All Chapters of รักหนูต้องรักงูของหนูด้วย: Chapter 1 - Chapter 10

" แน๊กคืนนี้ที่บริษัทมีเลี้ยงต้อนรับผู้จัดการใหม่ของโครงการบ้านจัดสรรโปรเจ็คเอเอนะ "" ผมมีสัตว์เลี้ยงอ้ะพี่ไม่ไปได้ไหมครับ? "" ไม่ได้ดิแน๊กบอสฝรั่งแกอยากให้ผู้จัดการกับวิศวะกรบริษัทเราสนิทกันจะได้ทำงานได้ง่ายขึ้น ไปสักหน่อยแล้วค่อยกลับ "" พี่จงผมแวะไปให้อาหารน้องแมวแป๊ปนึงนะครับเดี๋ยวผมนั่งวินตามไป บาร์เหล้าพี่ใช่ไหมครับ? "" ใช่ แกให้พวกเราเลือกร้านที่ชอบกันเลยเป็นที่นั่น "" โอเคครับผมจะรีบตามไป "" อย่าเล่นกับแมวเพลินจนสายนะเค้าเป็นหัวหน้าใหม่ไม่รู้ว่าจะจริงจังระดับไหน "" ครับ "พี่จงหนึ่งในรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันค่อนข้างจะสนิทกับผมแต่ถึงจะสนิทแค่ไหนก็ไม่มีใครถูกอณุญาติให้มาค้างที่บ้านแม้แต่คนเดียวพวกเค้ารู้ว่าผมชอบนอนคนเดียวรักสงบเข้าสังคมไม่เก่งและมักจะขลุกอยู่กับสัตว์เลี้ยงที่เรียกว่าแมวทั้งที่เคยแวะไปที่บ้านกันมาแล้วแต่ไม่เคยเจอสิ่งที่ใครๆ หลายๆ คนชอบเลี้ยงอย่างแมวเลยสักครั้งก็แหงแหละผมไม่ได้เลี้ยงสัตว์ที่หมายถึงแมวแค่ตั้งชื่อเพราะนิสัยการขู่ของมันและเพื่อให้เรียกง่ายเวลาพูดกับใครๆ จะได้ไม่หลุดปากออกไปก็เท่านั้น" แมวพี่กลับมาแล้ว ~ "สัตว์เลื้อยคลานตัวสีดำมันวาวทั้งตัวที่

ทั้งคู่ปลดเข็มขัดนิรภัยนั่งนิ่งกันครู่นึงก่อนจะหันหน้ามาสบสายตากำลังจะเอ่ยลากันแต่มือใหญ่ของคนอายุมากกกลับรั้งคอลูกน้องตัวเล็กข้ามคันเกียร์มาประโคมจูบใส่เส้นความอดทนขาดสะบั้นลงยามเห็นสายตาอ้อนวอนขอในสิ่งเร้าอารมณ์ก่อนหน้านี้ให้เสร็จสมทั้งคู่รุกจูบเข้าหากันราวกับสุมฟืนแห้งสนิทใส่กองไฟที่พึ่งจุดติดอารมณ์ความต้องการกระพือโหมลุกโชนแบบไม่มีใครยอมให้ไฟนี้มอดลงด้วยความที่ไม่มีคนรักแต่มีสัญชาติญาณความต้องการอยากผสมพันธ์อยู่เต็มเปี่ยม กลิ่นฟีโรโมนของเพศผู้เพศเมียคละคลุ้งไม่ทราบที่มาภายในพื้นที่จำกัดบนรถนั่นถึงความต้องการดิบจะเป็นตัวเร่งเร้าให้เข้าหากันแต่พวกเขาไม่ใช่สัตว์ที่พอรู้สึกอันตรายแล้วจะวิ่งหนีพวกเขาเป็นมนุษย์ที่ไม่มีใครยอมใครพร้อมจะกระโจนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันราวกับแม่เหล็กจนเสียงขยับเขยื้อนส่งเสียงชัดทุกการเคลื่อนไหวในที่คับแคบนั่นคนหนึ่งเหมือนเหยื่อตัวโตกับคนหนึ่งคือนักล่าตัวเล็ก ความอันตรายคือความท้าทายดึงดูดให้เข้าหาเหมือนรอให้เข้ามาขย้ำแล้วแว้งกัดยามเผลอมีอารมณ์ร่วมและพยายามสยบอีกฝ่ายลงเพื่อชิงความเหนือกว่าบนสังเวียนกามารมณ์นี้ทั้งคู่ถอดเสื้อของตนเองออกจนช่วงบนเปล่าเปลือย มีคุ

