รักหนูต้องรักงูของหนูด้วย

รักหนูต้องรักงูของหนูด้วย

last updateLast Updated : 2026-03-18
By:  นรกสร้างCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
14Chapters
220views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แน๊ก : นายเอกอายุ25ตัวขาวบางสูงผอมคนกรุงเทพรักอิสระและชอบสัตว์ชนิดเดียวคืองู แมว : งูแสงอาทิตย์ตัวสีดำของแน๊กที่ชื่อแมว น้องเป็นตัวเมียนิสัยเรื่อยเปื่อยเหมือนเจ้าของ สมิง : ผู้จัดการหนุ่มอายุ30จากเมืองเลยเป็นคนรอบคอบทำงานไวหล่อเหลาตัวสูงใหญ่ผิวสีน้ำผึ้งมีสัตว์เลี้ยงติดตัวตลอดเป็นหนูแรทสีขาวตาแดงชื่อน้องหนู น้องหนู : หนูแรทสีขาวตัวน้อยมากเท่านิ้วโป้งเล็กจนนายเอกของเราแทบไม่เคยเห็นอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมพระเอกแทบจะตลอดเวลา

View More

Chapter 1

บทที่1 ชอบสิ่งนี้

Lia:

I didn’t stop running.

My shoes struck dirt and gravel, lungs burning, pulse roaring in my ears as branches snapped back against my jacket. My pants were torn at the knee, streaked with mud and blood I didn’t remember earning. I hadn’t worn dresses in a long time. That version of me had died the night my father cast me out. The night where my whole life had changed.

Alphas weren’t meant to become rogues.

Yet here I was.

Hunted from every side, pushed into a darkness that I didn’t know I could survive.

The forest blurred as I pushed harder, ignoring the sharp protest in my legs. Behind me, somewhere beyond the dark, there were always footsteps. If not wolves sent by the Council, then rogues eager to cash in on my name. An Alpha-born rogue was worth more alive than dead, at least to the right people.

My own blood had decided that much.

The bond hit without warning.

It slammed into my spine, white-hot and violent, stealing the breath from my lungs. I staggered, catching myself against a tree as my vision swam.

No.

My wolf recoiled, snarling in instinctive fury, not submission. I didn’t need the pull tugging at my chest to know what it was. I’d felt bonds before, watched others kneel to them.

This one felt like a challenge.

Like war.

I turned slowly, already knowing who stood there.

Marcel Del Gardi.

The one person who always found me, and yet, always kept me alive despite his reputation.

“You know, running is not going to get you far.” He said, and I scoffed, wanting to run back. But my wolf wouldn’t allow it.

“Then follow up to that reputation of yours and end this.” I said, glaring at him.

“You and I both know that I can.” He said casually. “I am choosing not to for one reason, which you, just like me, feel.”

Even in the dark, he was unmistakable. Power rolled off him in suffocating waves, Alpha dominance honed into something sharp and merciless. This was the man sent to end conflicts the world didn’t want named. The fighter who wiped out rogue camps and never asked questions afterward.

The irony almost made me laugh.

My mate.

His gaze locked onto me, and I felt his wolf surge forward, claiming, demanding, recognizing what the world had decided to make forbidden.

“Well, then… I reject you,” I said, my voice rough but steady. “I won’t be claimed. Not by an Alpha who was meant to destroy me. Not by anyone in this world that knows nothing but death and hypocrisy.”

The bond screamed in protest. But he didn’t speak, not at first.

For the first time since I’d turned around, something flickered across his face. Surprise. Maybe disbelief. His jaw tightened, breath drawing in as if he intended to answer, perhaps to reject me back, perhaps worse. “You are being serious right now?”

“Yes, now… accept the rejection.”

“Say it formally then.” He said, taking a step toward me. “If you mean it, that is…”

“I, Lia Volkov, reject you as my mate.” I said, glaring at him.

He never got the chance to respond, though. And I never got the chance to run.

Growls rose from the trees.

Not one.

Many.

My blood went cold.

