MasukShare
คาสโนว่าตัวพ่อ...(1)
Tanggal publikasi:
2025-09-07 03:14:14‘กรี๊ดดดดดดด’
“พี่เตย์ โคตรเท่ห์เลยอ่าแก” รุ่นน้องสาวสวยปีหนึ่งกรี๊ดออกมาแล้วหันมาแตะมือกันด้วยความระริกระรี้เมื่อเห็นเตย์มีเตะบอลเข้าโกลทำประตูชัยให้กับคณะนิติศาสตร์ชนะคณะบริหารไป3ต่อ2 ประตู
ร่างสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรกระโดดตัวลอยกอดเพื่อนรักอย่างคณินพรางหันไปขยิบตาให้สาวๆ ที่นั่งอยู่บนสแตนด์เชียร์ทำเอาชะนีน้อยใหญ่กรี๊ดคอแทบแตก ยกเว้นคนเดียวที่เอาแต่นั่งก้มหน้าจับใจความสำคัญของมาตรากฎหมายอาญา
“ช้องนาง! ช้องโว้ย” เสียงเรียกดังขึ้นหลังจากเสียงกรี๊ดสงบลงคนเจ้าเนื้อสะดุ้งโหยงดึงสติตัวเองกลับมาหันขวับไปมองว่าใครเรียกแล้วก็เห็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตกวักมือเรียกไวๆ พรางเท้าสะเอว
“มีอะไรเหรอณา” หญิงสาวตะโกนถามกลับแล้วพับเก็บหนังสือในมือใส่กระเป๋าก่อนจะพาร่างอ้วน ๆของตัวเองลงมาจากสแตนด์เชียร์อย่างทุลักทุเล
เรียนชั้นปีสี่แล้วทว่ากิจกรรมในมหาวิทยาลัยยังคงแน่นตลอดทั้งเทอมทั้งที่ปีสุดท้ายแล้วควรต้องเน้นการเรียนเสียเป็นส่วนใหญ่ทว่าอาจารย์ก็ยังคงให้มาช่วยรุ่นน้องอยู่ดี
“น้ำนักฟุตบอลหมดมาช่วยยกถังน้ำไปให้หน่อยสิ ฉันยกคนเดียวไม่ไหว”
ช้องนางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หันไปมองเต็นท์นักกีฬาฝั่งตรงข้ามซึ่งมีแต่ผู้ชายนั่งกัน บางคนก็นั่งร้องเชียร์เพื่อนส่วนบางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกม สมกับเป็นชายแท้กันเสียจริงปล่อยให้กลุ่มผู้หญิงทำงานกันเอง
“ช้อง มัวมองอะไรมาช่วยยกก่อน” ณาราร้องเรียกอีกครั้ง
“เออ รู้แล้ว” เลื่อนกระเป๋าสะพายข้างไปไว้ด้านหลังย่อตัวลงไปจับหูถังน้ำอีกฝั่งแล้วออกแรงยก
ช้องนาง จันธารัตน์ ผู้หญิงร่างหมีสูง165 หนักเกือบร้อยกิโลทว่าใบหน้ากลับสวย คิ้วโก่งรับกับจมูกเล็ก ริมฝีปากบางเป็นกระจับ ผิวกายเนียนใสจนผู้หญิงบางคนยังอิจฉาแม้ว่าในคณะเธอจะทำตัวเงียบๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใครแต่เพื่อน ๆ ก็ยังคงอยากเข้าหาด้วยเหตุผลเดียวก็คือเธอเรียนเก่งและเป็นที่โปรดปรานของอาจารย์สอนทุกวิชา
“หนักไม่ใช่เล่นเลยแฮะ” ณาราบ่นออกมาขณะวางถังน้ำลงพร้อมยกมือปาดเหงื่อ
“ไม่หนักสิแปลก ถังน้ำนะไม่ใช่ปุยนุ่น”
“ตั้งใจกวนตีนฉันปะเนี่ย” กรอกตามองบนกับความกวนตีนหน้านิ่งของเพื่อนรัก ช้องนางไหวไหล่เล็กน้อยแล้วระบายยิ้มออกมา
“แกดูโน้นสิ”
ณาราเพยิดหน้าไปทางสนามหญ้าขณะที่หนุ่มฮอตประจำคณะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าประจำมหาวิทยาลัยเลยดีกว่ากำลังถูกสาวๆ รุมล้อมหน้าหลัง บางคนก็รีบเช็ดเหงื่อบางคนก็ส่งน้ำดื่มให้เพื่อเอาอกเอาใจ
