Home / โรแมนติก / รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ / ตอนที่ 7 : ความทรงจำที่หายไป [1]

Share

ตอนที่ 7 : ความทรงจำที่หายไป [1]

last update publish date: 2026-07-10 00:40:25

ณ ห้องพัก โรงพยาบาล G กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้

10 มิถุนายน 2550

ผมรู้สึกตัวอีกครั้งท่ามกลางกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เพดานสีขาวสะอาดคือสิ่งแรกที่ผมเห็นเมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แสงไฟในห้องพักสว่างเกินไปจนต้องกะพริบตาอยู่หลายครั้ง กว่าภาพตรงหน้าจะชัดเจนขึ้นทีละนิด ร่างกายของผมหนักอึ้งเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ลำคอแห้งผาก แขนขาไร้เรี่ยวแรง และทุกลมหายใจเหมือนต้องใช้แรงมากกว่าปกติ

เสียงใครบางคนเรียกชื่อผมดังขึ้นใกล้ ๆ เสียงนั้นสั่น เครือ และเต็มไปด้วยความดีใจจนแทบจับใจความไม่ได้ ครอบครัวของผมอยู่ตรงนั้น เพื่อน ๆ ของผมก็อยู่ตรงนั้น ทุกคนมีสีหน้าเหมือนเพิ่งได้รับของสำคัญที่คิดว่าสูญเสียไปแล้วกลับคืนมา บางคนร้องไห้ บางคนรีบกดเรียกหมอ บางคนจับมือผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย ผมจะหลับไปอีกครั้ง

“แทโอ...แทโอ ได้ยินไหม”

ผมควรจะดีใจ และใช่ ผมดีใจที่ได้เห็นพวกเขาอีกครั้ง ดีใจที่ยังได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ดีใจที่ยังมีคนมากมายรออยู่ตรงนี้ แต่ในขณะเดียวกัน มีบางอย่างในอกของผมกลับบีบรัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากร่างกาย ไม่ใช่แผล ไม่ใช่ความเมื่อยล้า และไม่ใช่อาการป่วยที่หมอจะตรวจพบได้ง่าย ๆ แต่มันเป็นความเจ็บที่อยู่ลึกลงไปข้างใน ลึกเสียจนผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรอธิบายมันออกมาอย่างไร เหมือนหัวใจของผมถูกควักบางส่วนออกไป แล้วปล่อยให้ช่องว่างนั้นเต้นอยู่เงียบ ๆ ในอก

น้ำตาไหลออกมาก่อนที่ผมจะรู้ตัว เสียงสะอื้นหลุดออกจากปาก ผมพยายามกลั้นมันไว้ แต่ยิ่งกลั้น หัวใจก็ยิ่งปวดหนึบเหมือนมีบางอย่างถูกกระชากหายไปจากชีวิต ทุกคนตกใจ รีบถามว่าผมเป็นอะไร เจ็บตรงไหน ก่อนจะมีคนกดเรียกหมอและพยาบาลเข้ามาดูอาการ

“เจ็บตรงไหนไหมแทโอ บอกแม่สิลูก”

ผมได้แต่ส่ายหน้า

ใช่ ผมเจ็บ แต่ผมไม่รู้จะบอกพวกเขาอย่างไรว่า ผมเจ็บที่หัวใจ เจ็บเหมือนตัวเองลืมบางสิ่งที่สำคัญมากเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง เจ็บเหมือนเคยมีใครบางคนอยู่ใกล้มาก ๆ แล้วจู่ ๆ คนคนนั้นก็หายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีชื่อ ไม่มีใบหน้า ไม่มีคำอธิบาย

// ผม...ลืมอะไรไปหรือเปล่า //

ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร รู้เพียงแต่มันเศร้ามาก เศร้าจนผมร้องไห้ออกมา ทั้งที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากำลังร้องไห้ให้ใคร

