MasukShare
ตอนที่ 3 : เพื่อนผี [1]
Tanggal publikasi:
2026-07-10 00:39:57“คุณคะ...”
เสียงหวาน ๆ ตรงหน้าดึงผมออกจากภวังค์ ผมกะพริบตาเบา ๆ ก่อนจะมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอยังทำหน้าเหมือนคนถูกจับได้ว่าแอบทำอะไรผิด แก้มขาวนวลขึ้นสีแดงเรื่อ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันนิด ๆ ราวกับกำลังลังเลว่าควรพูดต่อดีไหม
“ไม่สิ...” เธอรีบแก้คำพูด แล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย “ท่านค่ะ ท่านเทวดา”
ผมชะงักไปครู่หนึ่ง
“คะ...ครับ?”
“ฉันทำให้ท่านตื่นใช่ไหมคะ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมเกือบหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง สีหน้าของเธอดูกังวลจริง ๆ เหมือนกลัวว่าผมจะโมโหที่ถูกปลุก ทั้งที่ความจริงแล้วผมตื่นอยู่ก่อนหน้านั้นนานแล้ว และเป็นฝ่ายแกล้งหลับต่อเองต่างหาก
“ไม่หรอกครับ” ผมตอบพลางยกยิ้มนิด ๆ “จริง ๆ ผมตื่นอยู่แล้ว แค่แกล้งหลับน่ะ”
ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างทันที
“หะ...แกล้งหลับ?”
ผมพยักหน้า “ครับ”
“เทวดานอนกลางวันก็น่าตกใจพอแล้วนะคะ แต่นี่ยังแกล้งหลับหลอกคนอีก ใช้ได้ที่ไหนกันคะเนี่ย”
น้ำเสียงของเธอเหมือนกำลังตำหนิ แต่สีหน้ากลับน่ารักเกินกว่าจะทำให้ผมรู้สึกผิดได้จริง ๆ เธอบ่นได้ไม่กี่คำก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วพลันแดงขึ้นกว่าเดิม
“เดี๋ยวนะ...” เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองผม “ถ้าท่านตื่นอยู่แล้ว งั้นก็แปลว่า...ท่านได้ยินที่ฉันพูดหมดเลยเหรอคะ”
ผมกลั้นยิ้มไม่อยู่
“ครับ ได้ยินหมดเลย”
เธอนิ่งค้างไปเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
“ตั้งแต่ตอนไหนคะ”
“ก็ตั้งแต่คุณบอกว่าผมหล่อเหมือนเทวดา”
“งือ...” เธอยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองทันที “ไม่นะ ได้ยินตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอเนี่ย”
ท่าทางเขินอายของเธอทำให้ผมอดมองไม่ได้ ยิ่งเธอพยายามซ่อนหน้า ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างประหลาด ทั้งที่เราสองคนอยู่ในสถานที่ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นความฝันหรือความจริง
// ผู้หญิงคนนี้...แปลกดีแฮะ //
ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอนิดหนึ่ง แค่พอให้เธอรู้สึกตัว
“แล้ว...ผมหล่อขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
เธอลดมือลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนมองผมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี แก้มแดงจัดจนแทบกลืนไปกับสีผมแดงเชอร์รี่ของเธอ
“กะ...ก็เป็นเทวดา หน้าตาดีก็ไม่แปลกนี่คะ”
“เทวดา?”