“ไม่แปลก” เธอพูดคำเดิมเหมือนเมื่อกี้แล้วขยับเท้าเดิน ณาราจึงรีบวิ่งตามหลัง
ทั้งเตย์มีและคณินมีหน้าตาหล่อเหลาแถมยังสูงและหุ่นดีมาก โดยเฉพาะเตย์มีพ่วงด้วยตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัย
ช่วงสมัยเรียนปีหนึ่งเธอเคยได้ยินมาว่ามีโมเดลลิ่งมาติดต่อให้ไปเป็นนายแบบและพระเอกละครตั้งหลายครั้ง ทว่าทุกครั้งกลับคว้าแห้วกลับไปเพราะชายหนุ่มปฏิเสธ
ช้องนางเองยังเคยคิดเลยว่าไม่น่าปฏิเสธเลย เพราะเขาเรียนที่นี่เกรดก็ใช่ว่าจะดี น่าจะหันไปเอาดีด้านดารามากกว่าอย่างน้อยก็มีเงินเลี้ยงตัวเอง แต่เธอลืมไปว่าหมอนั้นบ้านรวยพ่อเป็นถึงผู้พิพากษาสูงสุดศาลฎีกาแถมธุรกิจที่บ้านก็มีอีกตั้งมากมายต่อให้ไม่กระดิกตัวทำงานก็ยังมีกินมีใช้ตลอดทั้งชาติ ไม่เหมือนกับเธอถูกจำกัดเอาไว้กับคำว่ายากจน
ขนาดว่ายากจนนะเนี่ยตัวยังใหญ่ขนาดนี้ ช้องนางก้มลงมองร่างกายตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง
“เฮ้ออออ”
“เป็นอะไรคะ คุณเพื่อนถอนหายใจเสียงดังเชียว”
“เปล่า แค่...คิดอยู่ว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี” หยุดพูดไปครู่หนึ่งแล้วใช้ความคิด
“ว่าแล้วในหัวแกมีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก ไม่เรื่องกิน เรียน ก็เรื่องเงิน” ณารายกมือขึ้นมานับนิ้วประกอบแล้วส่ายหน้าก่อนจะคล้องแขนใหญ่เดินกลับคณะเพื่อไปเอาขนมมาแจกรุ่นน้องปีหนึ่งตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากเพื่อนร่วมรุ่น
“เตย์คะ” เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแหวกกลุ่มนักศึกษาสาวที่กำลังรายล้อมเตย์มี
ชายหนุ่มพยักหน้าให้กับสาวสวยหุ่นระหง นมเป็นนม ตูดเป็นตูดกลมกลึงน่าจับไปหมด เรียวขาสวยจนต้องมองเหลียวหลัง ซึ่งเธอเป็นคู่ควงคนล่าสุดและก็เป็นได้แค่นั้นเพราะเขาไม่เคยให้สถานภาพผู้หญิงคนไหนว่าแฟนเลยสักคน
“อ้าวพริ มาดูผมเตะบอลด้วยเหรอ” ขายาวก้าวเข้ามาหายิ่งทำให้พริมากระหยิ่มใจแล้วปรายตามองสาวๆ เหล่านั้นว่าเธอคือผู้ชนะ
“มาสิคะ ไม่งั้นจะเห็นสาว ๆ รุมทึ้งคุณเป็นเสือล่าเนื้อเหรอคะ”
“หึงผมเหรอ” เอื้อมมือแตะหน้าสวยแล้วเขี่ยไรผมให้
“พริหึงได้ด้วยเหรอคะ คุณไม่ชอบให้ใครมาเป็นเจ้าข้าว เจ้าของนี่”
น้ำเสียงปนน้อยใจแต่เธอทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านี้เพราะไม่อยากสูญเสียเขาไป ตอนแรกกะควงเล่น ๆเพื่อประดับบารมี ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เธอเผลอรู้สึกจริงขึ้นมา
“ดีจัง ที่คุณรู้สถานะตัวเองแบบนี้ ต้องมอบรางวัลให้สักยกแล้วล่ะ”
เตย์มีก้มลงกระซิบข้างหูให้ได้ยินกันสองคน หญิงสาวยิ้มพรายออกมารู้ดีว่ารางวัลนั้นหมายถึงอะไร แล้วก็เป็นฝ่ายเดินตามหลังเขาไปทันที
