บทที่6 ทำไมให้รีบกลับ

เช้าวันอาทิตย์

ติ้ด ติ้ด ติ้ด

เสียงนาฬิกาปลุกที่มักจะทำหน้าที่ของมันในยามเก้านาฬิกาของทุกวันส่งเสียงเรียกให้เจ้าของห้องที่นอนคว่ำหลับสนิบนเตียงสีเทาเริ่มขยับเขยื้อนตัวไปมาเล็กน้อย

ปิ๊บ!

ท่อนแขนยาวเอื้อมมากดปิดเสียงที่ดังรบกวนการหลับของตน พลิกตัวตะแคงนอนกอดคนข้างๆ ซุกหน้าลงกับไหล่ที่ยังหลงเหลือกลิ่นกายที่คุ้นชินของเมื่อคืน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมแล้วนอนหลับต่อ

แต่แค่พักเดียวเท่านั้นกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรขยับไปมาบนผ้าห่มเบาๆ มันขยับไปมาไม่มีทิศทางคล้ายกับเลขแปด ทีแรกคนตัวโตคิดว่าฝันไปแต่ก็ลองลืมตาขึ้นมองผ่านไหล่ขาวไปที่ข้างเตียง..

เห้ย!!

สิ่งที่เห็นคืองูตัวสีดำชูคอแผ่แม่เบี้ยตรงหน้าคนที่เค้ากอดอยู่จนต้องร้องเสียงหลงผงะลุกขึ้นขยี้ตาคนที่นอนอยู่ด้านหน้าสะดุ้งขึ้นลุกนั่งตาม หัวฟูคิ้วขมวดถามอีกคนเสียงงัวเงียว่าเป็นอะไร

คนตัวโตมองไปยังที่นอนก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นว่ามีสิ่งที่ทำให้ตกใจแบบเมื่อครู่อยู่แล้ว

" เป็นอะไรครับหัวหน้า? "

เสียงแหบแห้งจากอาการขาดน้ำเอ่ยถามคนแปลกหน้าที่มาทำอะไรต่อมิอะไรที่นี่เมื่อคืนด้วยกัน

" ผมคงจะดื่มมากไปหน่อยเลยเบลอ ๆ "

คนตัวโตลูบหน้าลูบตาตนเองเรียกสติจากอาการตระหนกเมื่อครู่

"ทำไมหัวหน้ายังไม่กลับครับเนี่ย? "

อีกคนที่เริ่มรู้สึกตัวเลิกคิ้วถามทั้งที่ตายังไม่ลืมมามองอะไรต่อมิอะไร ที่มันเลอะเทอะยับเยินพอๆ กับสภาพของตนเองตอนนี้

" วันนี้วันอาทิตย์วันหยุดนี่ "

" ผมไม่ชินเวลามีใครอยู่ด้วย "

" นี่กำลังไล่อยู่รึเปล่า? "

" เปล่าครับผมไม่เคยให้ใครมาค้างที่บ้าน มันไม่ชินมันทำอะไรไม่สะดวก "

" พ่อแม่คุณล่ะ? "

" อยู่บ้านท่านซิครับท่านเกษียณกันหมดแล้ว "

" แล้วแมวคุณ? "

" ...คงอยู่แถวนี้มังครับหรือไม่ก็เดินเล่นข้างนอกเดี๋ยวมันก็กลับมา "

" บ้านคุณแปลกดี ทั้งที่เลี้ยงแมวแต่ไม่มีบ้านแมว ที่นอนแมว ไม่มีกระบะทรายให้แมวอึ แถมไม่มีกลิ่นอึด้วย ไม่มีของเล่นแมว จานอาหารก็ไม่มี แถมไม่มีขนแมวสักเส้น "

ชายแปลกหน้าพูดในขณะที่ไล่สายตามองทั้งบ้านทั้งเจ้าของบ้านอย่างมีเลศนัย

ฝ่ามือใหญ่ลูบเส้นผมชี้โด่ชี้เด่ของคนที่นั่งตาจะปิดร่อมร่อให้ลู่ลงตามเดิมอย่างเบามือ

" เมื่อไหร่หัวหน้าจะกลับครับวันหยุดผมอยากนอนเฉยๆ "

คนเด็กกว่าหันตาปรือถามคนแปลกหน้าที่พึ่งร่วมประลองบทรักกันเมื่อคืนเหมือนเป็นการวันไนท์แสตนด์ตามอารมณ์ความถูกตาต้องใจอารมณ์หวั่นไหวชั่ววูบแต่ไม่ได้รัก..

" ขอกินกาแฟหน่อยได้ไหม? "

แต่อีกคนที่ละเอียดอ่อนมากกว่ากลับพยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันด้วยการอ้อยอิ่งต่ออีกหน่อยกับคู่นอนคนล่าสุดที่ต้องเจอกันอีกนานในสถานะเพื่อนร่วมงาน

" ผมอยากนอนครับ หัวหน้าไปซื้อกินข้างนอกเถอะผมไม่อยากลุกไปทำให้ แล้วก็ไม่ชอบเสียงดัง "

แต่นิสัยรักอิสระของคนกรุงทำให้คนโตกว่าผู้ที่ผ่านโลกมาเกือบครึ่งชีวิตก็พอจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควรทำจึงยอมถอยทัพลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าเตรียมออกจากอาณาจักรคนขี้เซานี้โดยดี

" คุณนี่มันจริงๆ เลยนะนอนจำศีลเหมือนงูเลย "

หนุ่มใหญ่เมืองเลยพูดหยอกอีกคนเล็กๆ อมยิ้มให้กับการล้มตัวลงนอนเปิดเปลือยร่างขาวผ่องกลางเตียงโดยไม่สนสายตาใคร

" ..... "

" ผมไปก็ได้ไม่กวนแล้วพรุ่งนี้เจอกันที่ทำงานนะ "

จุ๊บ ~

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าของบ้านคนตัวโตจึงก้มลงจูบที่หัวลูกน้องใหม่เบาๆ เดินออกจากบ้านไปทั้งรู้สึกดีและรู้สึกสงสัยแต่ก็ปล่อยผ่านเพราะมันคือความพอใจแบบวันไนท์แสตนด์ไม่ใช่รักแรกพบและท่าทางอีกคนก็รักอิสระพอๆ กันกับเขา เขาเองก็ต้องกลับไปดูแลสัตว์เลี้ยงของตนเช่นกัน