บทที่2 กลิ่นหนู

" แน๊กคืนนี้ที่บริษัทมีเลี้ยงต้อนรับผู้จัดการใหม่ของโครงการบ้านจัดสรรโปรเจ็คเอเอนะ "

" ผมมีสัตว์เลี้ยงอ้ะพี่ไม่ไปได้ไหมครับ? "

" ไม่ได้ดิแน๊กบอสฝรั่งแกอยากให้ผู้จัดการกับวิศวะกรบริษัทเราสนิทกันจะได้ทำงานได้ง่ายขึ้น ไปสักหน่อยแล้วค่อยกลับ "

" พี่จงผมแวะไปให้อาหารน้องแมวแป๊ปนึงนะครับเดี๋ยวผมนั่งวินตามไป บาร์เหล้าพี่ใช่ไหมครับ? "

" ใช่ แกให้พวกเราเลือกร้านที่ชอบกันเลยเป็นที่นั่น "

" โอเคครับผมจะรีบตามไป "

" อย่าเล่นกับแมวเพลินจนสายนะเค้าเป็นหัวหน้าใหม่ไม่รู้ว่าจะจริงจังระดับไหน "

" ครับ "

พี่จงหนึ่งในรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันค่อนข้างจะสนิทกับผมแต่ถึงจะสนิทแค่ไหนก็ไม่มีใครถูกอณุญาติให้มาค้างที่บ้านแม้แต่คนเดียว

พวกเค้ารู้ว่าผมชอบนอนคนเดียวรักสงบเข้าสังคมไม่เก่งและมักจะขลุกอยู่กับสัตว์เลี้ยงที่เรียกว่าแมวทั้งที่เคยแวะไปที่บ้านกันมาแล้วแต่ไม่เคยเจอสิ่งที่ใครๆ หลายๆ คนชอบเลี้ยงอย่างแมวเลยสักครั้ง

ก็แหงแหละผมไม่ได้เลี้ยงสัตว์ที่หมายถึงแมวแค่ตั้งชื่อเพราะนิสัยการขู่ของมันและเพื่อให้เรียกง่ายเวลาพูดกับใครๆ จะได้ไม่หลุดปากออกไปก็เท่านั้น

" แมวพี่กลับมาแล้ว ~ "

สัตว์เลื้อยคลานตัวสีดำมันวาวทั้งตัวที่ถูกเลี้ยงแบบปล่อยในบ้านหลังเล็กชั้นเดียวเนื้อที่60ตารางวาบนที่ดินเปล่า ออกแบบและสร้างเองคล้ายกับโรงเรือนการเกษตรที่สูงโปร่งไม่แบ่งซอยห้องใดๆ

มีแค่ห้องน้ำที่เป็นสัดส่วนปิดมิดชิดที่สุดแล้วในบ้านครัวที่ใช้ทำอาหารก็อยู่ด้านนอกตัวบ้านเพราะความไม่ชอบกลิ่นฉุนของเจ้าของบ้าน มีชั้นหนังสือกับชั้นไวน์บิ้วอินติดผนังฝั่งหนึ่งกับเคาน์เตอร์กาเเฟที่อยู่หน้าชั้นหนังสืออีกทีเท่านั้นที่พอจะมองรวมๆ ว่าเป็นบ้านคนได้

แม้แต่ที่นอนยังใช้ไม้พาเลทวางแล้วเอาฟูกหนาๆ ทับตั้งอยู่กลางบ้าน มีกระถางต้นไม้วางรายรอบทั้งน้อยและใหญ่ที่งูชอบไม่มีพวกพืชอวบน้ำหรือแคคตัสที่เป็นอันตรายต่องูเลย

ด้วยความเป็นวิศวะกรจึงติดตั้งอุปกรณ์ให้เหมาะกับการเลี้ยงและอาศัยอยู่กับสัตว์ชนิดโปรดจนภายในบ้านแทบจะคล้ายกับป่าอเมซอนจำลองขนาดย่อมที่มีต้นไม้ดินหินชื้นๆ กินพื้นที่บ้านถึง70%