Rogues burst from the shadows, eyes wild, movements reckless with hunger and greed. One of them hit me hard from the side, claws ripping across my arm as I went down. Pain tore through me, bright and blinding. I fought back on instinct, kicking, twisting, but another shape lunged…

It never reached me.

The night suddenly turned into something that I could have never imagined.

Marcel moved like something unleashed.

I saw flashes through the pain, bodies crashing into trees, bones breaking, snarls cut off abruptly. He didn’t fight like a man protecting territory. He fought like a weapon fulfilling its purpose, every strike final, every movement devastating.

For me.

By the time the last body hit the ground, the forest had gone deathly quiet.

I tried to push myself up, wanting to run. My strength failed me, not allowing me to take one step forward.

Strong arms caught me, lifting me with effortless ease. His hold was solid, unyielding, nothing like the hesitation I’d expected.

The world tilted, darkness creeping in at the edges of my vision. “Let me go.” I whispered as he held me to his chest, his wolf meeting my own despite the informal rejection.

“You’re safe now,” he said, low and absolute, as if safety were something he could command into existence. “I’ll be sure of it, little wolf…”

I didn’t believe him.

But my body betrayed me anyway as everything went black.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Supatta.43toon18
Supatta.43toon18
สนุกดีๆๆๆฟ
2026-05-23 22:18:48
0
0
14 Chapters
บทที่1 ชอบสิ่งนี้
แม่~อันนี้น่ารักจัง น้องชื่ออะไรเหรอครับ ?พ่อ ! ช่วยด้วย !! งูเห่าจะกัดแน๊ก !!!ผมไม่เข้าใจว่าใครๆ กลัวสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ไม่มีแขนไม่มีขานี่ทำไมทุกครั้งที่เจอก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะทำอะไรใครเลยถ้าไม่ไปทำร้ายมันก่อนคนอื่นอาจจะอยู่กับสัตว์จำพวกชนิดที่มีขนนุ่มฟูน่ารักแสดงสีหน้าท่าทางและส่งเสียงได้อย่างพวกหมาแมวแต่คงไม่ใช่กับผมคนเราไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ทำตามกันโดยไม่มีความคิดเป็นของตนเองเพราะคนทุกคนมีความต่างกันผมเองก็เช่นกัน...