองสร้างขึ้นมาเพราะร่างกายของผมต้องการพักผ่อนมากเกินไป เพื่อพิสูจน์ความคิดนั้น ผมยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ

ไม่เจ็บ ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกปนขำ

“ฝันจริง ๆ ด้วยสินะ”

ถ้าที่นี่เป็นความฝันจริง ๆ ก็คงเป็นฝันที่ดีมาก ดีเสียจนผมไม่อยากรีบตื่นเลยด้วยซ้ำ

ผมเดินไปตามทาง ร่างกายเคลื่อนผ่านทุ่งดอกเดซี่อย่างช้า ๆ ปลายนิ้วแตะกลีบดอกไม้บางเบาที่ไหวตามแรงลม ทุกอย่างรอบตัวดูสงบจนแทบไม่น่าเชื่อ ในโลกแห่งความจริง ผมแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจให้เต็มปอด ทุกวันเต็มไปด้วยตารางซ้อม เสียงครูฝึก คำตำหนิ และความคาดหวังที่กดทับอยู่บนบ่าตลอดเวลา

ผมกับเพื่อน ๆ ต่างพยายามอย่างหนักเพื่อโอกาสที่จะได้เดบิวต์เป็นศิลปิน ทุกคนรู้ดีว่าเส้นทางนี้ไม่ง่าย มีคนมากมายที่อยากยืนอยู่ตรงนั้น บนเวที ท่ามกลางแสงไฟและเสียงกรีดร้องของผู้คน

แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะไปถึง ผมเหนื่อย ท้อ และบางครั้งก็แทบไม่อยากลุกขึ้นยืน แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่เคยคิดจะยอมแพ้ เพราะถ้าเลือกทางนี้แล้ว ผมก็อยากไปให้สุด

ผมเดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่บนเนินเล็ก ๆ ร่มเงาของมันทอดคลุมพื้นหญ้าเย็นสบาย ผมนั่งลงพิงลำต้น หลับตา แล้วปล่อยให้ลมอ่อน ๆ พัดผ่านใบหน้า

“อ่า...แบบนี้สินะ ที่เขาเรียกว่าการพักผ่อน”

ผมยิ้มกับตัวเอง ความตึงเครียดที่สะสมอยู่ในร่างกายเหมือนค่อย ๆ คลายออกทีละนิด แม้จะรู้ว่านี่เป็นแค่ความฝัน แต่กลิ่นดอกไม้ สายลม และแสงแดดอุ่น ๆ กลับชัดเจนเสียจนเหมือนเป็นเรื่องจริง

ถ้าตอนนี้มีสมุดกับปากกาสักเล่ม คงได้เพลงใหม่หลายเพลงแน่ ๆ

เพียงแค่นึกถึง สมุดเล่มหนึ่งกับปากกาด้ามหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนตักของผมทันที

“เฮ้ย!”

ผมสะดุ้งจนเกือบทำของในมือตก สายตาจ้องสมุดกับปากกาอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อครู่มันยังไม่มีอยู่ตรงนี้ แต่ตอนนี้กลับวางอยู่บนตักผมราวกับมีใครเอามาวางไว้ให้ ผมหันซ้ายหันขวา ไม่มีใคร ความเงียบตอบกลับมาแทนคำอธิบาย

“เจ๋งแฮะ...อยากได้อะไรก็ออกมาจริง ๆ ด้วย”

ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้อีกครั้งว่านี่คือความฝัน ถ้าในความฝันจะมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นก็คงไม่ใช่เรื่องน่าตกใจนัก 

ผมเปิดสมุด หยิบปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนบางประโยคที่ลอยเข้ามาในหัว ทำนองบางอย่างเกิดขึ้นพร้อมกับเสียงลม

ผมฮัมมันออกมาเบา ๆ ระหว่างเขียนเนื้อเพลงลงบนหน้ากระดาษ ความสงบของที่นี่ทำให้ความคิดไหลลื่นกว่าทุกครั้ง ไม่มีเสียงเร่ง ไม่มีสายตากดดัน ไม่มีคำว่า “ต้องทำให้ดีขึ้นอีก” มีเพียงผม ทุ่งดอกไม้ และเพลงที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

ผมไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไร แสงแดดยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม สายลมยังพัดด้วยจังหวะเดิม และทุ่งดอกเดซี่ก็ยังไหวเอนอย่างสงบเหมือนเดิมทุกอย่าง ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่มีนาฬิกา ไม่มีเวลา และไม่มีสิ่งใดจำเป็นต้องเร่งรีบ

สายลมอ่อนพัดมากระทบใบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า เปลือกตาเริ่มหนักขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ผมตั้งใจจะพักสายตาแค่ครู่เดียว แต่ความเงียบสงบของสถานที่แห่งนี้กลับดึงให้ผมจมลงไปในห้วงนิทราอย่างง่ายดาย

ก่อนที่เสียงฝีเท้าเบา ๆ จะดังเข้ามาใกล้

ผมรู้สึกตัว แต่ไม่ได้ลืมตา เสียงนั้นหยุดอยู่ไม่ไกลจากผมมากนัก ตามมาด้วยเสียงหวาน ๆ ของใครบางคน

“อุ๊ย...มีคนอยู่ด้วยเหรอ”

'ผู้หญิง!'

