น้ำหยดลงหิน(1)

เช้าของวันใหม่เตย์มีตื่นตั้งแต่ไก่โห่โดยที่ป้าอุ่นไม่ได้เข้ามาปลุกเลย ทำเอาแม่บ้านสูงวัยประจำบ้านถึงกับงงงวยว่ามันเกิดอะไรขึ้น จนเดินไปหยิกแขนคุณหนูที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก

“โอ้ย...เจ็บ” สะดุ้งโหยงสะบัดแขนเราๆ “หยิกผมทำไมป้าอุ่น”

“คุณหนูเจ็บ?”

“อ้าว ก็เจ็บนะสิโดนหยิกแรงขนาดนี้”

“แสดงว่าป้าไม่ได้ฝันไปค่ะ” ป้าอุ่นยกมือตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อยืนยันอีกครั้ง

“ฝันอะไรครับ ผมงงไปหมดแล้ว”

“เอ้า ก็วันนี้คุณหนูตื่นเอง ป้าไม่ได้ขึ้นไปปลุกแถมยังตื่นเช้าผิดปกติ ลงมาพร้อมชุดนักศึกษา” หล่อนส่ายหน้าอย่างไม่น่าเชื่อว่าลูกชายไม่เอาถ่านของบ้านท่านผู้พิพากษาจะตื่นเช้าได้

“โธ่ ป้าอุ่น คนเรามันก็ต้องมีเปลี่ยนไปบ้าง ไม่คุยด้วยล่ะ ไปดีกว่า”

“ไม่กินข้าวก่อนเหรอคะ” ร้องถามตามหลังคนที่วิ่งเหยาะๆ ไปยังรถคู่ใจ “ไม่ครับ กลัวไม่ทัน”

คาบเรียนเช้าวันศุกร์เริ่มเก้าโมงทว่าเตย์มีขับรถมาจอดก่อนถึงป้ายรถเมล์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพื่อดักรอใครบางคน มือจับคันเกียร์รถเขยิบไปยังตัว P เพื่อตั้งท่ารอพอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีเขาเห็นหลังของคนตัวกลมขึ้นรถเมล์ไปแล้ว อุตส่าห์มาดักรอเพื่อจะรับไปด้วยกันแค่พริบตาเดียวคาดกันเสียอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือเปล่าบ้านของเขาอยู่ห่างจากนี้ไปไม่ไกล จึงประมานการได้ว่าบ้านของช้องนางก็คงอยู่แถวๆ นี้เหมือนกัน เท้าเหยียบคันเร่งตามรถเมล์คันนั้นไปห่าง ๆ บางครั้งก็ไปจอดเทียบข้างพร้อมเงยขึ้นไปมองข้างบน

ข้าวเหนียวหมูปิ้งถูกยัดเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย พรางชมวิวข้างถนนไปด้วย ช้องนางไม่รู้ตัวเลยว่าการกินของเธอทำให้คนที่นั่งในรถหรูยิ้มตาม ภายใต้นิสัยเย็นชานั้นเธอกลับมีอีกมุมน่ารักอย่างบอกไม่ถูกแล้วทำไมเธอถึงได้สร้างกำแพงให้กับคนที่เข้าหามากนัก

“เตย์คะ”

ลงจากรถยังไม่มันได้ล็อกประตูเสียด้วยซ้ำเสียงหวานคุ้นหูเอ่ยเรียกมาแต่ไกล คู่ควงคนสวยเดินเข้ามาหาพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวา

“พริมีเรียนเช้าเหมือนกันเหรอ” เรียวนิ้วยาวยกจับแก้มของใบหน้าสวย

“ไม่มีค่ะ มีเรียนบ่าย แต่พริคิดถึงคุณเลยแวะมาหาก่อน” ยิ้มหวานยั่วยวนพรางใช้นิ้วเขี่ยเนินอกแกร่งเพื่อกระตุ้นอารมณ์อีกฝ่ายมีหรือเตย์มีจะไม่รู้ทันจึงจับมือเธอเอาไว้