ตั้งแต่จำความได้ก็ชอบมองสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า " งู " มาตลอดชอบและรักมันมากขึ้นทุกทีมากขึ้นจนมีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับมันจนเเทบจะเรียกตัวเองว่าหมองูได้อยู่แล้วเพราะรู้จักมันค่อนข้างดีขนาดยกให้มันเป็นแม่แบบการใช้ชีวิตเลยนะมันเป็นสัตว์ที่ไม่ซับซ้อนในเชิงโครงสร้างภายนอกเลย ไม่ต้องมีหูไม่มีขนไม่ต้องมีขาหน้าขาหลังไม่มีแม้แต่ขนตาไม่มีอะไรเลยที่ควรจะมีเหมือนสัตว์ชนิดอื่นๆนอกจากโครงสร้างภายนอกแล้วเท่าที่ศึกษานิสัยของงูแต่ละชนิดมาความดุร้ายของมันที่คนเรากลัวกัน ไม่ใช่นิสัย มันไม่ใช่นักล่า มันคือสัญชาติญาณการป้องกันตัวเองเพื่อเอาชีวิตรอด เช่นเดียวกับมนุษย์อย่างเราถ้าเปรียบ
Read more
บทที่2 กลิ่นหนู
" แน๊กคืนนี้ที่บริษัทมีเลี้ยงต้อนรับผู้จัดการใหม่ของโครงการบ้านจัดสรรโปรเจ็คเอเอนะ "" ผมมีสัตว์เลี้ยงอ้ะพี่ไม่ไปได้ไหมครับ? "" ไม่ได้ดิแน๊กบอสฝรั่งแกอยากให้ผู้จัดการกับวิศวะกรบริษัทเราสนิทกันจะได้ทำงานได้ง่ายขึ้น ไปสักหน่อยแล้วค่อยกลับ "" พี่จงผมแวะไปให้อาหารน้องแมวแป๊ปนึงนะครับเดี๋ยวผมนั่งวินตามไป บาร์เหล้าพี่ใช่ไหมครับ? "" ใช่ แกให้พวกเราเลือกร้านที่ชอบกันเลยเป็นที่นั่น "" โอเคครับผมจะรีบตามไป "" อย่าเล่นกับแมวเพลินจนสายนะเค้าเป็นหัวหน้าใหม่ไม่รู้ว่าจะจริงจังระดับไหน "" ครับ "พี่จงหนึ่งในรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันค่อนข้างจะสนิทกับผมแต่ถึงจะสนิทแค่ไหนก็ไม่มีใครถูกอณุญาติให้มาค้างที่บ้านแม้แต่คนเดียวพวกเค้ารู้ว่าผมชอบนอนคนเดียวรักสงบเข้าสังคมไม่เก่งและมักจะขลุกอยู่กับสัตว์เลี้ยงที่เรียกว่าแมวทั้งที่เคยแวะไปที่บ้านกันมาแล้วแต่ไม่เคยเจอสิ่งที่ใครๆ หลายๆ คนชอบเลี้ยงอย่างแมวเลยสักครั้งก็แหงแหละผมไม่ได้เลี้ยงสัตว์ที่หมายถึงแมวแค่ตั้งชื่อเพราะนิสัยการขู่ของมันและเพื่อให้เรียกง่ายเวลาพูดกับใครๆ จะได้ไม่หลุดปากออกไปก็เท่านั้น" แมวพี่กลับมาแล้ว ~ "สัตว์เลื้อยคลานตัวสีดำมันวาวทั้งตัวที่
Read more
บทที่ 3 ไม่ชอบ
ในที่จัดเลี้ยงบาร์เหล้านั่งชิลริมน้ำขนาดไม่ใหญ่ประดับประดาด้วยพันธ์ุไม้หนาตาอากาศเย็นสดชื่นผ่อนคลายสบายอารมณ์มีดนตรีโฟล์คซองร่วมสมัยเปิดคลอตลอดเวลาพวกทีมวิศวะก่อสร้างของบริษัทเอกชนรับสร้างบ้านแห่งหนึ่งในเมืองหลวงมักจะมาสังสรรค์กันที่นี่เพราะไม่ไกลจากออฟฟิศและส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ใกล้สถานที่ทำงานกันอยู่แล้วร้านทั้งร้านถูกเหมาจองไว้ให้พนักงานบริษัทรับเหมาก่อสร้างได้พูดคุยทั้งเรื่องแผนงานและเรื่องส่วนตัวได้ตามอัธยาศัยไม่ต้องเกรงใจใครหรือกลัวใครมารบกวนเพราะหนึ่งในพนักงานบริษัทคือลูกเจ้าของร้านในทีมวิศวะกรโครงการ PE (Project Engineer) หน้าที่วางแผนโครงการควบคุมงานและงบประมาณ ชื่อจงอายุ28ปีคนมาใหม่มีตำแหน่ง project manager ผู้จัดการที่รับงานประมูลทำบ้านจัดสรรในที่รกร้างมากว่าสิบปีในเมืองหลวงชื่อสมิงอายุ30ปีดินอายุ27แผนกวิศวะกรเซฟตี้ SE (Safety Engineer) ฝ่ายประเมินสภาพแวดล้อมที่ทำงานให้ถูกกฏความปลอดภัยของผู้รับเหมาหลามอายุ29ปีวิศวะกรตรวจสอบคิวเอ (QA Engineer) ควบคุมเสปคต่างๆ ให้เป็นไปตามมาตรฐานเขียวอายุ27วิศวะกรคิวซี (QC Engineer) ฝ่ายตรวจสอบควบคุณคุณภาพในการก่อสร้างเหลือมอายุ28วิศวะกร
Read more
บทที่4 ทำไมหอม
ทั้งคู่ปลดเข็มขัดนิรภัยนั่งนิ่งกันครู่นึงก่อนจะหันหน้ามาสบสายตากำลังจะเอ่ยลากันแต่มือใหญ่ของคนอายุมากกกลับรั้งคอลูกน้องตัวเล็กข้ามคันเกียร์มาประโคมจูบใส่เส้นความอดทนขาดสะบั้นลงยามเห็นสายตาอ้อนวอนขอในสิ่งเร้าอารมณ์ก่อนหน้านี้ให้เสร็จสมทั้งคู่รุกจูบเข้าหากันราวกับสุมฟืนแห้งสนิทใส่กองไฟที่พึ่งจุดติดอารมณ์ความต้องการกระพือโหมลุกโชนแบบไม่มีใครยอมให้ไฟนี้มอดลงด้วยความที่ไม่มีคนรักแต่มีสัญชาติญาณความต้องการอยากผสมพันธ์อยู่เต็มเปี่ยม กลิ่นฟีโรโมนของเพศผู้เพศเมียคละคลุ้งไม่ทราบที่มาภายในพื้นที่จำกัดบนรถนั่นถึงความต้องการดิบจะเป็นตัวเร่งเร้าให้เข้าหากันแต่พวกเขาไม่ใช่สัตว์ที่พอรู้สึกอันตรายแล้วจะวิ่งหนีพวกเขาเป็นมนุษย์ที่ไม่มีใครยอมใครพร้อมจะกระโจนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันราวกับแม่เหล็กจนเสียงขยับเขยื้อนส่งเสียงชัดทุกการเคลื่อนไหวในที่คับแคบนั่นคนหนึ่งเหมือนเหยื่อตัวโตกับคนหนึ่งคือนักล่าตัวเล็ก ความอันตรายคือความท้าทายดึงดูดให้เข้าหาเหมือนรอให้เข้ามาขย้ำแล้วแว้งกัดยามเผลอมีอารมณ์ร่วมและพยายามสยบอีกฝ่ายลงเพื่อชิงความเหนือกว่าบนสังเวียนกามารมณ์นี้ทั้งคู่ถอดเสื้อของตนเองออกจนช่วงบนเปล่าเปลือย มีคุ
Read more
บทที่5 ทำไมทำกัน18+
ระบบในบ้านวิศวะกรหนุ่มไม่ธรรมดาเลย อีกทั้งการตกแต่งที่ไม่รู้จะเรียกว่าแบบอะไรเพราะทั้งบ้านมีแต่ต้นไม้เต็มไปหมดมีเตียงอยู่กลางบ้าน โต๊ะเล็กๆ ใกล้ต้นไม้ใหญ่มุมหนึ่งติดผนังกระจกใสน่าจะเป็นที่ดื่มกาแฟ กับบาร์เล็กๆ ที่มีตู้หนังสือและตู้ไวน์อยู่ด้านหลังบนบาร์มีเครื่องชงกาแฟตั้งอยู่ แล้วก็ตู้เย็นเป็นบ้านที่มีสเน่ห์แปลกๆ เหมือนเจ้าของห้องเลย ก็ไม่เห็นจะมีใครอยู่แล้วทำท่าลำบากใจอะไรขนาดนั้น? ผู้จัดการใหม่คิดในใจแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่พอมาคิดดูเขาก็เป็นแบบนี้ที่ไม่ค่อยอยากพาใครเข้าบ้านเพราะเกรงใจสัตว์เลี้ยงตนเอง? ว่าแต่สภาพแบบนี้ที่ชื้นๆ ต้นไม้เยอะ ๆ นี่แมวมันชอบอยู่ด้วยเหรอ ไม่เห็นมีบ้านแมวหรือพวกไม้ให้ปีนป่ายเล่นเหมือนบ้านคนอื่นๆ เลยมีแต่ต้นไม้แล้วแมวมันจะปีนเล่นยังไง? คนตัวโตละความสนใจจากการมองสำรวจบ้านลูกน้องคนที่ตนกำลังจะสนิทแนบแน่นมาทำความรู้จักกับร่างกายกันต่ออย่างเปิดเผยด้วยการพามาที่เตียง วางกระเป๋าสะพายของเจ้าของบ้านไว้ข้างเตียงประคองหลังคนที่เกาะคอตนเองคอพับซบไหล่หายใจรดหูกันจนขนลุกซู่ตลอดเวลาลงบนเตียงสีเทาเข้มของเจ้าบ้าน คนตัวโตจัดการถอดปราการด่านสุดท้ายของตนและคนตัวเล็กกว
Read more
บทที่6 ทำไมให้รีบกลับ
เช้าวันอาทิตย์ติ้ด ติ้ด ติ้ดเสียงนาฬิกาปลุกที่มักจะทำหน้าที่ของมันในยามเก้านาฬิกาของทุกวันส่งเสียงเรียกให้เจ้าของห้องที่นอนคว่ำหลับสนิบนเตียงสีเทาเริ่มขยับเขยื้อนตัวไปมาเล็กน้อยปิ๊บ!ท่อนแขนยาวเอื้อมมากดปิดเสียงที่ดังรบกวนการหลับของตน พลิกตัวตะแคงนอนกอดคนข้างๆ ซุกหน้าลงกับไหล่ที่ยังหลงเหลือกลิ่นกายที่คุ้นชินของเมื่อคืน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมแล้วนอนหลับต่อแต่แค่พักเดียวเท่านั้นกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรขยับไปมาบนผ้าห่มเบาๆ มันขยับไปมาไม่มีทิศทางคล้ายกับเลขแปด ทีแรกคนตัวโตคิดว่าฝันไปแต่ก็ลองลืมตาขึ้นมองผ่านไหล่ขาวไปที่ข้างเตียง..เห้ย!!สิ่งที่เห็นคืองูตัวสีดำชูคอแผ่แม่เบี้ยตรงหน้าคนที่เค้ากอดอยู่จนต้องร้องเสียงหลงผงะลุกขึ้นขยี้ตาคนที่นอนอยู่ด้านหน้าสะดุ้งขึ้นลุกนั่งตาม หัวฟูคิ้วขมวดถามอีกคนเสียงงัวเงียว่าเป็นอะไรคนตัวโตมองไปยังที่นอนก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นว่ามีสิ่งที่ทำให้ตกใจแบบเมื่อครู่อยู่แล้ว" เป็นอะไรครับหัวหน้า? "เสียงแหบแห้งจากอาการขาดน้ำเอ่ยถามคนแปลกหน้าที่มาทำอะไรต่อมิอะไรที่นี่เมื่อคืนด้วยกัน" ผมคงจะดื่มมากไปหน่อยเลยเบลอ ๆ "คนตัวโตลูบหน้าลูบตาตนเองเรียกสติจากอาการตระหนกเมื่อคร
Read more
บทที่7 ทำไมกัด