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

หลังจากวันนั้น อาการของผมค่อย ๆ ดีขึ้นจนกลับมาใช้ชีวิตได้เกือบปกติ แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงกว่าที่ควรจะเป็น ผมต้องทำกายภาพต่ออีกระยะหนึ่ง เพราะนอนนิ่งอยู่นานเกินไป กล้ามเนื้อจึงยังไม่กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม ทุกก้าวที่เดิน ทุกครั้งที่ยกแขน ทุกครั้งที่พยายามกลับไปเคลื่อนไหวเหมือนเดิม ล้วนย้ำเตือนว่าผมไม่ได้แค่หลับไปธรรมดา ผมหายไปจากโลกนี้นานกว่าที่คิด

ผมถามคนรอบข้างซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม และผมนอนอยู่ในโรงพยาบาลนานแค่ไหน คำตอบที่ได้รับคือ ผมหักโหมกับการทำงานมากเกินไป หลายวันก่อนหมดสติ ผมแทบไม่ได้นอน ใช้ร่างกายเกินขีดจำกัด ซ้อมแล้วซ้อมอีกเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดบิวต์ที่ใกล้เข้ามา ผมรู้ดีว่าช่วงเวลานั้นสำคัญมากแค่ไหน ทุกอย่างที่ผมพยายามมาตลอดหลายปี กำลังจะถูกตัดสินบนเวทีที่ผมรอคอย

ผมไม่อยากพลาด ไม่อยากให้ความเหนื่อย ความฝัน และความตั้งใจทั้งหมดพังลงเพียงเพราะผมยังดีไม่พอ แต่สุดท้าย ร่างกายของผมก็ทนไม่ไหว ผมวูบไปในห้องซ้อม และเข้าสู่ภาวะหลับใหลนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม

'หนึ่งเดือน'

คำสั้น ๆ ที่ทุกคนพูดออกมาเหมือนมันเป็นเพียงระยะเวลาหนึ่ง แต่สำหรับผม มันกลับรู้สึกแปลกเกินกว่าจะเข้าใจได้ เพราะในความรู้สึกของผม หนึ่งเดือนนั้นเหมือนยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น ยาวเหมือนผมเคยผ่านบางอย่างมา เคยใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง เคยหัวเราะ เคยร้องไห้ เคยผูกพันกับบางสิ่งมากมาย แต่พอนึกถึง มันกลับว่างเปล่า เหมือนมีใครบางคนลบทุกอย่างออกไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกเจ็บในอกเท่านั้น

บางทีนั่นคงเป็นวิธีที่ร่างกายฟ้องผมว่า มันไม่ไหวแล้วจริง ๆ และถือว่ายังโชคดีที่ผมกลับมาได้ทัน ทันวันเดบิวต์ในวันที่ 15 สิงหาคมนี้

หลังจากร่างกายของผมกลับมาเป็นปกติมากขึ้นกว่าเดิม ผมก็ดูแลตัวเองอย่างหนัก เตรียมตัวสำหรับการเดบิวต์ที่ใกล้เข้ามา แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ครอบครัวและเพื่อน ๆ ต่างก็คอยจับตามองผมอย่างใกล้ชิด ไม่มีใครยอมให้ผมหักโหมเหมือนเมื่อก่อนอีก ผมเข้าใจความเป็นห่วงของพวกเขา และถ้าไม่มีใครคอยบ่น คอยห้าม หรือคอยดึงผมออกจากห้องซ้อมบ้าง ผมก็คงกลับไปใช้ร่างกายแบบเดิมอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

ทุกอย่างดูเหมือนกำลังกลับเข้าที่เข้าทาง ผมได้กลับมาซ้อม ได้กลับมาเตรียมตัวสำหรับเวทีที่ฝันถึง ได้กลับมาเดินต่อบนเส้นทางที่ตัวเองเลือกไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีบางอย่างในตัวผมที่ไม่เหมือนเดิม บางอย่างที่อธิบายไม่ได้ และยิ่งพยายามเพิกเฉย มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน

ทุกครั้งที่ผมอยู่คนเดียว ทุกครั้งที่ฟังเพลงบางเพลง หรือเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมเส้นผมสีแดง ใจของผมจะกระตุกวูบอย่างไร้เหตุผล บางครั้งเพียงแค่เห็นภาพวาดดอกเดซี่เล็ก ๆ บนกระดาษ หรือกลีบดอกไม้สีขาวในร้านดอกไม้ ภาพของใครบางคนก็จะแวบขึ้นมาในหัว

ผู้หญิงคนหนึ่ง ผมสีแดงเชอร์รี่ ดวงตาสดใส และรอยยิ้มที่ผมมองไม่ชัด

แต่กลับทำให้หัวใจปวดร้าวทุกครั้งที่พยายามนึกถึง ภาพของเธอเลือนรางเกินกว่าจะจับต้องได้ เหมือนเงาสะท้อนบนผิวน้ำที่แตกกระจายทุกครั้งที่ผมยื่นมือเข้าไปแตะ ผมรู้สึกเหมือนเคยเจอเธอที่ไหนสักแห่ง เคยได้ยินเสียงของเธอ เคยหัวเราะกับเธอ และเคยมีช่วงเวลาสำคัญร่วมกับเธอ

แต่พอพยายามนึกให้ชัด ความทรงจำทั้งหมดกลับกลายเป็นหมอกขาว

บางครั้งมีภาพสถานที่แปลก ๆ แวบเข้ามาในหัว ทุ่งกว้างสีขาว ท้องฟ้าสีคราม ต้นไม้ใหญ่ และกลิ่นหอมสะอาดของดอกไม้ที่ผมไม่รู้ว่าจริงหรือเป็นแค่สิ่งที่สมองสร้างขึ้นเอง ยิ่งพยายามนึกเท่าไร ศีรษะของผมก็ยิ่งปวดร้าวจนแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทรมานกว่าความปวดหัว คือความเจ็บในอกทุกครั้งที่ภาพเหล่านั้นหายไป

เธอเป็นใครกันนะ

ผู้หญิงผมแดงเชอร์รี่คนนั้น

ทำไมผมถึงจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ได้เลย ทั้งที่หัวใจของผมกลับเหมือนจดจำเธอได้มากกว่าใคร

กลางคืนบางคืน ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเหมือนเพิ่งสูญเสียใครบางคนไป ผมจำความฝันไม่ได้ จำเสียงไม่ได้ จำใบหน้าไม่ได้ แต่ปลายนิ้วยังรู้สึกเหมือนเคยจับมือใครบางคนไว้แน่นมาก ก่อนที่มือคู่นั้นจะหลุดหายไปในความว่างเปล่า ผมนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ฟังเสียงลมหายใจของตัวเองในความมืด แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ

// ผมลืมอะไรไปหรือเปล่านะ //

ผมเคยลองถามเพื่อน ๆ เกี่ยวกับภาพพวกนั้น ถามว่าพวกเขารู้จักผู้หญิงผมแดงหรือเปล่า เคยเห็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกเดซี่สีขาวบ้างไหม แต่ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ผมพูด ทุกคนมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง แล้วบอกว่ามันคงเป็นเพียงความฝันระหว่างที่ผมหลับไป

ความฝันอย่างนั้นเหรอ

ถ้าเป็นแค่ความฝันจริง ๆ ทำไมมันถึงทำให้ผมเจ็บได้ขนาดนี้ ทำไมแค่เห็นดอกเดซี่ ผมถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ ทำไมแค่ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะไกล ๆ ผมถึงเผลอหันไปมองด้วยความหวัง ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังหวังจะเจอใคร

ผมไม่มีคำตอบ มีเพียงความรู้สึกหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นทุกวัน สักวันหนึ่ง ผมอยากนึกให้ออกว่าเธอเป็นใคร และในวันนั้น ผมอยากรู้ว่าทำไมหัวใจของผมถึงคิดถึงเธอมากขนาดนี้


Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [5]