“เช้านี้ผมมีเรียน”

“ค่ะ งั้นตอนเย็นเรากลับด้วยกันนะคะ” ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานแล้วต้องหน้าเปลี่ยนสีเมื่อถูกปฏิเสธ

“ตอนเย็นผมมีทำรายงานกับเพื่อน”

“รายงาน? ปกติไม่เห็นคุณสนใจทำอะไรส่งอาจารย์นี่คะ จ้างคนอื่นทำไม่ใช่เหรอคะ” เธอยิ้มไม่เต็มปากมีความสงสัยเต็มไปหมด

“หากทำงานกับคนอื่นมันก็ใช่ แต่สำหรับหัวหน้ากลุ่มคนนี้เขาค่อนข้างดุหน่อยนะ” คำว่าดุนั้นดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด พริมากลับเห็นรอยยิ้มมุมปากแววตาเป็นประกายทีความสุขมากกว่า

“โทษนะ เราขอขัดเวลาหวานหน่อยได้ไหม” เสียงหนึ่งดังขึ้นทั้งคู่หันไปมอง คนที่จะดีใจหน้าบานก็คงจะเป็นเตย์มี พริมาจึงเริ่มชักสีหน้าไม่ชอบใจ เธอจำได้ว่าเป็นผู้หญิงในห้องน้ำวันนั้นและเป็นผู้หญิงคนเมื่อวาน

“ช้องนางเธอมีอะไรเหรอ หรือมาตามเราไปเรียน”

“นายไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เราแค่เอาร่มมาคืน” ยื่นร่มพับอันเดิมคืนให้เมื่อวาน พกไปก็หนักกระเป๋าเสียเปล่า จะเชื่อพยากรณ์อากาศที่ไหนก็เชื่อได้ยกเว้นของประเทศไทย

เตย์มียื่นมือไปรับคันร่มขยับปากจะพูดต่อร่างอ้วนก็เดินขึ้นอาคารเรียนไปแล้วคิ้วเข้มเลิกขึ้นพยักหน้าน้อยๆ

“ ผู้หญิงที่เราเจอในห้องน้ำวันนั้นนี่คะ”

“ ใช่ครับเธอเรียนปีเดียวกับผมใกล้อาจารย์ เข้าสอนแล้วผมไปแล้วนะ” ว่าจบก็วิ่งขึ้นอาคารเรียนตามช้องนางไปติดๆ ปล่อยให้สาวสวยยืนเคว้งคนเดียวอย่างอารมณ์เสีย

“ ช้อง ช้อง เดี๋ยวก่อน” ขายาวก้าวขึ้นบันไดทีละสามขั้นจนมาดักหน้าคนตัวอ้วนทัน “มีอะไร”

แม้น้ำเสียงจะไม่ห้วนแต่ก็พอจะจับได้ว่าเธอรำคาญเขาแล้วล่ะแต่จะทำไงได้ ช่วงนี้เขาอยากวอแวเธอมากกว่าใครเลย เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

“เราจะถามว่าเธอซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมาจากไหนเหรอ” คำถามตลกน่าดู อยากคุยด้วยเลยต้องเปิดประเด็นด้วยเรื่องนี้

“หมายถึงที่เรากินเมื่อเช้าเหรอ เธอรู้ได้ไงว่าเรากินอะไรไป” ขาอวบก้าวถอยหลังสองสามก้าวรู้สึกไม่ไว้ใจ เป็นสต๊อกเกอร์หรือเปล่าเนี่ย

“เอ้ย... อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ เหมือนเราเป็นคนโรคจิตเลย”

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง”

“มองเราในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า เมื่อเช้าขับรถจอดติดไฟแดงแล้วเห็นเธอนั่งกินอยู่บนรถดูแล้วน่าจะอร่อย”

“ซื้อมาจากปากซอยแถวบ้านอ่า หมดคำถามแล้วใช่ไหมจะได้เข้าห้องเรียน”