คราวนี้ผมหัวเราะออกมาจริง ๆ
“คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ใช่เทวดา”
เธอหันกลับมามองทันที “ไม่ใช่เหรอคะ”
“ไม่ใช่ครับ ผมก็แค่คนธรรมดา”
สีหน้าของเธอยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ เธอมองผมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนกำลังพยายามหาข้อพิสูจน์ว่าคนธรรมดาที่ไหนจะมาอยู่กลางทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่แบบนี้ได้
“ถ้าไม่ใช่เทวดา แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”
ผมนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะมองไปรอบตัว ทุ่งดอกเดซี่สีขาวยังไหวเอนอยู่ใต้แสงแดดอ่อน สายลมเย็นสบายพัดผ่านเราสองคนอย่างเงียบงัน ทุกอย่างสวยงามเกินจริงจนผมยังเชื่อว่านี่เป็นเพียงภาพฝัน
“ก็ที่นี่เป็นความฝันของผม” ผมตอบตามที่คิด “คุณเองก็คงอยู่ในความฝันของผมเหมือนกัน”
หญิงสาวตรงหน้าขมวดคิ้วทันที
“ไม่น่าใช่นะคะ”
“ทำไมล่ะครับ”
เธอก้มลงมองมือตัวเอง สีหน้าที่เคยเขินอายค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“เพราะฉันคิดว่าที่นี่ไม่ใช่ความฝันค่ะ” เสียงของเธอเบาลง “ฉันคิดว่า...ที่นี่คือดินแดนหลังความตาย”
รอยยิ้มบนใบหน้าผมค่อย ๆ จางหาย
“หลังความตาย?”
เธอพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ ฉันตื่นขึ้นมาที่นี่หลังจากโดนรถชน”
คำพูดนั้นทำให้ผมนิ่งไปทั้งตัว เสียงลมรอบข้างเหมือนเงียบลงชั่วขณะ ผมมองหน้าเธอ พยายามจับร่องรอยของการล้อเล่น แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความจริงจังและแววตาสั่นไหวเล็ก ๆ เหมือนเจ้าตัวเองก็ยังไม่อยากยอมรับมันเหมือนกัน
“โดนรถชน?” ผมทวนเสียงเบา “คุณหมายความว่ายังไงครับ”
“ฉันจำได้ว่าตัวเองวิ่งไปช่วยแมวตัวหนึ่งกลางถนน แล้วหลังจากนั้น...” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ก็มีรถพุ่งเข้ามา พอลืมตาอีกที ฉันก็มาอยู่ที่นี่แล้ว”
ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความคิดที่เคยมั่นใจว่าทุกอย่างเป็นแค่ความฝันเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง
“ไม่...” ผมพึมพำกับตัวเอง “ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าผมไม่ได้ฝันอยู่เหรอ”
ภาพในห้องซ้อมย้อนกลับเข้ามาในหัว เสียงเพลงดังซ้ำไปซ้ำมา พื้นไม้ที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ ลมหายใจของผมที่ขาดเป็นห้วง และวินาทีที่ทุกอย่างดับวูบลง ผมจำได้ว่าผมกำลังซ้อมเต้นกับเพื่อน ๆ แล้วจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีกเลย
“ก่อนที่คุณจะตื่นขึ้นมา” เธอถามอย่างระมัดระวัง “คุณจำได้ไหมคะว่ากำลังทำอะไรอยู่”
ผมเงียบไปนานกว่าจะตอบออกมาได้
“ผมกำลังซ้อมเต้นกับเพื่อน ๆ ครับ แล้วภาพก็ดับไป พอตื่นขึ้นมา...ก็อยู่ที่นี่เหมือนคุณ”
เธอนิ่งไป สีหน้าของเธอค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น
“งั้นคุณเองก็อาจจะ...”