หลังจากหัวหน้าใหม่ออกจากประตูไปแล้วคนตัวขาวได้แต่เอามือลูบหน้าลูบตายีหัวอยู่พักหนึ่งจนเพื่อนสนิทอย่างเจ้าเเมวเลื้อยมาอยู่ตรงหน้าชูคอจ้องมองมามีเสียงขู่ฝ่อเล็ดลอดออกมาจากปากมันเบาๆ อีกด้วยแน๊กเอามือที่ปิดตากางนิ้วออกมามองเจ้าแมวงูดำที่จ้องไม่หยุดเหมือนตอนเพื่อนชอบมาเค้นถามเวลาคบกับใครว่าไปเจอกันได้ไง ที่ไหน อะไร ทำไมๆ ๆ ๆ แบบนั้นเลยแน๊กเลยเอามือออกจากใบหน้ายื่นปากไปจูบหัวเหม่งสีดำแรงๆ หนึ่งทีพร้อมมานั่งอธิบายให้มันฟัง?" คนนี้หัวหน้าโปรเจ็คงานใหม่เจอกันเมื่อคืนเมามากไปหน่อยเผลอเกินเลยไป..นิดเขายังไม่แต่งงานมีครอบครัวหรอกน่าไม่ต้องเป็นห่วง..แล้วก็เค้าเลี้ยงหนูแรทไอ้ตัวที่แช่ในตู้เย็นอาหารโปรดแมวไง...ทำไมทำท่าทางแปลกๆ อ้ะ? โกรธรึเปล่าที่พาเค้ามาทำแบบนี้ในบ้าน..."นี่คือความปกติที่เราชอบมานั่งคุยกันถ้าเรื่องจริงจังไม่สัพเพเหระแมวจะมานั่งตรงหน้าจ้องตากันแบบนี้เลย ถ้าเป็นเรื่องทั่วไปมันจะเลื้อยไปตามตัวหรือตามบ้านแบบสบายๆ มากกว่าแมวมันเข้ามาใกล้ใช้ลิ่นสองแฉกของมันแลบลิ้นมาแตะตามแขนตามขาที่ยังเหลือร่องรอยการร่วมรักกับคนตัวโตไว้ราวกับจะบอกอะไรบางอย่างหรือมันได้กลิ่นหนูตามรอยที่เขาดูดกัดไว
Read more
บทที่8 ทำไมชอบทำ
เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เผลอหันกลับไปมองจนปล่อยสัตว์เลื้อยคลานสีดำให้เป็นอิสระประกอบกับอาการตกใจของมัน มันเลยฉกเข้าให้ที่ข้างนิ้วโป้งจมเขี้ยว " โอ้ย!! " ยิ่งได้ยินผมร้องคนที่ยืนอยู่รีบขว้างโทรศัพท์ครื่องแพงในมือใส่เจ้างูดำนั่นโดนกลางลำตัวอย่างจังจนมันผงะเลื้อยหนีแบบเป๋ๆ เหมือนหลังจะหัก คนมาใหม่ก้มลงคว้าท่อนไม้จะตามไปตีมันแต่ผมห้ามไว้ซะก่อน " หัวหน้าอย่า! ผมเจ็บพาผมออกไปหน่อย! " " แต่ผมต้องเอามันไปให้หมอช่วยดูว่ามันเป็นงูอะไรจะได้รักษาคุณถูก " " มันไม่มีพิษหรอกครับออกไปกันเถอะ เร็ว! " คนมาใหม่คือหัวหน้าโปรเจคที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงมาเจอลูกน้องตนเองนั่งก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงป่ารกพอเข้ามาใกล้เห็นหางยาวเฟื้อยดำมะเมี่ยมจึงเรียกลูกน้องเสียงดังจนโดนงูกัดยังไม่ทันได้มองอะไรดีจึงเอามือถือในมือขว้างกลางลำตัวงูจนมันตกใจเลื้อยหนีหายไปโดยไว คนที่นั่งเล่นกับงูทั้งตกใจที่งูเจ็บ ตกใจที่หัวหน้ามาเห็นและตกใจที่ตนโดนกัด จึงรีบลุกพรวดไปกอดคนตัวโตห้ามไม่ให้ตามเอาไม้ไปตีงู แทนที่คนโดนกัดจะเป็นฝ่ายถูกลากออกมากลายเป็นคนเจ็บลากคนตัวโตกว่าที่ไม่ได้เป็นอะไรออกมาจากป่าซะเอง คุณเค้าเกลียดงูมากขาดนี้เชี
Read more
บทที่9 ทำไมชอบมา