หญิงสาวยังคงตั้งท่าระแวดระวังผู้ชายคนนี้เพราะมันผิดวิสัยเจ้าตัว ช่วงนี้มาทำดีด้วยบ่อยจะหาผลประโยชน์จากเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้

ช้องนางพิจารณาสีหน้าเขาเก็บรายละเอียดทุกจุดไม่ให้คาดสายตาแล้วความทรงจำในห้องน้ำวันนั้นก็ลอยกลับมา เธอจึงเข้าใจแล้วว่าเขาข้าหาเธอทำไม

“เรื่องในห้องน้ำวันนั้น ฉันไม่บอกใครหรอกนะ ไม่ต้องแสร้งทำดีกับเราหรอก มันปลอมมากเลยอ่า เราดูออก”

“แต่เรา...”ขยับปากจะโต้แย้งว่าไม่ใช่อย่างที่คิดทว่าเธอก็หันกลับเข้าห้องเรียนไปเสียแล้ว ในใจของเขาเกิดคำถามขึ้นมากมาย อะไรที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เย็นชาและมองโลกในแง่ร้ายแบบนี้

ช้องนางเห็นเตย์มีเดินตามเข้ามาในห้องเรียนเธอทำแค่เพียงชำเลืองมองเล็กน้อยเท่านั้น กำแพงในใจยังคงทำงานได้เป็นอย่างดีหากดูจากสีหน้าหม่นลงของเขาไม่ลิงโลดเหมือนแต่ก่อน

“กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วฉันจะไปนั่งเล่นห้องสมุดต่อนะ แกจะไปด้วยกันไหม” ณาราเอ่ยชวนเมื่อกินข้าวคำสุดท้ายเสร็จแล้ว

“ไม่อ่า แกไปเลยเราว่าจะขึ้นไปแอบงีบในห้องศาลจำลองสักหน่อยแล้วเดี๋ยวบ่ายสามเราค่อยไปเจอกันที่ร้านกาแฟแล้วกัน” บอกปฏิเสธไปเพราะหนังท้องตึงหนังตาก็มักจะหย่อน ความง่วงนอนมักจะถามหา ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเวลาพักผ่อนมักจะไม่ค่อยพอ เธอจึงอาศัยช่วงว่างแอบนอนเอา

วันนี้ช่วงบ่ายไม่มีเรียนเพราะอาจารย์แจ้งยกคลาสไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแต่บ่ายสามมีนัดกลุ่มเรื่องทำรายงานของอาจารย์อนุทิน เกือบสี่ชั่วโมงคงทำให้เธอหลับได้อย่างเพียงพอซึ่งห้องศาลจำลองจึงมักเป็น

เซฟโซนของเธอโดยไม่มีใครรู้เพราะมันอยู่ชั้นบนสุดคนไม่ค่อยผ่านไปผ่านมานอกจากน้องปีสองที่มีห้องเรียนอยู่เลยไปอีกฝั่ง

“ไอ้เตย์ย์ แน่ใจนะว่าจะไม่ไปหาน้องดรีมกับกู” สองหนุ่มฮอตเดินมาหยุดหน้าคณะตัวเอง ปกติแล้วหากมีเวลาว่างทั้งคู่มักจะหาคู่ควงหรือไม่ก็เดินห้าง ดูหนัง ทว่าวันนี้มีนัดทำรายงานกลุ่มจึงออกไปไหนไกลไม่ได้

“ไม่อ่า มึงไปเลยแล้วค่อยไปเจอกันที่ร้านกาแฟทีเดียว”

“เออๆ แล้วมึงจะไปไหนเนี่ย” ยิ้มกรุ่มกริ่มจับผิดเพื่อน

“ไปไหนก็เรื่องของกระผมขอรับ อย่าเผือก” โบกมือไล่เพื่อนให้รีบไปส่วนตัวเองก็ตรงดิ่งขึ้นไปชั้นบนสุด