Bab terbaru
รักหมดใจยัยตัวอ้วน ปริญญาของหัวใจ(จบ)
“ผมไม่ได้ตั้งใจนะแม่ เขาให้เงินผมบอกว่าเป็นเพื่อนของพี่ช้อง ผมก็เลยพาไป” รภัทรเขย่าแขนคนเป็นแม่ด้วยอาการลนลานทว่า ระวีกับนั่งนิ่งไม่อยากจะเชื่อคำโกหกของลูกชายครั้งนี้มันมากเกินไปจริง ๆ กับการกระทำของรภัทร“ถ้าแกไม่ตั้งใจแกจะถึงขั้นโกหกฉันว่าป้าระวีป่วยทำไม” ช้องนางเดินเข้ามาพร้อมกับณาราเธอจับจ้องไปยังรภัทรด้วยความโกรธจนอยากจะเดินเข้าไปทึ้งหัวสักทีสองที หากวันนั้นคนที่เจ็บตัวเป็นเธอล่ะ มันจะรู้สึกผิดบ้างไหม“ภัทรขอโทษนะพี่ช้อง อย่าแจ้งความจับภัทรเลยนะ” ยกมือไหว้ปรกๆ แต่มันก็ไม่สามารถทำให้เธอใจอ่อนได้เหมือนทุกครั้ง“ไม่ คนอย่างแกต้องเข้าไปดัดสันดานในสถานพินิจดูบ้าง เผื่อจะดีขึ้น ต่อให้วันนี้ฉันยอมความ แต่กฎหมายอาญามันยอมความไม่ได้หรอกนะ”รภัทรเริ่มหน้าซีดหันไปหาคนเป็นแม่เพื่อขอร้องให้ช่วยตนเองอีกครั้ง ช้องนางรู้ทันจึงหันไปหาป้าระวี“ป้ารู้ใช่ไหมว่าป้ารักลูกและเลี้ยงลูกไม่ถูก” ระวีพยักหน้ารับว่าใช่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากสถานีตำรวจไปด้วยความปวดใจ แม้ว่าลูกชายจะตะโกนเรียกเท่าไรเธอก็ไม่ยอมหันกลับไป อย่างน้อยการไปอยู่ในนั้นมันน่าจะช่วยให้ลูกเธอดีขึ้นช้องนางมองตามหลังคนเป็นป้าไป แม้จะรู้ส
รักหมดใจยัยตัวอ้วน ชีวิตแลกด้วยชีวิต(2)
“มาแล้วเหรอเพื่อนรัก กูไม่คิดเลยว่ามึงจะกล้ามา สงสัยคงจะรักอีอ้วนนี่จริง ๆ” มันแค่นหัวเราะออกมา“มึงทำแบบนี้ทำไมวะ ช้องนางไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย”“เกี่ยวสิ เพราะมันเป็นผู้หญิงของมึงไง แถมน่าจะเป็นคนที่มึงรักด้วยอีกต่างหาก กูอยากให้มึงได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเวลาที่ต้องเสียคนรักไปบ้าง เหมือนที่กูเสียน้องสาวไปเพราะมึง”“กูไม่ได้ตั้งใจทำให้เทียร่าเสียใจ กูแค่ปฏิเสธความรักของน้องมึงไปเพราะไม่ได้คิดอะไรเกินกว่าน้องสาวอยู่แล้ว เรื่องนี้มึงน่าจะรู้ดีกว่าใคร มึงแค่ไม่ยอมรับความจริงแล้วเอาแต่หาเหตุผลโทษคนอื่น”แววตาของเทียร์ฉายแววความเหี้ยม เปลวไฟแห่งความโทสะแผดเผาในใจ แม้จะเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวดแต่เขาก็ไม่เคยยอมรับมันเลยสักครั้งยังคงจ่มอยู่กับเรื่องนี้มาห้าปีเสียงตะโกนพูดคุยกันทำให้ร่างอ้วนที่นอนไม่ได้สติตื่นขึ้นมา เธอลืมตาขึ้นแล้วกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับดวงตาให้เข้ากับแสงไฟสปอตไลฟ์“เตย์” เมื่อเห็นว่าเตย์มียืนอยู่ต่อหน้าเธอครางชื่อเขาออกมาแล้วยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง น้ำตาเริ่มไหลรินออกมา“ช้องนาง” เตย์มีจะวิ่งเข้าไปหาแต่แล้วก็ต้องชะงักลง เมื่อมันยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวของเธอ“อย่านะมึง ไม่อย่างนั้
