คาสโนว่าตัวพ่อ...(2)

เกือบห้าโมงเย็นแล้วกิจกรรมกีฬากลางแจ้งจบลงข้าวของทุกอย่างถูกเก็บจนเรียบร้อยเหลือแค่ยกกลับไปกลับไปเก็บที่คณะเท่านั้น

“มีอะไรที่ต้องเอาไปเก็บอีกไหม นอกจากอุปกรณ์เชียร์”ช้องนางร้องถามณาราซึ่งกำลังเดินเก็บเศษขยะใส่ถุงดำ

“ไม่มีแล้ว เหลือแค่นั่นแหละ เดี๋ยวเราค่อยเอาไปเก็บที่คณะพร้อมกันก็ได้” ณาราร้องบอกแล้วก้มหน้าเก็บขยะต่อ

ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมขยะถุงใหญ่

“วันนี้แกต้องไปทำงานหรือเปล่าช้อง”

“ไม่อ่า วันนี้เป็นวันหยุด เสร็จแล้วก็ว่าจะกลับบ้านเลย”พูดเสร็จก็หิ้วถุงสีรุ้งใบใหญ่ขึ้นพาดบ่าพลันเสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากริมถนนสนามฟุตบอล

“ปี้น ๆ” รถยนต์สีดำคุ้นตาที่ช้องนางมักจะเห็นมาส่งมารับณาราทั้งเช้าและเย็น

“พ่อฉันมารับแล้วอ่า” หันมาบอกเพื่อนสีหน้าเจื่อน ๆ

“จ้า เห็นแล้ว กลับไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันเอากลับไปเก็บเอง” มือใหญ่ดันหลังเพื่อนแล้วยกมือโบกลาแล้วแล้วระบายยิ้มออกมา

ช้องนางรู้สึกอิจฉาเพื่อนทุกครั้งตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้นแล้วที่มีพ่อหรือแม่มาคอยรับส่ง เพราะเธอนั้นกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่เธอตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ พี่สาวของแม่จึงรับเธอมาเลี้ยง ถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีญาติที่ไหนแล้วเหลือแค่ป้าเพียงคนเดียว

กว่าจะเก็บข้าวของทุกอย่างเข้าชั้นเรียบร้อยเวลาก็เลยไปค่อนข้างนาน เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างออกไปข้างนอกความมืดก็เข้ามาปกคลุมแล้ว มืออวบยกขึ้นลูบหน้าแล้วเห็นว่ามีฝุ่นเปื้อนอยู่

‘ล้างหน้าให้สดชื่นสักหน่อยดีกว่า’

ตลอดทั้งวันเธอกับเพื่อนวิ่งวุ่นจนเหงื่อไหลไคลย้อยแถมอากาศก็ร้อน ฝุ่นก็เยอะไม่แปลกใจหรอกหากหน้าจะมันเยิ้มขนาดนี้

แม้จะไม่ใช่ผู้หญิงแต่งหน้าแต่งตาจะปล่อยให้หน้าขึ้นสิวไม่ได้เพราะเธอยังต้องใช้หน้าใสๆ นี้ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟปั้นรอยยิ้มให้ลูกค้าอยู่

“ปึก ๆ กึก ๆ”

เสียงอะไรบางอย่างกระทบกันดังลั่นห้องน้ำจนมือที่กำลังเปิดน้ำล้างหน้าต้องหยุดชะงักลง สมองเธอเริ่มจินตนาการถึงสิ่งเร้นลับเกี่ยวกับผี ซึ่งมักจะฟังบ่อย ๆ ในเรื่องเล่ารายการผีชื่อดัง

นิ้วป้อมสั้นกำสร้อยพระที่ห้อยคอแล้วเริ่มสวดมนต์ชุดใหญ่

“ ผะ ผมไม่ไหวแล้ว เสร็จแล้ว” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้บทสวดมนต์ในใจต้องหยุดนิ่งลง หญิงสาวพยายามตั้งสติแล้วฟังใหม่อีกครั้งว่าเป็นเสียงคนหรือเสียงผีกันแน่

“ลีลาคุณยังสุดยอดเหมือนเดิมเลยค่ะ” เรียวมือสวยรูดถุงยางอนามัยจากท่อนเอ็นออกแล้วโยนลงถังขยะก่อนจะลุกขึ้นจากฝ่าชักโครกดึงเพนตี้ลายลูกไม้ขึ้นสวมแล้วดึงกระโปรงนักศึกษาทรงเอลงมาปิด

“ถ้าชอบก็มาจัดกันบ่อยๆ สิ” เขาก้มลงจุ๊บแก้มหนึ่งทีแล้วหันมาจัดการกับร่างกาย เสื้อผ้าตัวเอง ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเรื่องอย่างว่านอกสถานที่ แต่ในมหาลัยถือว่าเป็นครั้งแรกของเขา

“เฮ้ย!”