การที่ต้องมาเปิดรับความรู้สึกแนบแน่นบนเตียงกับหัวหน้างานที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนตอนอยู่ที่ทำงานยังจริงจังกับงานไม่สนใจไม่มองมาที่ตนด้วยสายต่างจากคนอื่นสักครั้งด้วยซ้ำ แต่พออยู่ด้วยกันบนเตียงสองต่อสองสายตาเขาก็ไม่ละไปจากใบหน้าจากร่างกายตนเลยสักครั้งเช่นกัน ถ้าไม่ได้ยินเสียงแปลกๆ ในบ้าน... คนตัวโตท่าทางแพรวพราวจับมือทั้งสองข้างคนด้านล่างขึ้นมาคล้องคอตนเองกดริมฝีปากลงบดเบียดแนบชิดอีกคนทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ เมื่อบรรยากาศเป็นใจความมีสเน่ห์ดึงดูดของเพศเดียวกันที่เจอได้ยากสำหรับคนแวดวงวิศวะ กับคนตรงหน้าที่ไม่ได้สวย ผมไม่ยาวเหมือนผู้หญิง หน้าอกแบนราบแถมมีแต่กล้ามเนื้อ ไม่มีเนินเนื้อนุ่มฟูให้ขยำขยี้เหมือนเคย แต่พอได้ยินเสียงหัวใจเต้นตุบ ตุบ ชัดเจน ยิ่งล้วงลึกทำเร็วทำแรงๆ ยิ่งได้ยินเสียงชัดขึ้นมันให้ความรู้สึกเหมือนเขาควบคุมจังหวะชีพจรของอีกคนได้ด้วยการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งเหมือนมีชีวิตน้อยๆ อยู่ในกำมือของเขา แสงไฟสลัวสีส้มคล้ายไฟล่อแมลงเม่าอย่างเขาให้วนมาติดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตายแล้วตายอีกในเพลิงกามารมณ์ เสียงตอบโต้แผ่วเบาราวกับกระซิบนั่นไม่อาจหยุดความต้องการของเพศชายที่รู้ดีว่าจะหยุด
Read more
บทที่10 ทำไมโกรธ
ก็พอจะรู้ว่าเขาไม่ชอบแต่ทำไมต้องฆ่าทิ้งหมดด้วยรู้แบบนี้แอบจับเอาไปปล่อยให้หมดก็ดีไม่น่าขลุกอยู่กับเขาตลอดเลยวันนั้นทั้งวันตั้งแต่ได้ยินข่าวและพี่ๆ ก็คุยกันสนุกปากเรื่องรสชาติของงูหลายๆ สายพันธุ์ที่บอกว่าอร่อยนักหนาแค่ได้ยินก็รู้สึกคลื่นไส้แล้วถ้าคนรักสัตว์อย่างหมาแล้วมีคนคุยกันว่าเนื้อหมาอร่อยอาการผมตอนนี้ก็คล้ายแบบนั้นเลย" ผู้จัดการมาพอดีเลยเราคุยเรื่องงูวันนี้อยู่แต่ไอ้แน๊กมันจิตอ่อนไม่กล้ามาคุยกับเราเลยสงสัยจะกลัวหัวหน้าดูหน้ามันสิซีดแล้วซีดอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า "คนตัวโตเดินไปด้านหลังลูกน้องตัวขาวที่นั่งหน้าซีดทำงานอยู่ใกล้ๆ เเค่เอามือมาแตะบ่าข้างหนึ่งหางตาคนนั่งอยู่กลับเห็นคล้ายกับสีแดงของเลือดเต็มมือที่วางบนบ่าตนเองจนต้องหันมาปัดมือนั้นทิ้งดังสนั่นจนทุกคนตรงนั้นหันมามองเป็นตาเดียว" เอ่อ...ขอโทษครับผมตกใจแรงไปหน่อย "แน๊กยกมือไหว้ขอโทษคนอาวุโสกว่าพลันหันไปมองที่มืออีกคนชัดๆ ก็ไม่เห็นว่ามีเลือดเปื้อนอย่างที่รู้สึกตอนแรก" ไหวไม๊เนี่ยทำไมหน้าซีดขนาดนี้ "" ไหวครับขออณุญาติไปล้างหน้าก่อนนะครับขอโทษอีกครั้งนะครับผู้จัดการ "" อื้ม "ตั้งแต่วันนั้นเหมือนแน๊กพยายามเลี่ยงการถูกสัมผัสจากผู้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status