เช้าวันอาทิตย์ติ้ด ติ้ด ติ้ดเสียงนาฬิกาปลุกที่มักจะทำหน้าที่ของมันในยามเก้านาฬิกาของทุกวันส่งเสียงเรียกให้เจ้าของห้องที่นอนคว่ำหลับสนิบนเตียงสีเทาเริ่มขยับเขยื้อนตัวไปมาเล็กน้อยปิ๊บ!ท่อนแขนยาวเอื้อมมากดปิดเสียงที่ดังรบกวนการหลับของตน พลิกตัวตะแคงนอนกอดคนข้างๆ ซุกหน้าลงกับไหล่ที่ยังหลงเหลือกลิ่นกายที่คุ้นชินของเมื่อคืน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมแล้วนอนหลับต่อแต่แค่พักเดียวเท่านั้นกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรขยับไปมาบนผ้าห่มเบาๆ มันขยับไปมาไม่มีทิศทางคล้ายกับเลขแปด ทีแรกคนตัวโตคิดว่าฝันไปแต่ก็ลองลืมตาขึ้นมองผ่านไหล่ขาวไปที่ข้างเตียง..เห้ย!!สิ่งที่เห็นคืองูตัวสีดำชูคอแผ่แม่เบี้ยตรงหน้าคนที่เค้ากอดอยู่จนต้องร้องเสียงหลงผงะลุกขึ้นขยี้ตาคนที่นอนอยู่ด้านหน้าสะดุ้งขึ้นลุกนั่งตาม หัวฟูคิ้วขมวดถามอีกคนเสียงงัวเงียว่าเป็นอะไรคนตัวโตมองไปยังที่นอนก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นว่ามีสิ่งที่ทำให้ตกใจแบบเมื่อครู่อยู่แล้ว" เป็นอะไรครับหัวหน้า? "เสียงแหบแห้งจากอาการขาดน้ำเอ่ยถามคนแปลกหน้าที่มาทำอะไรต่อมิอะไรที่นี่เมื่อคืนด้วยกัน" ผมคงจะดื่มมากไปหน่อยเลยเบลอ ๆ "คนตัวโตลูบหน้าลูบตาตนเองเรียกสติจากอาการตระหนกเมื่อคร

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เผลอหันกลับไปมองจนปล่อยสัตว์เลื้อยคลานสีดำให้เป็นอิสระประกอบกับอาการตกใจของมัน มันเลยฉกเข้าให้ที่ข้างนิ้วโป้งจมเขี้ยว " โอ้ย!! " ยิ่งได้ยินผมร้องคนที่ยืนอยู่รีบขว้างโทรศัพท์ครื่องแพงในมือใส่เจ้างูดำนั่นโดนกลางลำตัวอย่างจังจนมันผงะเลื้อยหนีแบบเป๋ๆ เหมือนหลังจะหัก คนมาใหม่ก้มลงคว้าท่อนไม้จะตามไปตีมันแต่ผมห้ามไว้ซะก่อน " หัวหน้าอย่า! ผมเจ็บพาผมออกไปหน่อย! " " แต่ผมต้องเอามันไปให้หมอช่วยดูว่ามันเป็นงูอะไรจะได้รักษาคุณถูก " " มันไม่มีพิษหรอกครับออกไปกันเถอะ เร็ว! " คนมาใหม่คือหัวหน้าโปรเจคที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงมาเจอลูกน้องตนเองนั่งก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงป่ารกพอเข้ามาใกล้เห็นหางยาวเฟื้อยดำมะเมี่ยมจึงเรียกลูกน้องเสียงดังจนโดนงูกัดยังไม่ทันได้มองอะไรดีจึงเอามือถือในมือขว้างกลางลำตัวงูจนมันตกใจเลื้อยหนีหายไปโดยไว คนที่นั่งเล่นกับงูทั้งตกใจที่งูเจ็บ ตกใจที่หัวหน้ามาเห็นและตกใจที่ตนโดนกัด จึงรีบลุกพรวดไปกอดคนตัวโตห้ามไม่ให้ตามเอาไม้ไปตีงู แทนที่คนโดนกัดจะเป็นฝ่ายถูกลากออกมากลายเป็นคนเจ็บลากคนตัวโตกว่าที่ไม่ได้เป็นอะไรออกมาจากป่าซะเอง คุณเค้าเกลียดงูมากขาดนี้เชี

ก็พอจะรู้ว่าเขาไม่ชอบแต่ทำไมต้องฆ่าทิ้งหมดด้วยรู้แบบนี้แอบจับเอาไปปล่อยให้หมดก็ดีไม่น่าขลุกอยู่กับเขาตลอดเลยวันนั้นทั้งวันตั้งแต่ได้ยินข่าวและพี่ๆ ก็คุยกันสนุกปากเรื่องรสชาติของงูหลายๆ สายพันธุ์ที่บอกว่าอร่อยนักหนาแค่ได้ยินก็รู้สึกคลื่นไส้แล้วถ้าคนรักสัตว์อย่างหมาแล้วมีคนคุยกันว่าเนื้อหมาอร่อยอาการผมตอนนี้ก็คล้ายแบบนั้นเลย" ผู้จัดการมาพอดีเลยเราคุยเรื่องงูวันนี้อยู่แต่ไอ้แน๊กมันจิตอ่อนไม่กล้ามาคุยกับเราเลยสงสัยจะกลัวหัวหน้าดูหน้ามันสิซีดแล้วซีดอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า "คนตัวโตเดินไปด้านหลังลูกน้องตัวขาวที่นั่งหน้าซีดทำงานอยู่ใกล้ๆ เเค่เอามือมาแตะบ่าข้างหนึ่งหางตาคนนั่งอยู่กลับเห็นคล้ายกับสีแดงของเลือดเต็มมือที่วางบนบ่าตนเองจนต้องหันมาปัดมือนั้นทิ้งดังสนั่นจนทุกคนตรงนั้นหันมามองเป็นตาเดียว" เอ่อ...ขอโทษครับผมตกใจแรงไปหน่อย "แน๊กยกมือไหว้ขอโทษคนอาวุโสกว่าพลันหันไปมองที่มืออีกคนชัดๆ ก็ไม่เห็นว่ามีเลือดเปื้อนอย่างที่รู้สึกตอนแรก" ไหวไม๊เนี่ยทำไมหน้าซีดขนาดนี้ "" ไหวครับขออณุญาติไปล้างหน้าก่อนนะครับขอโทษอีกครั้งนะครับผู้จัดการ "" อื้ม "ตั้งแต่วันนั้นเหมือนแน๊กพยายามเลี่ยงการถูกสัมผัสจากผู้