“ไม่ครับ”
ผมรีบปฏิเสธทันที ทั้งที่เสียงของตัวเองสั่นกว่าที่คิด
“ผมแค่หลับไป ผมคงเหนื่อยเกินไป ร่างกายคงหมดแรงเฉย ๆ ที่นี่ต้องเป็นความฝัน ผมไม่ได้ตาย”
ผมยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม แต่ก็ยังไม่เจ็บ ไม่ว่าจะตบอีกกี่ครั้ง ความรู้สึกก็ว่างเปล่าเหมือนเดิม ทุ่งดอกเดซี่ยังคงอยู่ตรงหน้า หญิงสาวตรงหน้าก็ยังอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
“ตื่นสิ...” ผมกัดฟัน “ตื่นสิ คังแทโอ”
แต่ผมไม่ตื่น
Bab terbaru
รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [5]
พี่เนย์ถอนหายใจยาว ก่อนน้ำเสียงจะอ่อนลงเล็กน้อย“ถ้าเธอฟื้นขึ้นมา คุณก็ทำดีกับเธอซะ รักเธอให้มาก ๆ เหมือนที่เธอรักและรอแค่คุณ”ผมพยักหน้าอย่างสิ้นแรง“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ ผมจะใช้เวลาทั้งหมดของผมที่เหลือเพื่อเธอ”พี่เนย์เดินเข้ามาแตะไหล่ผมเบา ๆ แม้แววตาของเธอยังเจ็บ แต่ในนั้นมีความเข้าใจปะปนอยู่ด้วย“ตอนนี้มาภาวนาให้เธอปลอดภัยกันดีกว่าค่ะ เรื่องอื่นค่อยคิด”ผมหลับตาลงและภาวนาอีกครั้งภาวนาให้ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักกลับมาหาผมเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในความเงียบผมไม่คิดจะรับ จนพี่เนย์หันมามอง“เสียงโทรศัพท์คุณดัง ไม่รับหน่อยเหรอคะ มันรบกวนคนอื่น”ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อจีฮุนปรากฏบนหน้าจอ จึงกดรับ“ว่าไง”เสียงจีฮุนดังขึ้นอย่างร้อนรน“ฮยอง อยู่ไหนครับ ตอนนี้ในโซเชียลลงข่าวฮยองเต็มไปหมด ฮยองไปทำอะไรที่โรงพยาบาลกับอีจุน รีบกลับมาเลยนะครับ นักข่าวกำลังไปที่นั่น”“ฉันยังกลับไม่ได้”“ฮยอง ต้องกลับโซลด่วนเลยนะครับ ตอนนี้นัมกุกฮยองกำลังไปที่นั่น!”ผมกดวางสายก่อนที่ตัวเองจะระเบิดอารมณ์ออกมาในตอนที่คนที่ผมรักกำลังเป็นตายเท่ากัน ผมกลับถูกโลกทั้งใบบีบให้ต้องคิดเรื่องข่าว เรื่องชื่อเสียง เรื
รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [4]
เสียงรถพยาบาลดังขึ้นในที่สุด เจ้าหน้าที่รีบเข้ามารับตัวเดซี่ออกจากอ้อมแขนผม ผมไม่อยากปล่อย ไม่อยากให้ใครพรากเธอไปจากผมอีก แต่มือของพยาบาลและเสียงของเพื่อน ๆ เธอทำให้ผมต้องยอมถอยออกมาอย่างสิ้นแรงรถพยาบาลรีบนำร่างของเธอขึ้นไป พี่เนย์ มาย และบิวตามขึ้นไปด้วย พวกเธอไม่ยอมให้ผมขึ้นรถพยาบาลไปด้วย สายตาของพวกเธอยังเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บ และความกลัวผมเข้าใจถ้าเป็นผม ผมก็คงไม่ให้อภัยตัวเองเหมือนกันรถพยาบาลเคลื่อนออกไป ทิ้งผมไว้กลางสายฝนกับหัวใจที่แตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี“ขอโทษนะครับ...” เสียงของคนขับรถดังขึ้นอย่างสั่น ๆ “ใช่แทโอฮยองหรือเปล่าครับ”ผมหันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตายังพร่าเลือนด้วยน้ำตา แต่เมื่อมองหน้าเขาชัด ๆ ผมก็ชะงัก“อีจุน?”เขาหน้าซีดมาก สภาพเปียกโชกไม่ต่างจากผม ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและรู้สึกผิด“หมายความว่ายังไง” ผมถามเสียงสั่น “นายคือคนที่ขับรถชนเธอ?”“ผะ...ผมขอโทษครับฮยอง ผมไม่ทันได้มอง ฝนตกหนักมาก ผม...ผมขอโทษจริง ๆ”ความโกรธแล่นขึ้นมาในอก ผมคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่ทันคิด“นายรู้ไหมว่านายทำอะไรลงไป” เสียงของผมแตกพร่า “เธอ...เธอเป็นคนรักของฉัน ฉันเพิ่งจะเจอเธอ
รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [3]
อีกนิดเดียวผมก็จะคว้าตัวเธอไว้ได้เธอกำลังจะวิ่งข้ามถนนใหญ่โดยไม่มองทางทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็พุ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหัวใจของผมหยุดเต้น“เดซี่!!!”เสียงแตรรถดังลั่นถนนปรี๊นนนน!เอี๊ยดดดด!เสียงเบรกกรีดผ่านสายฝนจนเหมือนโลกทั้งใบฉีกขาดเธอหันกลับมามองผมในเสี้ยววินาทีนั้นและเธอยิ้มรอยยิ้มทั้งน้ำตาที่ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุดในชีวิตโครมมมม!ร่างของเธอกระเด็นออกไปต่อหน้าต่อตาผมทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งเสียงฝนหายไปเสียงฟ้าร้องหายไปเสียงหัวใจของผมก็เหมือนหายไปด้วยผมยืนตะลึงอยู่กลางถนน มองร่างของเธอที่ล้มฟุบลงบนพื้น เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาปะปนกับน้ำฝน กลีบดอกเดซี่บนปกสมุดที่เธอกอดไว้แนบอกเปียกชุ่มและเปื้อนคราบสีแดงจาง ๆไม่จริงไม่ใช่เรื่องนี้ต้องไม่เกิดขึ้น“เดซี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เสียงของผมแตกพร่าเหมือนหัวใจถูกฉีกออกจากอก หลังจากได้สติ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ ทรุดตัวลงข้างร่างบางที่นอนอยู่บนถนน แล้วประคองเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวังที่สุด มือของผมสั่นจนแทบจับเธอไม่อยู่เธอเบามากเบาจนน่ากลัว“ไม่นะ ไม่...เดซี่! ที่รัก คุณต้องไม่เป็นอะไร ตื่นมาคุยกับผมสิ ได้โปรด!”พี่เนย์ มาย
รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [2]
ถึงที่ผ่านมาผมจะเคยคิดว่าเธอไม่มีตัวตน แต่ผมไม่เคยลืมเธอเลยสักวัน เธอยังคงอยู่ในใจของผม อยู่ในทุกเพลง อยู่ในทุกภาพวาด อยู่ในทุกครั้งที่ผมมองดอกเดซี่ อยู่ในทุกความเงียบหลังประตูห้องปิดลงและผมยังรักเธอรักเหมือนวันนั้นรักเหมือนตอนที่เธอจับมือผมในโลกที่ไม่มีใครอื่น รักเหมือนตอนที่เราคิดว่าความตายอาจพรากทุกอย่างไปจากเรา แต่สุดท้ายหัวใจก็ยังไม่ยอมลืม ถ้าผมรู้สักนิดถ้าผมเอะใจสักนิดว่าเธอมีตัวตนอยู่จริง ผมคงทำทุกอย่างเพื่อตามหาเธอ ผมคงไม่ปล่อยให้เธอต้องพยายามอยู่คนเดียว ไม่ปล่อยให้เธอเขียนสมุดเล่มนั้นด้วยน้ำตา ไม่ปล่อยให้เธอนั่งฉลองวันเกิดให้ผมเพียงลำพัง ไม่ปล่อยให้เธอเจ็บกับข่าวของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีใครกอดปลอบหลังจากนี้ ผมจะใช้ทุกเวลาในชีวิตเพื่อเธอผมจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุข ในวันนี้ที่ผมมีพร้อมทุกอย่าง ผมจะไม่ยอมให้เธอไปไหนจากผมอีก และผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกเป็นครั้งที่สองผมตั้งใจไว้แบบนั้นตั้งแต่ได้อ่านสมุดบันทึกของเธอตั้งแต่รู้ว่าเธอมีตัวตนเพราะสุดท้ายแล้ว หัวใจของผมมันโหยหาแค่เธอเท่านั้น ยอดดวงใจของผม ในที่สุดเราก็ได้พบกันผมสวมกอดเธอไว้แน่น เราสองคนร้องไห้ด้วยความคิ
รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [1]