รักหมดใจยัยตัวอ้วน ชีวิตแลกด้วยชีวิต(1)
“ยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอ” คณินเห็นณาราเดินอยู่ข้างหน้าจึงรีบเดินไปดักเอาไว้ นับตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่ยอมให้เขาไปรับไปส่งอีกเลย แถมยังเลือกเดินทางไปไหนมาไหนด้วยตัวเองอีกต่างหาก“ฉันไม่ได้โกรธนายนี่”“จริงเหรอ?” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอยกยิ้มมุมปาก “แต่ฉันเกลียดเลยต่างหาก”พูดจบก็กระแทกไหล่เขาให้หลบทาง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลย คณินเองก็ไม่ได้อยากจะง้อสักเท่าไรหรอก แต่เพราะทางบ้านกดดันมาเขาจึงจำใจต้องเข้าหาก่อนเดินมาได้ไม่นานณาราเห็นช้องนางหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ จึงเดินเข้าไปจะถามว่ามายืนทำอะไรตรงนี้ แต่พอเข้าไปใกล้เธอก็เข้าใจแล้วว่าเป็นเพราะอะไร‘จริงดิ เตย์มีตามจีบยัยช้องนางเพราะเห็นเป็นของเล่น’‘คิดไว้แล้วคนอย่างเตย์มีนะเหรอจะมาจริงจัง’ อีกคนพูดเสริมพร้อมกับเบะปาก โดยที่ทั้งกลุ่มไม่รู้เลยว่าช้องนางยืนฟังอยู่ณารายืนฟังแล้วทนไม่ไหวจะเดินเข้าไปปะทะแทนเพื่อนเสียหน่อยแต่ช้ากว่าร่างอ้วนที่เอาประมวลกฎหมายเล่มใหญ่ไปว่างกระแทกลงโต๊ะกลางวง“ใครบอกเธอเหรอว่าเตย์มีเห็นฉันเป็นของเล่น ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าฉันอาจจะเห็นผู้ชายคนนี้เป็นของเล่นเหมือนกัน เป็นผู้หญิงเหมือนกันอย่ามาดูถูกกันสิ แต
รักหมดใจยัยตัวอ้วน เราคือเด็กผู้ชายคนนั้น(2)
“ช้อง” เตย์มีขยับตัวเข้าไปใกล้ ทว่าเธอกลับถอยล่นหนี มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะใบหน้าค้างอยู่กลางอากาศ“เราอยากอยู่คนเดียว เราขออยู่คนเดียวสักพักนะเตย์ นายกลับไปก่อน” เบือนใบหน้ามองไปทางอื่นเหมือนกำลังปรับสภาวะความคิดเพื่อรับมือกับเรื่องนี้เตย์มีพยักหน้ารับรู้ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มสูบก้าวเท้าไปจนถึงประตูห้องนอนแล้วหันกับมาพูดทิ้งท้ายช้องนางอีกครั้ง“เราขอแค่เธออย่าโกรธ อย่าเกลียดเราเลยนะ เพราะเราคงทนไม่ไหวหากต้องเสียคนที่เรารักไปอีกคน” เตย์มียืนคอตกมองด้านข้างของใบหน้าเธอก่อนจะตัดสินใจพูดต่อก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูด“เป็นแฟนกันไหม?”ช้องนางนิ่งอึ้งเพิ่มขึ้นเข้าไปอีกหันไปมองเขาด้วยแววตาที่กำลังสับสน เพิ่งมารู้ตัวว่าเขาลูกชายของคุณป้าคนนั้นไม่ถึงสิบนาทีเสียด้วยซ้ำ แล้วจู่ ๆ ก็มาขอเธอเป็นแฟนเนี่ยนะ“ไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้ก็ได้ เราจะรอวันที่เธอให้อภัยครอบครัวเรา”เสียงประตูห้องนอนปิดลงแล้วตามด้วยเสียงประตูด้านนอก เธอรู้ได้ทันทีว่าเขากลับไปแล้ว หัวใจเธอยามนี้ปวดหนึบอย่างบอกไม่ถูกความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรเลยเพราะเข้าใจเรื่องทุกอย่างเป็นอย่างดี ที่ผ่านมาคุณลุงก็ส่งเสียเธอและรับ
