ต้นเหตุความเย็นชา(2)

ช้องนางรีบจ่ายค่ารถสาวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังห้องแจ้งความภาพที่เห็นคือคนเป็นป้าทุบหลังลูกชายพรางกร่นด่าไปด้วย ความเบื่อหน่ายและเหนื่อยล้าเริ่มเข้ามาปกคลุมหัวใจอีกครั้ง เธออยากหนีความวุ่นวายไปให้ไกล ๆ ทว่าก็ไม่เคยทำได้สักครั้ง เพราะสุดท้ายแล้วเธอก็เหลือแค่ป้าระวีเป็นญาติเพียงคนเดียว

“เลิกเสียงดัง หรือโวยวายได้แล้วค่ะป้า เกรงใจคนอื่นบ้าง” ช้องนางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบ ดวงตากลมจ้องมองลูกพี่ลูกน้องด้วยสายตา คาดโทษที่มันมักสร้างปัญหาไม่หยุดหย่อน

“ยัยช้อง”

“พี่ช้อง”

ทั้งคู่อุทานเรียกชื่อพร้อมกันเหมือนมองเห็นนางฟ้ามาโปรดแต่กับอีกฝ่ายรู้สึกเหมือนบ่วงกรรมคล้องคอเสียมากกว่า เธอผ่อนลมหายใจออกมาแล้วเดินไปย่อตัวนั่งเก้าอี้ว่างด้านข้างพร้อมยกมือไหว้คุณตำรวจ

“ฉันเป็นลูกพี่ ลูกน้องของคนนี้ค่ะ” น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าถามโดยไม่หันไปมองหน้าสองแม่ลูกเสียด้วยซ้ำ

“หนูขอทราบข้อกล่าวหาของนายรภัทรหน่อยได้ไหมคะ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังขยับปากจะแจ้งรายละเอียดแล้วก็ต้องเงียบลงเมื่อระวีพูดจาท้าทายอวดเก่งว่าหลานตัวเองเรียนกฎหมายมาจนช้องนางรู้สึกหมดความอดทน

“พอได้แล้วป้าวี! ช้องเรียนกฎหมายมาก็จริงไม่ได้เอามาเบ่งใส่ใคร”

ระวีหน้าเจื่อนลงทันทีอยากจะโต้กลับแต่ก็ยังทำไม่ได้เพราะต้องอาศัยความรู้และเงินช่วยเหลือลูกชายตัวเอง

ตำรวจเวรประจำวันถึงกับส่ายหน้าในความพ่อแม่รังแกฉันและรู้สึกเวทนาหญิงสาวตรงหน้าแทนเพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เด็กคนนั้นสร้างปัญหาจนต้องขึ้นโรงพัก

“มีไม่กี่กระทงหรอก หนึ่งขับรถโดยไม่สวมหมวกนิรภัย เปรียบเทียบปรับสองพันบาท สองไม่มีใบอนุญาตขับขี่ปรับหนึ่งพันบาท สามท่อดังเกินกว่ากฎหมายกำหนดปรับหนึ่งพันบาท ข้อสุดท้ายหนักหน่อยขับรถโดยไม่มีคำนึงถึงความปลอยภัย ปรับหนึ่งหมื่นบาท ดีนะโดนจับเรื่องพวกนี้ครั้งแรกสารวัตรท่านเลยให้แค่เปรียบเทียบปรับเป็นเงินไม่ต้องจำคุก” ผู้หมวดหันไปยังสองแม่ลูกว่าดีแค่ไหน แล้วยังมีคนเมตตาไม่นึกหมั่นไส้ในความปากแจ๋ว

ช้องนางไล่เปิดพ.ร.บจราจรในหัวสมองกับข้อกล่าวหาเมื่อครู่อย่างน้อยข้อหาสุดท้ายก็ไม่ต้องติดคุกติดตารางทว่าเบี้ยปรับนั้นคือเต็มเพดานของค่าปรับโดยไม่ลดให้เลยสักบาทเดียว

“ป้าวีต้องจ่ายค่าปรับทั้งหมดหนึ่งหมื่นสี่พันบาทถึงจะเอารถแล้วก็พาตัวไอ้ภัทรกลับไปได้” กดเสียงให้ต่ำมากที่สุดจะได้ไม่ต้องมานั่งกับป้าที่หัวรั้นไม่ฟังใคร

“ไม่มี ข้าไม่มีหรอก เงินเป็นหมื่นข้าจะไปหามาจากไหน” ยังคงไหวไหล่ยืนยันคำเดิม พรางหันไปหยิกแขนลูกชาย

“ถ้าป้าวีไม่มีก็ต้องให้เขายึดรถและคุมประพฤติไอ้ภัทร หรือไม่ก็ต้องติดคุกแทนค่าปรับ”

ประโยคหลังนี้เธอโกหกแล้วขยิบตาให้ตำรวจเล่นตามน้ำให้หน่อยเพื่อให้ลูกพี่ลูกน้องเธอหลาบจำบ้าง