แทโอผมเฝ้ารอเธออยู่ในคาเฟ่อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น ผมก็จะได้เจอเธอ'เดซี่'ผู้หญิงที่ผมเคยคิดว่าตัวเองอาจสร้างขึ้นมาในความฝัน ผู้หญิงที่อยู่ในภาพวาด อยู่ในเพลง อยู่ในความทรงจำ และอยู่ในทุกความเงียบของผมมาตลอดหลายปี ตอนนี้เธอกำลังจะกลับมาที่นี่ กลับมาหาผมจริง ๆครืนนนครืนนนเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ เหมือนท้องฟ้ากำลังเก็บงำบางอย่างไว้ ก่อนจะปล่อยมันตกลงมาเป็นสายฝนในอีกไม่ช้า ผมหันไปมองนอกกระจก เมฆสีเทาเข้มกดต่ำลงเหนือท้องทะเล ลมพัดแรงจนต้นไม้หน้าคาเฟ่ไหวเอน แต่สิ่งที่ทำให้ผมกระวนกระวายไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง ไม่ใช่ฝนที่กำลังจะตกเป็นหัวใจของผมเองต่างหากหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บผมกำสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ไว้ในมือแน่น จนขอบปกกดลงบนฝ่ามือ สมุดเล่มนี้ยังมีรอยน้ำตาของเธออยู่บนหลายหน้า ทุกตัวอักษรในนั้นเหมือนบอกผมซ้ำ ๆ ว่า เธออยู่บนโลกใบนี้จริง ๆ เธอรักผมจริง ๆ และเธอเจ็บปวดเพราะผมมาตลอดจริง ๆยิ่งคิด หัวใจผมก็ยิ่งบีบรัดแน่นผมอยากเจอเธอ อยากขอโทษ อยากกอดเธออยากบอกว่าเธอไม่ได้รออยู่ฝ่ายเดียว ผมเองก็เฝ้าคิดถึงเธอเหมือนกัน ถึงแม้จะโง่เกินกว่าจะรู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่บนโลกนี้มาตลอดก็ตามผ่านไปไม่ถึงสิบนา
รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ ตอนที่ 22 : อ้อมกอด...น้ำตา [3]
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเจ็บกับข่าวของเขามามากพอแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันเห็นมันด้วยตาของตัวเองน้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ทั้งที่เมื่อครู่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นน้ำตาของความเจ็บปวดที่ลึกจนหายใจไม่ออกมินอาตะโกนขึ้นอีก“ปล่อยเธอนะ นี่คุณทำอะไร ไม่ไว้หน้าฉันเลยเหรอ” เธอหันมาจ้องฉัน “เธอเองก็เหมือนกัน มายืนกอดกับแฟนชาวบ้าน หน้าไม่อายจริง ๆ”คำพูดนั้นเหมือนฟาดลงกลางใจฉันแฟนชาวบ้านมือของฉันเย็นเฉียบลงทันทีมินอาพยายามดึงมือแทโอออกจากมือฉัน แล้วเข้ามาผลักไหล่ฉันอย่างแรง แทโอโมโหมาก เขารีบจับตัวมินอาออกห่างจากฉัน ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานในร้านให้ช่วยกันเธอไว้ พี่เนย์ มาย และบิวเองก็รีบเข้ามาช่วยกันมินอาออกไปอีกแรง“อะไรเนี่ย! ปล่อยฉันนะ แทโอนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ นังนั่นมันเป็นใคร ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้ ปล่อยนะ! ปล่อย!”เสียงมินอาดังลั่นอยู่ด้านข้าง แต่แทโอไม่ได้สนใจเธอเลย เขารีบเดินกลับมาหาฉันและดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ ฉันไม่สามารถกอดตอบเขาได้ร่างกายของฉันแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของ
Anda juga akan menyukai
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่605.8K Dibacaรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด322.9K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.3K DibacaCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI111.8K Dibacaสยบรัก ยัยแฝดพี่จอมแสบ
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl) / ดรุณีร่านรัก145 Dibacaดวงใจคาสโนวา
พลอยภัทรา72 Dibacaห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น170 Dibacaไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน37 Dibaca