รักหมดใจยัยตัวอ้วน เราคือเด็กผู้ชายคนนั้น(1)
เสียงรถยนต์ยามเช้าวิ่งขวักไขว่ไปมาแม้ว่าห้องนี้จะอยู่สูงถึงชั้นยี่สิบแปดก็ตามแต่หูของคนตัวสูงที่กำลังเหยียดกายนอนอยู่บนโซฟาก็ได้ยินมันชัดแจ๋วอยู่ดีวันนี้เป็นวันเสาร์จึงไม่มีเรียนเตย์มีจึงคิดว่าจะนอนตื่นสายเสียหน่อยแต่มันคงหลับต่อไม่ได้แล้วเพราะเขาเป็นคนนอนหลับยากหากตื่นมาแล้วมักจะนอนต่อไม่ได้สองแขนบิดไปบิดมาเพื่อไล่ความเมื่อยออกจากร่างกายแล้วยันกายลุกขึ้นนั่ง สิ่งแรกเมื่อลืมตาตื่นคือเขารีบหันไปมองยังประตูห้องนอนทันทีแล้วเห็นว่ามันเปิดแง้มอยู่แสดงว่าคนด้านในคงตื่นมาตั้งแต่ไก่โห่แล้วก๊อกๆ“เข้าไปได้ไหม” ชายหนุ่มเคาะประตูขออนุญาตคนที่อยู่ด้านใน เมื่อได้ยินเธอเอ่ยอนุญาตจึงเปิดประตูเข้าไปภาพตรงหน้าคือเหมือนหญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับการเก็บข้าวของอันน้อยนิดเข้าที่และจัดให้มันเป็นระเบียบ จะว่าไปสองวันมานี้ห้องนี้ดูสะอาดและเป็นระเบียบมากขึ้นนับตั้งแต่มีคนตัวกลมเข้ามาอยู่“ของบางส่วนเป็นของดูต่างหน้าจากพ่อกับแม่เรานะ เวลาเราคิดถึงเราก็มักจะเอามันออกมาดู” ช้องนางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปไม่ถามเซ้าซี้เหมือนเคย เธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง“ลืมบอกไปว่าพ่อแม่เราเสียจากอุบัติเหตุทางรถย
รักหมดใจยัยตัวอ้วน เป็นห่วงความปลอดภัย(2)
ตอนแรกกายไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของช้องนางด้วย ผู้หญิงหน้านิ่งคนนั้นมีศัตรูด้วยเหรอ ดูแล้วไม่น่าจะมีพิษภัยกับใคร เมื่อเห็นเตย์มีส่งภาพถ่ายข้อความขู่ทำร้ายช้องนางจากเทียร์มาให้ดูเขาจึงเข้าใจแล้วว่าศัตรูนั้นไม่ใช่ของผู้หญิงร่างอ้วนคนนั้นแต่มันเป็นศัตรูจากเพื่อนรักเขานี่เอง“ยังไม่กลับกันอีกเหรอ”ชายหนุ่มสามคนยืนพูดคุยกันอยู่หน้าร้านทั้งที่ร้านแห่งนี้ปิดไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทว่าเพื่อนของเตย์มียังไม่ได้แยกกันกลับบ้านเลย“ออ กำลังจะกลับ เธอจะกลับแล้วใช่ไหม” กายก้าวเท้าเข้ามาหาจนช้องนางต้องขยับหนีสองก้าวเพราะเกรงว่ามันจะใกล้เกินไป“อือ เรากำลังจะกลับ”“ให้พวกเราไปส่งไหม” กายและผองเพื่อนเป็นคนอาสาหญิงสาวมองหน้าทั้งสามคนสลับไปมาครู่หนึ่งแล้วพ่นลมหายใจเบา ๆ มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เธอคิดเอาไว้แน่นอน“เราถามอะไรหน่อยสิ” ช้องนางหันไปหากายซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดก่อนจะสลับสายตามองเลยไปยังชายหนุ่มสองคนที่เหลือด้านหลัง“เตย์มีส่งพวกนายมาจับตาดูเราใช่ไหม” คนอ้วนท้วนไม่ได้รอให้พวกเขาตอบแต่เลือกยิงคำถามออกไปแทน คิดจะปิดบังใครก็ปิดบังไปแต่กับผู้หญิงที่หูตาไวและขี้ระแ