“ไม่เอานะพี่ช้อง ภัทรไม่อยากติดคุก รถนั้นก็ให้คุณตำรวจยึดไม่ได้ เพราะเป็นรถลูกพี่ผม ไม่งั้นเขาฆ่าผมตายแน่” เด็กหนุ่มเขย่าขาสั่นไปมาดังกึกๆ ด้วยความกลัว แววตาหวั่นวิตกกังวลเพราะรู้ดีว่าเจ้าของรถนั้นทั้งโหดและป่าเถื่อนแค่ไหน

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง แกเป็นคนสร้างปัญหานั้นมาเองก็ต้องตามแก้เองสิ” เรียวนิ้วชี้จิ้มไปยังหน้าผากด้วยความโมโห

“แกก็จ่ายปรับให้ก่อนสิ ฉันสัญญานะขายของได้แล้วฉันจะถยอยจ่ายคืนให้” ระวีส่งสายตาอ้อนวอนหลานสาว

“หนูไม่มีหรอก แล้วป้าไม่ต้องมาพูดหรอกว่าจะคืน หลายครั้งที่ผ่านมาหนูยื่นมือช่วยทีไรไม่เห็นได้คืนสักบาท”

“เอะ บอกว่าจะคืนก็คืนสิ เป็นญาติกันช่วยกันหน่อยไม่ได้หรือไง”

“ก็ช้องไม่มีจริง ๆ นี่ป้า”

“แกอย่ามาโกหกฉันเห็นเงินในบัญชีแกมีตั้งสองหมื่น” ล้วงสมุดบัญชีเล่มสีเขียวขึ้นมาโชว์ให้ดู

แววตาของช้องนางสั่นระริกเช่นเดียวกับสีปากเมื่อเห็นว่าป้ารื้อค้นเอาเงินเก็บของเธอมาด้วย จนไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าไม่มีเงิน

“ช้องให้ไม่ได้ นี่มันเป็นเงินค่าเทอมของช้อง” เธอรีบคว้ามาถือไว้ในมือ ส่ายหัวระรัวเพื่อยืนกรานว่าให้ไม่ได้จริงๆ

“ถ้าแกไม่ให้น้องก็ต้องติดคุก ออกมาก็ต้องโดนพวกนั้นทำร้ายนะคิดซะว่าเห็นแก่ป้าที่เลี้ยงแกมาเถอะนะ” ไม้ตายสุดท้ายของระวีคือการนั่งคุกยกมือขึ้นไหว้

หญิงสาวถลาลงไปพยุงคนเป็นป้าแทบไม่ทันน้ำเสียงของท่านเริ่มสั่น หัวไหล่เริ่มสะท้านจากแรงสะอื้น

การเรียนก็สำคัญ บุญคุณก็ต้องทดแทน...

ทุกอย่างทุกถ้อยคำตกอยู่ในสายตาของเตย์มี เขาได้มันตั้งแต่แรกและแอบยืนฟังอยู่เงียบ ๆ เขาอยากยื่นมือเข้าไปช่วยแต่รู้ดีว่าเธอคงไม่ยอมรับความช่วยเหลืออะไรโดยที่ได้มาฟรีๆ แน่นอน

เตย์มีรู้แล้วว่าอะไรทำให้ผู้หญิงคนนี้แข็งกระด้างและเย็นชา มันไม่ง่ายเลยที่ต้องรับมือกับเรื่องพวกนี้แถมยังเป็นผู้หญิงที่เติบโตขึ้นมาโดยไร้พ่อแม่ดูแลอีกต่างหาก

หากวันนั้นณาราไม่เผลอพูดออกมาเขาก็คงไม่รู้เรื่องนี้ความเข้มแข็งของเธอทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบลงจนกลายเป็นสงสารแล้วนึกย้อนกลับมาเปรียบเทียบกับตัวเองว่ามันช่างต่างกันลิบลับ

เขาได้ทุกอย่างมาโดยง่ายเพราะมีพ่อปูพื้นฐานและคอยตามใจทุกอย่างต่อให้เขาจะทำตัวเละเทะแค่ไหนก็ตามแตกต่างกับช้องนางที่ต้องดิ้นรนทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด

สุดท้ายแล้วคำว่าครอบครัวที่เหลืออยู่ก็ทำให้ช้องนางยอมใช้เงินเก็บที่มีจ่ายค่าปรับเพื่อรักษาชีวิตของลูกพี่ลูกน้องเอาไว้

ปลายเท้าอวบเดินทอดน่องเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงผ่านหน้าเตย์มีโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มสืบเท้าเดินตามอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ

ชายหนุ่มได้ยินเพียงเสียงสะอึกสะอื้นจนไหล่สั่นสะท้านเขารับรู้ได้ถึงความเสียใจและแรงกดดันที่เธอได้รับ การร้องไห้น่าจะเป็นการระบายความรู้สึกได้ดีที่สุดเพราะเธอจะได้ไม่ต้องมานั่งแบกว่าเป็นคนเข้มแข็งต่อหน้าใคร

ช้องนางเดินเหม่อลอยเคล้าหยาดน้ำตามาเรื่อย ๆ จนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งจึงเดินไปทรุดตัวชันเข่าฟุบหน้าร้องไห้ตรงสนามหญ้าริมสระน้ำขนาดใหญ่

แม้จะพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้มันก็ไม่เป็นผล เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะลุกขึ้นไหว ทำไมอุบัติเหตุครั้งนั้นเธอถึงรอดมาเพียงคนเดียวทำไมเธอถึงไม่ตายจากไปพร้อมกับพ่อและแม่

ใบหน้าหม่นนัยน์ตาเศร้าก้มมองพื้นดินจังหวะนั้นปลายรองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังก็โผล่มาให้เห็น เป็นวินาทีเดียวกันกับช้องนางเงยหน้าด้วยดวงหน้าเปื้อนน้ำตา

“เตย์มี นายมาที่นี่ได้ยังไง” เบือนหน้าหนีแล้วเช็ดน้ำตาออก

“เดินตามมา” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

“ฉันไม่มีอารมณ์มานั่งให้นายกวนประสาทใส่หรอกนะ”

“เราก็ไม่ได้มากวนประสาทสักหน่อย”

ช้องนางไม่สบสายตาเลือกมองต้นหญ้าบนพื้นดิน

“เตย์ เราอยากอยู่เงียบๆ”

คราวนี้เธอหันหน้าไปทางอื่นเตย์มีจึงเลือกนั่งลงข้าง ๆ ชิดกันเธอจึงหันมามองเพราะคิดว่าเขาตั้งใจแกล้งกวนประสาท

“ไม่ได้ยินที่เราพูดเหรอ ทำไมยังไม่ไปอีกอ่า”

“เธอบอกว่าอยากอยู่เงียบๆ ไม่ได้บอกว่าอยากอยู่คนเดียวนี่”

ช้องนางถอนหายใจออกมาทำท่าจะลุกขึ้นเตย์มีจึงรีบคว้าข้อมืออวบเอาไว้ “จะไปไหน”

“ไปอยู่เงียบ ๆ คนเดียว”

“ไม่ต้องไปไหนหรอก เราสัญญาว่าจะนั่งเงียบๆ ไม่รบกวนเธอ”

ดวงตาแกงช้ำมองเขาด้วยความไม่เข้าใจว่าต้องการอะไรกันแน่ มือป้อมของเธอถูกกอบกุมอย่างอ่อนโยนด้วยมือของเขาอย่างน้อยยามอ่อนแอเธอก็มีผู้ชายคนนี้โผล่มาอยู่เป็นเพื่อน

ร่างอ้วนท้วนซบใบหน้าลงบนไหล่ปล่อยให้น้ำตาอาบแก้มไร้เสียงสะอื้น ไม่มีการพูดจาใดๆ นอกจากการนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ แบบเงียบ ๆ ตามที่บอก

เธอใช้เวลาหลายสิบนาทีในการร้องไห้เพื่อระบายสิ่งที่อยู่ในใจแล้วสูดน้ำมูกเบา ๆเหลือเพียงคราบน้ำตาข้างแก้มก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดราวกับหลุดพ้นความหนักใจ ทุกปัญหามันก็ต้องมีทางออกเสมอในเมื่อเงินมันเป็นของนอกกาย เสียไปแล้วก็เสียไปเธอจะหาเอาใหม่เพราะยังไงเทอมแรกเหลือเวลาอีกตั้งสองเดือน

เมื่อคิดได้แบบนั้นบรรยากาศความสดชื่นก็หลั่งไหลเข้ามาในใจ

หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันคลายออก ความเคร่งเครียดจางหายไปจากใบหน้าจนเตย์มีสังเกตเห็นแล้วก็คลี่ยิ้มน้อย ๆ

“ขอบใจนะที่มาส่งเราแล้วก็...ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนเราโดยไม่ถามอะไรด้วย”

ช้องนางเปิดประตูรถลงแล้วเคาะกระจกเรียกให้เขาเลื่อนลงเพื่อขอบคุณในความมีน้ำใจ ชายหนุ่มพยักหน้ารับเล็กน้อย

ขาอวบกำลังจะก้าวขึ้นตึกก็ถูกเรียกไว้อีกครั้ง “ช้อง”

“ฮือ มีอะไร”

“คืนนี้ฝันดีนะ...แต่ถ้าจะให้ดีอย่าลืมฝันถึงเราด้วย” พูดจบก็เข้าเกียร์เคลื่อนรถไปจากตรงนั้น ปล่อยให้ช้องนางยืนอึ้งกับประโยคเมื่อครู่

สองแก้มแดงเห่อร้อนเธอกัดริมฝีปากเบาๆ ด้วยความเขิน หัวใจสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่แล้วก็ต้องตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติอีกครั้ง ผู้หญิงอ้วนไม่มีความมั่นใจแบบเธอ ใครจะมาสนใจ

ห้ามคิดไปไกลและห้ามเข้าข้างตัวเองเด็ดขาดนะช้องนาง....