    พี่เนย์ถอนหายใจยาว ก่อนน้ำเสียงจะอ่อนลงเล็กน้อย“ถ้าเธอฟื้นขึ้นมา คุณก็ทำดีกับเธอซะ รักเธอให้มาก ๆ เหมือนที่เธอรักและรอแค่คุณ”ผมพยักหน้าอย่างสิ้นแรง“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ ผมจะใช้เวลาทั้งหมดของผมที่เหลือเพื่อเธอ”พี่เนย์เดินเข้ามาแตะไหล่ผมเบา ๆ แม้แววตาของเธอยังเจ็บ แต่ในนั้นมีความเข้าใจปะปนอยู่ด้วย“ตอนนี้มาภาวนาให้เธอปลอดภัยกันดีกว่าค่ะ เรื่องอื่นค่อยคิด”ผมหลับตาลงและภาวนาอีกครั้งภาวนาให้ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักกลับมาหาผมเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในความเงียบผมไม่คิดจะรับ จนพี่เนย์หันมามอง“เสียงโทรศัพท์คุณดัง ไม่รับหน่อยเหรอคะ มันรบกวนคนอื่น”ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อจีฮุนปรากฏบนหน้าจอ จึงกดรับ“ว่าไง”เสียงจีฮุนดังขึ้นอย่างร้อนรน“ฮยอง อยู่ไหนครับ ตอนนี้ในโซเชียลลงข่าวฮยองเต็มไปหมด ฮยองไปทำอะไรที่โรงพยาบาลกับอีจุน รีบกลับมาเลยนะครับ นักข่าวกำลังไปที่นั่น”“ฉันยังกลับไม่ได้”“ฮยอง ต้องกลับโซลด่วนเลยนะครับ ตอนนี้นัมกุกฮยองกำลังไปที่นั่น!”ผมกดวางสายก่อนที่ตัวเองจะระเบิดอารมณ์ออกมาในตอนที่คนที่ผมรักกำลังเป็นตายเท่ากัน ผมกลับถูกโลกทั้งใบบีบให้ต้องคิดเรื่องข่าว เรื่องชื่อเสียง เรื

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [4]

    เสียงรถพยาบาลดังขึ้นในที่สุด เจ้าหน้าที่รีบเข้ามารับตัวเดซี่ออกจากอ้อมแขนผม ผมไม่อยากปล่อย ไม่อยากให้ใครพรากเธอไปจากผมอีก แต่มือของพยาบาลและเสียงของเพื่อน ๆ เธอทำให้ผมต้องยอมถอยออกมาอย่างสิ้นแรงรถพยาบาลรีบนำร่างของเธอขึ้นไป พี่เนย์ มาย และบิวตามขึ้นไปด้วย พวกเธอไม่ยอมให้ผมขึ้นรถพยาบาลไปด้วย สายตาของพวกเธอยังเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บ และความกลัวผมเข้าใจถ้าเป็นผม ผมก็คงไม่ให้อภัยตัวเองเหมือนกันรถพยาบาลเคลื่อนออกไป ทิ้งผมไว้กลางสายฝนกับหัวใจที่แตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี“ขอโทษนะครับ...” เสียงของคนขับรถดังขึ้นอย่างสั่น ๆ “ใช่แทโอฮยองหรือเปล่าครับ”ผมหันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตายังพร่าเลือนด้วยน้ำตา แต่เมื่อมองหน้าเขาชัด ๆ ผมก็ชะงัก“อีจุน?”เขาหน้าซีดมาก สภาพเปียกโชกไม่ต่างจากผม ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและรู้สึกผิด“หมายความว่ายังไง” ผมถามเสียงสั่น “นายคือคนที่ขับรถชนเธอ?”“ผะ...ผมขอโทษครับฮยอง ผมไม่ทันได้มอง ฝนตกหนักมาก ผม...ผมขอโทษจริง ๆ”ความโกรธแล่นขึ้นมาในอก ผมคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่ทันคิด“นายรู้ไหมว่านายทำอะไรลงไป” เสียงของผมแตกพร่า “เธอ...เธอเป็นคนรักของฉัน ฉันเพิ่งจะเจอเธอ