งูชื่อแมวนอนดำมะเมื่อมอยู่บนพื้นข้างๆ กระถางผักสลัดที่วางเรียงรายฝั่งหนึ่งของบ้านขยับตัวทันทีที่ได้ยินเสียงเจ้าของสุดรักของมันกลับมา มันเลื้อยเข้ามาหาเจ้าของตัวขาวบางสูงโปร่งด้วยความเคยชินแถมเลื้อยพันแขนขึ้นมาทันทีที่ก้มลงถอดรองเท้าขึ้นมาบนไหล่พาดหางกับไหล่ฝั่งนึงหัวพาดไหล่อีกฝั่งนึงอย่างคุ้นชิน

เจ้าของมันถอดแมสก้มลงจูบหัวเกลี้ยงเกลาสีดำสนิทของมันเหมือนเช่นทุกวัน เดินไปล้างไม้ล้างมือเพื่อป้องกันไม่ให้ไวรัสต่างๆ ภายนอกมาติดสัตว์เลี้ยงของตนเอง เจ้าของบ้านเดินไปเดินมาทำกิจกรรมต่างๆ โดยมีงูตัวดำพัวพันอยู่แบบนั้น

หนึ่งคนกับหนึ่งตัวสื่อสารกันโดยการพูดเพียงฝ่ายเดียวของเจ้าบ้าน ทั้งเรื่องที่ทำงาน เรื่องลูกค้าเรื่องโปรเจ็คต่าง ๆ ที่ต้องทำ

โดยมีการตอบสนองของสัตวเลี้ยงคือการแลบลิ้นสองแฉกสัมผัสผิวหนังหรือเลื้อยพันไปตามร่างกายเจ้าของเป็นการตอบโต้เหมือนการปลอบประโลมของเดรัชฉานตัวน้อย

การเลื้อยพันไปมาตามแขนตามขากองบนอกเจ้านายยามที่อยู่กันตามลำพังกลับกลายเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้ทั้งสองสิ่งใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเสมอมา แล้วเเบบนี้จะไปมีคนรักได้ยังไงติดกันเป็นตังเม

แน๊กเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีเจ้าแมวสัตว์เลี้ยงเลื้อยตามไป บางทีก็เลื้อยเล่นบนต้นไม้รอเด็กหนุ่มจัดการอาหารให้ ความจริงแล้วมันสามารถออกไปหาอาหารกินเองได้แต่เจ้าของมันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่นกับรูปลักษณ์ของมันทั้งที่เป็นงูไม่มีพิษแต่คล้ายกับสายพันธ์ุที่มีพิษอย่างงูเห่ามาก

จึงพยายามสื่อสารกับมันว่าอย่าพยายามออกไปเพ่นพ่านเพราะนอกจากคนแล้วยังมีหมาและรถที่พร้อมจะบดมันให้แหลกทุกเมื่อ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนล่วงเลยไปถึงยามค่ำคืนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทชายฉกรรจ์เกือบสิบคนนั่งสังสรรค์พูดคุยกันอย่างออกรสกับบรรยากาศการเริ่มต้นทำความรู้จักกันของหัวหน้าคนใหม่ที่อายุไล่เรี่ยกัน

" ทีมวิศวะก่อสร้างงานนี้มีแค่นี้เหรอครับ? ไม่มี OE (Office Engineer) เหรอครับ? "

ชายหนุ่มผู้มาใหม่จากต่างถิ่นเอ่ยถามกลุ่มคนที่นั่งอยู่อย่างสงสัยหลังจากมาเจอหน้าค่าตาแนะนำตัวชื่อและตำแหน่งงานแล้วกลับขาดบางตำแหน่งสำคัญอย่างพนักงานสำรวจพื้นที่ก่อนสร้างบ้านไป