“ว้ายยย”

ประตูห้องน้ำเปิดออกสองหนุ่มสาวถึงกับตกใจเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่ ใบหน้ากลมจ้องเขม็งมาที่ทั้งสองไม่วางตา เสียงเมื่อครู่ ไม่ใช่ผีสางที่ไหนหรอกแต่เป็นเสียงครางของสองคนนี้มากกว่า

...หน้าไม่อายกันเสียจริงสถานที่เรียนก็ไม่เว้น

“ถ้าอยากกันมากควรไปเปิดโรงแรมนะ ใกล้ ๆ แถวนี้ก็มี ไม่น่าทำตัวทุเรศในคณะแบบนี้เลย” ช้องนางสลับมองสองคนไปมาด้วยความรังเกียจ เตย์มีไม่ชอบสายตานั้นแต่รู้ว่าตัวเองทำไม่ดีจึงไม่โต้ตอบอะไร

“เอาเป็นว่าเราสองคนขอโทษแล้วกัน ทีหลังจะไม่ทำที่นี่อีก” ว่าจบก็แตะแขนคู่ควงให้เดินนำหน้าไปก่อนแม้หล่อนจะไม่พอใจผู้หญิงอ้วนคนนี้ทว่าทำอะไรมากไม่ได้เพราะไม่ใช่ถิ่นหรือคณะตัวเอง

“เรียนก็ว่าแย่แล้ว ยังทำตัวแย่อีก” ช้องนางบ่นพึมพำออกมาแล้วส่ายหัว เท้ายาวกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูกับหยุดชะงักเพราะประโยคนั้นทิ่มแทงใจดำเขาเหลือเกิน

“พริ ไปรอผผมที่รถเดี๋ยวผมตามไป” ออกปากบอกคู่ควงแล้วเดินย้อนกลับมาหาผู้หญิงเจ้าเนื้อที่กำลังยืนล้างหน้าอยู่ ดวงตาคมไล่สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เข็มกลัดตรงปกคอเสื้อเป็นรูปตราชั่งบ่งบอกว่าเธอเป็นนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ แต่ไม่รู้ว่าเรียนปีไหน

รุ่นน้องเหรอ...แล้วทำไมถึงรู้ว่าการเรียนเขาแย่

ช้องนางเงยหน้าขึ้นจากก๊อกน้ำแล้วก็แปลกใจเมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าหล่อยังยืนอยู่ที่เดิม ทว่าเธอเลือกไม่สนใจก่อนจะดึงกระดาษทิชชูมาซับน้ำบนหน้า

“เมื่อกี้ เธอพูดว่าฉันการเรียนแย่เหรอ ดูถูกกันมากไปหรือเปล่า” ผิงกำแพงกอดอกมองหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณา คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“ก็ดูถูกนี่แหละ ไม่ได้ดูผิดเลยสักนิด” หันกลับไปมองเขาก่อนจะหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวมเพราะมืดแล้วสายตาเธอไม่ค่อยดีเท่าไร

“แต่ก็ไม่ควรพูดจาทำร้ายความรู้สึกคนอื่น”

“ถ้าการที่ฉันพูดความจริง แล้วทำให้นายรู้สึกแย่ เอาเป็นว่าขอโทษแล้วกัน แต่ทีหลังอย่าทำเรื่องแบบนี้ในคณะอีก หรือว่ากลัวว่าคนอื่นไม่รู้ว่านายเป็นคาสโนว่าตัวพ่อ”

พูดจบช้องนางก็เดินจากไปปล่อยให้เตย์มียืนอึ้งกับการต่อปากต่อคำนั้นโดยไม่หลงเสน่ห์ความหล่อของเขาเหมือนสาว ๆ คนอื่นเลยสักนิด

ผู้หญิงอะไรเย็นชาชะมัด...