รักหมดใจยัยตัวอ้วน ใกล้เข้าไปทีละนิด(2)
อาจารย์ผู้หญิงวัยสามสิบกว่าปีเริ่มอธิบายวิชากฎหมายแรงงานซึ่งเป็นวิชาหลักของช่วงชั้นสุดท้ายของนักศึกษาปีสี่“สิทธิของลูกจ้างกรณีถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิด สามารถเรียกร้องอะไรได้บ้างคะ”อาจารย์สาวกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งนักศึกษาแทบทุกคนเลือกหลบสายตายกเว้นช้องนางซึ่งเธอตั้งใจฟังมาตั้งแต่เริ่มสอนแต่อ
รักหมดใจยัยตัวอ้วน ใกล้เข้าไปทีละนิด(1)
“คุณหนู คุณหนูตื่นเถอะค่ะ” ป้าอุ่นหญิงมีอายุวัยห้าสิบกว่าปีรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาปลุกลูกชายคนเดียวของบ้านด้วยความร้อนใจ เมื่อยังเห็นเตย์มีนอนนิ่งจึงเปลี่ยนเป็นดึงผ้าห่มออกแล้วเขย่าตัวอย่างแรงให้ตื่นขึ้นมาก่อนจะเกิดสงคราม“มีอะไรป้าอุ่น ทำไมถึงปลุกผมแต่เช้า” ร่างกำยำลุกขึ้นแบบงัวเงยดวงตายังไม่ทัน
รักหมดใจยัยตัวอ้วน เพื่อนนอกสายตา...(2)
“เอาล่ะ เพื่อความเท่าเทียมในห้องมีอยู่หกสิบคนจะมีเลข1-15 ซ้ำกันอยู่ 4 หมายเลข นั่นเท่ากับว่าเราจะได้เพื่อนทำรายงานร่วมกันกลุ่มละ 4 คน 15 กลุ่ม แล้วแต่ดวงนะ”ได้ฟังดังนั้นเพื่อนร่วมห้องต่างพากันยกมือท่วมหัว ขอให้ตัวเองได้อยู่ร่วมทีมกับช้องนางเพราะทั้งห้องเธอเรียนเก่งที่สุดแล้ว โดยเฉพาะณาราเธอถึงกับ
รักหมดใจยัยตัวอ้วน เพื่อนนอกสายตา...(1)
ขาป้อมสั้นเดินเข้ามาในซอยแคบย่านดินแดง สองข้างทางเป็นแฟลตสูงห้าชั้นรายรอบเหมาะสำหรับชาวบ้านหรือคนทั่วไปที่ไม่ค่อยมีเงินมากนักและแน่นอนว่าคุณภาพและสภาพแวดล้อมย่อมย่ำแย่ไม่เหมือนคอนโดฯ หรือบ้านเดี่ยวที่มันดีกว่านี้ช้องนางมาหยุดยืนอยู่หน้าตึกตัวเองแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คนเมานอนกลิ้งอยู่ตามพื้นถนนนึก
Anda juga akan menyukai
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา373.6K DibacaCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI109.1K Dibacaรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา61.8K Dibacaประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89139.9K DibacaBAD BOSS เจ้านายร้ายหวงรัก
Ladyporn20 DibacaYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa605 Dibacaใต้อาณัติแฝดมาเฟีย (3P)
Selenex98 Dibacaหวนรัก คืนปรารถนา
โมรียา1.5K Dibaca
