น้ำหยดลงหิน(2)

แสงแดดจ้าสาดผ่านกระจกใสเข้ามากระทบใบหน้าเนียนใส ทว่าคนหลับลึกกลับไม่รู้ตัว เตย์มีเดินเข้ามาใกล้แล้วใช้มือยกป้องแดดร่างอ้วนเอนหลังพงกับแท่นบัลลังก์จำลอง มือข้างหนึ่งยังคงถือชีตสรุปย่อของมาตรากฎหมาย สองขาป้อมเหยียดตรงในท่านั่ง กระโปรงทรงพีชเลิกขึ้นเหนือเข่าเล็กน้อยชายหนุ่มจึงถือวิสาสะดึงลงให้

เมื่อช่วงกลางวันเผอิญเดินผ่านณาราแล้วไม่เห็นเพื่อนสนิทที่ตัวติดกันยิ่งกว่าปลาท่องโก๋จึงเอ่ยถามว่าไปไหน เขาจึงรู้ว่าเธอมาแอบหลับอยู่ที่นี่เอง

ลมหายใจของคนหลับผ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอไม่นานศีรษะก็เอนมาพิงไหล่ ชายหนุ่มจึงขยับท่านั่งให้สมดุลเพื่อที่เธอจะได้หนุนหัวไหล่ได้อย่างสะดวก

...ไม่นานเตย์มีก็หลับตามไปอีกคน

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ตโฟนเครื่องสวยดังเข้ามาในโซนประสาท ช้องนางอยากจะหยุดเวลาพักผ่อนเอาไว้สักสองวันเสียจริงทว่าก็ทำไม่ได้

ใบหน้าซุกเข้ากับอะไรบางอย่างจะว่าแข็งก็ไม่แข็งจะว่านุ่มก็ไม่นุ่มแต่ที่แน่ ๆ มันทำให้เธอหลับสบายตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมา ดวงตากลมค่อยๆ ลืมขึ้นแล้วปรับโฟกัสสายตาตัวเองให้เข้ากับแสดงที่ส่องเข้ามา

คราแรกเมื่อลืมตาตื่นมือของเธอถูกกุมไว้จากเรียวนิ้วของมือใครก็ไม่รู้ หญิงสาวตั้งสติแล้วขยับศีรษะตัวเองออกจากหัวไหล่ของใครสักคน เมื่อเห็นว่าคนนั้นเป็นใครเธอถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เฮ้ย!”

คนตัวโตสะดุ้งตื่นปรือตามองก็เห็นสีหน้าของคนหนุนหัวไหล่ไม่สู้ดีจึงรีบถามว่าเป็นอะไร พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

“เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไร ใครทำอะไรหรือเปล่า”

“ยังจะมาถาม ก็นายไง” ร่างอ้วนลุกขึ้นสำรวจตัวเอง ว่ามีตรงไหนบุบสลายหรือเปล่า กระดุมเสื้อทุกเม็ดยังอยู่ดี

“เราเหรอ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง หัวคิ้วเคลื่อนมาชิดกันว่าไปทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร

“ก็ใช่นะสิ นายมานอนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร แล้วเป็นบ้าอะไรมาจับมือเรา” หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้โวยวายจนเสียงดังเพราะกลัวคนผ่านไปผ่านมาจะได้ยินแล้วเข้าใจผิดกันไปใหญ่

“มาตอนเที่ยง เราเห็นเธอหลับอยู่เลยไม่อยากปลุกส่วนเรื่องจับมือเราคงนอนละเมอ ไม่ได้ตั้งใจ เอาเป็นว่าเราขอโทษ” ชายหนุ่มทำหน้าทะเล้น

ช้องนางตวัดดวงตามองด้วยความขุนมัวต่อให้อ้าปากต่อว่าไป เขาก็หาข้ออ้าเอาตัวรอดไปได้ทุกที ลื่นกว่าปลาไหลก็คงเป็นพ่อคาสโนว่าเตย์มีนี่แหละ

หญิงสาวไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วยเห็นว่าใกล้เวลานัดแล้วจึงรวบข้าวของเข้ากระเป๋าก้าวเท้าฉับ ๆ ออกจากห้องไม่เหลียวมองใคร โดยมีเตย์มีเดินตามหลัง ปลายเท้ามุ่งตรงไปยังทิศทางข้างหน้าส่วนสมองก็ครุ่นคิดเรื่องของเตย์มี

...ทำไมช่วงนี้เขามาวุ่นวายกับเธอจัง

ร้านกาแฟชื่อดังตั้งอยู่แถวหน้ามหาลัยนักศึกษาส่วนใหญ่มักจะมารวมกลุ่มกันทำงานหรือไม่ก็เม้ามอยท์ชาวบ้านที่นี่หรือบางคนก็เอางานหรือการบ้านมาทำเพราะมีทั้งไวไฟละไฟให้เสียบโน้ตบุ๊ค

ณารากับคณินมารออยู่ครู่หนึ่งก่อนเวลานัดแล้วโดยก่อนหน้านี้เธอทำตัวแทบไม่ถูกก็เพื่อนร่วมชั้นปีพาสาวมานั่งพอดรักให้ดูจนเป็นฝ่ายเธอต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอายแทน

ช้องนางเปิดประตูร้านเข้ามาด้วยสีหน้าหงุดหงิดภายในร้านคนค่อนข้างเยอะสาว ๆ ต่างหันไปมองคนหล่อประจำมหาลัยเป็นตาเดียวด้วยความชื่นชม ณาราเองก็แปลกใจอยู่บ้างว่าทำไมสองคนนี้ถึงเดินมาด้วยกันได้หรือบังเอิญเจอกันกลางทาง

“ทำไมมาด้วยกันได้ ไปไหนกันมาเหรอ” ณาราถามคนทั้งคู่พร้อมมองสลับไปมา ช้องนางขยับปากจะตอบแต่ก็ช้ากว่าคนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“ไปนอนด้วยกันมา” ว่าจบก็ย่อตัวนั่งลงโซฟา

คนร่างอ้วนดวงตาเบิกโพล่งกับประโยคเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ตกใจกับประโยคนี้แต่ทั้งร้านหันมามองกันเป็นตาเดียวแล้วหันไปสุมหัวซุบซิบนินทาทันที

“เตย์มี นายพูดให้มันดี ๆหน่อยได้ไหม” หล่อนเสียงแหวใส่เขา

“แล้วเราพูดผิดตรงไหน ก็เราไปนอนด้วยกันมาจริงๆ นี่” ยังคงยักไหล่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยิ่งทำให้เป็นที่สนใจมากขึ้น แม้กระทั้งคณินยังต้องเลิกคิ้วเข้มขึ้นกับคำพูดของมันหรือว่าสเปกของเพื่อนเขาเปลี่ยนไป

“โอ๊ย...นายพูดแบบนี้คนจะเข้าใจผิดเป็นอย่างอื่นนะสิ” ช้องนางหันมองซ้ายมองขวาให้เขาเห็นว่าในร้านมีคนอยู่มาก จึงนึกได้ว่าประโยคนั้นมันสองแง่สามง่ามมากเกินไป

“อ้อ โทษที นอนที่หมายถึงนอนหลับในห้องเรียน”

ชายหนุ่มพูดเสียงดังฟังชัดเหมือนต้องการให้ได้ยินกันทั้งร้านแล้วเอนตัวไปกระซิบข้างหูด้วยเสียงละมุน “พอใจแล้วใช่ไหม”

การกระทำแบบนี้ทำเอาใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกจากอกหันขวับไปมองโดยไม่ระวัง ใบหน้าห่างกันแค่คืบปลายจมูกแตะกันเล็กน้อยดวงตาสบประสานเหมือนมีมนต์สะกด

จนกระทั่งมีเสียงกระแอมไอ...ทั้งสองจึงหลุดออกจากภวังค์แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่มีพิรุธกันทั้งสองฝ่าย

“เตย์กับช้องจะเอาเครื่องดื่มอะไรไหม”

“เดี๋ยวเราไปสั่งเอง ช้องชอบช็อกโกแลตใช่ไหม” เตย์มีหันกลับไปถาม

ช้องนางพยักหน้ารับเบาๆ อดแปลกใจไม่ได้ว่ารู้ได้อย่างไร เขาหายไปไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมช็อกโกแลตเย็นปั่นแถมด้วยเค้กหน้านิ่มของโปรดเธอ แววตาของเธอส่องประกายแวววับจนชายหนุ่มอดยิ้มตามไม่ได้

“นายรู้ได้ยังไงว่าเราชอบกินอะไร”

“ก็เห็นเธอกินทุกวันเลยคิดว่าคงชอบแหละ” เขายิ้มให้บาง ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องหันไปถามณาราเรื่องหัวข้องานกลุ่ม

ความอ่อนนุ่มเข้าเกาะกุมหัวใจเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความใส่ใจของมันซึมซับลงในอกอย่างนุ่มนวลแต่แล้วก็ต้องสะบัดหัวไล่ความคิดนี้ออกไปเพราะเตย์มีก็คงทำแบบนี้กับทุกคน

“ที่มึงถามกูว่าอะไรที่ได้มายากๆ มันจะมีคุณค่าไหม มึงหมายถึงช้องนางหรือเปล่า” คณินกระแทกไหล่ถามเพื่อนขณะเดินออกจากร้านหลังจากตกลงเรื่องหัวข้อรายงานเสร็จ

“ไม่รู้ดิ ตอนนี้ยังไม่แน่ใจเท่าไร” เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย

“แต่ดูท่าแล้วช้องนางก็ไม่ได้ง่ายนะ คงจะใจแข็งน่าดู” คณินประเมินลักษณะและนิสัยของช้องนาง

“มึงไม่เคยได้ยินเหรอวะ น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน กูก็จะหยอดทุกวันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ สักวันก็คงใจอ่อนเองนั่นแหละ” พูดเสร็จก็เดินสืบเท้าไปให้ทันช้องนางพรางตะโกนเรียก

“มีอะไรเหรอหรือว่าเราลืมอะไรในร้าน” ก้มสำรวจข้าวของในกระเป๋าสะพายตัวเอง

“เปล่าหรอก เราว่าจะชวนกลับด้วยกัน ไหน ๆบ้านเราก็ต้องไปทางเดียวกันอยู่ดี”

“ไม่เป็นไร เรากลับเองได้” ปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิดอะไรแล้วก็สะกิดณาราให้เดินต่อ ปล่อยให้คนตัวสูงยืนอึ้งกับการถูกปฏิเสธอีกครั้ง

คณินได้แต่ยืนหัวเราะเพื่อน เป็นไงล่ะ...น้ำหยดลงหินทุกวัน

หินบอกไม่เป็นไร...