ผมนิ่งฟังต่อ โดยยังแกล้งหลับอยู่ ความสงสัยทำให้ผมไม่อยากลืมตาขึ้นมาในทันที เสียงฝีเท้าของเธอเบาลง เหมือนเจ้าตัวพยายามย่องเข้ามาใกล้ที่สุดโดยไม่ให้ผมรู้ตัว

เธอหยุดอยู่ตรงหน้าผม  ใกล้มากเสียจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่แผ่วผ่านอากาศ

ผู้หญิงคนนี้เข้ามาใกล้ผมขนาดไหนกันนะ ถ้าผมลืมตาตอนนี้ เธอจะตกใจจนวิ่งหนีไปเลยหรือเปล่า

“มะ...แม่เจ้า”

เสียงของเธอเบาจนเหมือนพูดกับตัวเอง แต่ผมได้ยินชัดทุกคำ

“นี่คนจริง ๆ หรือว่าเทวดาที่ดูแลสวรรค์กันเนี่ย ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นคนหล่อขนาดนี้...นี่น่ะเหรอที่เขาเรียกว่าเทวดา”

คราวนี้ผมเกือบหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ คำชมที่ตรงไปตรงมาจนไม่ทันตั้งตัวทำให้มุมปากของผมขยับอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำเสียงของเธอมีทั้งความตกใจ ความตื่นเต้น และความจริงใจแบบที่ฟังแล้วนึกภาพสีหน้าของเจ้าตัวออกทันที ทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้า

'ผู้หญิงคนนี้...ตลกดีแฮะ'

ผมยังคงหลับตา แกล้งนิ่งเหมือนไม่รับรู้อะไร ทั้งที่ในใจเริ่มอยากเห็นหน้าคนพูดเต็มที แล้วจู่ ๆ แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ก็อุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเงาบางอย่างจะทอดลงบนใบหน้าผม

เธอยกมือขึ้นบังแดดให้

“เจ้าแดดบ้า คนเขากำลังนอน อย่าส่องมาสิ”

เท่านั้นเอง ผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เสียงหัวเราะหลุดออกจากปากทันที

“ฮ่า ๆ”

“ว้าย!”

เธอสะดุ้งจนถอยหลังไปเล็กน้อย เสียงหวานเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในพริบตา

“นะ...นี่คุณ ตื่นอยู่แล้วเหรอ”

ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้น 

และวินาทีนั้นเอง ทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ

หญิงสาวตรงหน้ากำลังมองผมด้วยดวงตากลมโตสดใส แก้มนวลของเธอขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากอมชมพูเม้มเข้าหากันเหมือนทำอะไรไม่ถูก ผมสีแดงเชอร์รี่ของเธอสยายอยู่รอบกรอบหน้า ตัดกับผิวขาวอมชมพูจนดูสะดุดตาอย่างประหลาด

ผมเคยเจอผู้หญิงสวยมามากมาย ทั้งในค่าย ทั้งตามงานต่าง ๆ จนแทบไม่เคยรู้สึกแปลกใจกับหน้าตาของใครอีก แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป ไม่ใช่เพราะความสวยเพียงอย่างเดียว หากเป็นดวงตาที่สดใส รอยยิ้มที่จริงใจ และท่าทางซุ่มซ่ามของเธอต่างหาก ที่ทำให้ผมเผลอมองอยู่หลายวินาที

ตั้งแต่ลืมตามาในสถานที่แห่งนี้ ผมคิดว่าตัวเองคงอยู่เพียงลำพังเสียแล้ว แต่พอเธอปรากฏตัวขึ้น สถานที่อันว่างเปล่ากลับดูมีชีวิตขึ้นมาอย่างประหลาด

ผมมองเธอนานเกินไป จนเธอเริ่มกะพริบตาถี่ ๆ แล้วหลบสายตาอย่างเขินอาย

“คุณ...มองอะไรคะ”

คำถามนั้นทำให้ผมได้สติ ผมกระแอมเบา ๆ แล้วขยับตัวนั่งให้ตรงขึ้น ทั้งที่มุมปากยังห้ามไม่ให้ยิ้มไม่ได้

“ก็มองคนที่ดุแดดแทนผมอยู่”

แก้มของเธอแดงขึ้นกว่าเดิมทันที

“ก็...ก็แดดมันส่องหน้าคุณนี่คะ คนกำลังนอนอยู่แท้ ๆ”

ผมหัวเราะออกมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของเธอ หรือเพราะท่าทางจริงจังอย่างน่าประหลาดนั่นกันแน่

“ขอบคุณนะ”

เธอนิ่งไปเหมือนไม่คิดว่าผมจะพูดแบบนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมา รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ทำให้ดวงตาของเธอสว่างขึ้นจนผมเผลอมองซ้ำ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ลมอ่อนพัดผ่านระหว่างเรา กลีบดอกเดซี่สีขาวปลิวลอยผ่านหน้าไปช้า ๆ ผมมองผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ถ้าที่นี่คือความฝัน...ก็คงเป็นความฝันที่แปลกที่สุดในชีวิตของผม

เพราะมันมีผู้หญิงประหลาดคนหนึ่ง ที่เอาแต่ดุแสงแดดแทนคนแปลกหน้าอย่างผม