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [3]

    อีกนิดเดียวผมก็จะคว้าตัวเธอไว้ได้เธอกำลังจะวิ่งข้ามถนนใหญ่โดยไม่มองทางทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็พุ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหัวใจของผมหยุดเต้น“เดซี่!!!”เสียงแตรรถดังลั่นถนนปรี๊นนนน!เอี๊ยดดดด!เสียงเบรกกรีดผ่านสายฝนจนเหมือนโลกทั้งใบฉีกขาดเธอหันกลับมามองผมในเสี้ยววินาทีนั้นและเธอยิ้มรอยยิ้มทั้งน้ำตาที่ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุดในชีวิตโครมมมม!ร่างของเธอกระเด็นออกไปต่อหน้าต่อตาผมทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งเสียงฝนหายไปเสียงฟ้าร้องหายไปเสียงหัวใจของผมก็เหมือนหายไปด้วยผมยืนตะลึงอยู่กลางถนน มองร่างของเธอที่ล้มฟุบลงบนพื้น เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาปะปนกับน้ำฝน กลีบดอกเดซี่บนปกสมุดที่เธอกอดไว้แนบอกเปียกชุ่มและเปื้อนคราบสีแดงจาง ๆไม่จริงไม่ใช่เรื่องนี้ต้องไม่เกิดขึ้น“เดซี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เสียงของผมแตกพร่าเหมือนหัวใจถูกฉีกออกจากอก หลังจากได้สติ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ ทรุดตัวลงข้างร่างบางที่นอนอยู่บนถนน แล้วประคองเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวังที่สุด มือของผมสั่นจนแทบจับเธอไม่อยู่เธอเบามากเบาจนน่ากลัว“ไม่นะ ไม่...เดซี่! ที่รัก คุณต้องไม่เป็นอะไร ตื่นมาคุยกับผมสิ ได้โปรด!”พี่เนย์ มาย

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [2]

    ถึงที่ผ่านมาผมจะเคยคิดว่าเธอไม่มีตัวตน แต่ผมไม่เคยลืมเธอเลยสักวัน เธอยังคงอยู่ในใจของผม อยู่ในทุกเพลง อยู่ในทุกภาพวาด อยู่ในทุกครั้งที่ผมมองดอกเดซี่ อยู่ในทุกความเงียบหลังประตูห้องปิดลงและผมยังรักเธอรักเหมือนวันนั้นรักเหมือนตอนที่เธอจับมือผมในโลกที่ไม่มีใครอื่น รักเหมือนตอนที่เราคิดว่าความตายอาจพรากทุกอย่างไปจากเรา แต่สุดท้ายหัวใจก็ยังไม่ยอมลืม ถ้าผมรู้สักนิดถ้าผมเอะใจสักนิดว่าเธอมีตัวตนอยู่จริง ผมคงทำทุกอย่างเพื่อตามหาเธอ ผมคงไม่ปล่อยให้เธอต้องพยายามอยู่คนเดียว ไม่ปล่อยให้เธอเขียนสมุดเล่มนั้นด้วยน้ำตา ไม่ปล่อยให้เธอนั่งฉลองวันเกิดให้ผมเพียงลำพัง ไม่ปล่อยให้เธอเจ็บกับข่าวของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีใครกอดปลอบหลังจากนี้ ผมจะใช้ทุกเวลาในชีวิตเพื่อเธอผมจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุข ในวันนี้ที่ผมมีพร้อมทุกอย่าง ผมจะไม่ยอมให้เธอไปไหนจากผมอีก และผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกเป็นครั้งที่สองผมตั้งใจไว้แบบนั้นตั้งแต่ได้อ่านสมุดบันทึกของเธอตั้งแต่รู้ว่าเธอมีตัวตนเพราะสุดท้ายแล้ว หัวใจของผมมันโหยหาแค่เธอเท่านั้น ยอดดวงใจของผม ในที่สุดเราก็ได้พบกันผมสวมกอดเธอไว้แน่น เราสองคนร้องไห้ด้วยความคิ

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [1]

    แทโอผมเฝ้ารอเธออยู่ในคาเฟ่อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น ผมก็จะได้เจอเธอ'เดซี่'ผู้หญิงที่ผมเคยคิดว่าตัวเองอาจสร้างขึ้นมาในความฝัน ผู้หญิงที่อยู่ในภาพวาด อยู่ในเพลง อยู่ในความทรงจำ และอยู่ในทุกความเงียบของผมมาตลอดหลายปี ตอนนี้เธอกำลังจะกลับมาที่นี่ กลับมาหาผมจริง ๆครืนนนครืนนนเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ เหมือนท้องฟ้ากำลังเก็บงำบางอย่างไว้ ก่อนจะปล่อยมันตกลงมาเป็นสายฝนในอีกไม่ช้า ผมหันไปมองนอกกระจก เมฆสีเทาเข้มกดต่ำลงเหนือท้องทะเล ลมพัดแรงจนต้นไม้หน้าคาเฟ่ไหวเอน แต่สิ่งที่ทำให้ผมกระวนกระวายไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง ไม่ใช่ฝนที่กำลังจะตกเป็นหัวใจของผมเองต่างหากหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บผมกำสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ไว้ในมือแน่น จนขอบปกกดลงบนฝ่ามือ สมุดเล่มนี้ยังมีรอยน้ำตาของเธออยู่บนหลายหน้า ทุกตัวอักษรในนั้นเหมือนบอกผมซ้ำ ๆ ว่า เธออยู่บนโลกใบนี้จริง ๆ เธอรักผมจริง ๆ และเธอเจ็บปวดเพราะผมมาตลอดจริง ๆยิ่งคิด หัวใจผมก็ยิ่งบีบรัดแน่นผมอยากเจอเธอ อยากขอโทษ อยากกอดเธออยากบอกว่าเธอไม่ได้รออยู่ฝ่ายเดียว ผมเองก็เฝ้าคิดถึงเธอเหมือนกัน ถึงแม้จะโง่เกินกว่าจะรู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่บนโลกนี้มาตลอดก็ตามผ่านไปไม่ถึงสิบนา

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 22 : อ้อมกอด...น้ำตา [3]

    ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเจ็บกับข่าวของเขามามากพอแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันเห็นมันด้วยตาของตัวเองน้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ทั้งที่เมื่อครู่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นน้ำตาของความเจ็บปวดที่ลึกจนหายใจไม่ออกมินอาตะโกนขึ้นอีก“ปล่อยเธอนะ นี่คุณทำอะไร ไม่ไว้หน้าฉันเลยเหรอ” เธอหันมาจ้องฉัน “เธอเองก็เหมือนกัน มายืนกอดกับแฟนชาวบ้าน หน้าไม่อายจริง ๆ”คำพูดนั้นเหมือนฟาดลงกลางใจฉันแฟนชาวบ้านมือของฉันเย็นเฉียบลงทันทีมินอาพยายามดึงมือแทโอออกจากมือฉัน แล้วเข้ามาผลักไหล่ฉันอย่างแรง แทโอโมโหมาก เขารีบจับตัวมินอาออกห่างจากฉัน ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานในร้านให้ช่วยกันเธอไว้ พี่เนย์ มาย และบิวเองก็รีบเข้ามาช่วยกันมินอาออกไปอีกแรง“อะไรเนี่ย! ปล่อยฉันนะ แทโอนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ นังนั่นมันเป็นใคร ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้ ปล่อยนะ! ปล่อย!”เสียงมินอาดังลั่นอยู่ด้านข้าง แต่แทโอไม่ได้สนใจเธอเลย เขารีบเดินกลับมาหาฉันและดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ ฉันไม่สามารถกอดตอบเขาได้ร่างกายของฉันแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status