ใกล้เข้าไปทีละนิด(2)

อาจารย์ผู้หญิงวัยสามสิบกว่าปีเริ่มอธิบายวิชากฎหมายแรงงานซึ่งเป็นวิชาหลักของช่วงชั้นสุดท้ายของนักศึกษาปีสี่

“สิทธิของลูกจ้างกรณีถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิด สามารถเรียกร้องอะไรได้บ้างคะ”

อาจารย์สาวกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งนักศึกษาแทบทุกคนเลือกหลบสายตายกเว้นช้องนางซึ่งเธอตั้งใจฟังมาตั้งแต่เริ่มสอนแต่อาจารย์ก็ไม่เลือกถามเพราะรู้อยู่แล้วว่าเธอตอบได้จึงมองเลยไปด้านหลังสุดซึ่งเห็นเตย์มีนอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ

เรียวขาสวยก้าวไปด้านหลังสุดแล้วใช้ปากกาเมจิกเคาะไปยังโต๊ะสองสามครั้งจนนักศึกษาหน้าหล่องัวเงียเงยหน้าขึ้น

“มีอะไรครับเหรอครับอาจารย์”

“ที่ฉันสอนไปเมื่อครู่ไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม” อาจารย์สาวเริ่มเสียงดังขึ้นเพื่อนทั้งห้องจึงหันหลังไปมอง คำถามของอาจารย์เมื่อครู่เขาหูแว่วได้ยินเหมือนในฝัน

“ก็คงงั้นครับ สอนน่าเบื่อขนาดนี้ผมเลยง่วงนอน” เขาไหว่ไหล่ยกมือป้องปากหาว อาจารย์ประจำวิชาได้แต่ถอนหายใจออกมาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นถึงลูกชายผู้พิพากษาสูงสุดศาลฎีกา

“ไม่แปลกใจหรอกที่ท่านกมลหนักใจและเป็นกังวลกับลูกชายคนเดียว”

เตย์มีเห็นแววตาดูถูกของอาจารย์แล้วเธอก็ผละออกจากตรงนั้นเดินไปถึงกลางห้องฝีจึงชะงักลงจากคำตอบของเขา

“กรณีลูกจ้างถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดลูกจ้างสามารถเรียกสิทธิในการเรียกค่าเสียหาย ถ้าสัญญาจ้างงานยังไม่สิ้นสุด เรียกค่าบอกกล่าวล่วงหน้าเฉพาะกรณีสัญญาจ้างแรงงานมิได้กำหนดระยะเวลาสิ้นสุดลงไว้ นายจ้างต้องจ่ายค่าบอกกล่าวล่วงหน้า ถ้าต้องการให้ลูกจ้างออกจากงานทันที แล้วก็เรียกค่าชดเชยได้

หากเพื่อน ๆ อยากรู้สึกรายละเอียดเรื่องค่าชดเชยก็อ่านเพิ่มในหนังสือเอาแล้วกันขี้เกียจแยกย้อยให้ฟัง แล้วก็ข้อสุดท้ายสิทธิที่ลูกจ้างจะกลับเข้าทำงานตามเดิมโดยได้รับค่าจ้างเท่าเดิม” ชายหนุ่มฉีกยิ้มให้อาจารย์ประจำวิชาซึ่งท่านก็พยักหน้าให้ว่าถูกต้องทั้งหมด

ช้องนางยกยิ้มมุมปากพรางหมุนปากกาไปมา อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นแฮะ

“พักเบรก เข้าห้องน้ำสิบห้านาทีนะคะ เราจะได้มาต่อหัวข้ออื่นกัน”

ปกติแล้ววิชาเรียนแต่ละคาบจะมีช่วงพักให้นักศึกษาได้ผ่อนคลายจากการเรียนยาวนานติดต่อกันถึงสี่ชั่วโมง

มืออวบเก็บปากกาเข้ากระเป๋ากำลังจะลุกจากเก้าอี้ก็มีมือปริศนาเอาแซนวิชเกาหลีพร้อมนมหนึ่งกล่องมาวางบนโต๊ะ ช้องนางเงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นเตย์มียืนอยู่

“อะไร”

“แซนวิชกับนมไง ไม่รู้จักเหรอ” ยิ้มกวนประสาท

“รู้จัก แต่เอามาให้ทำไม”

“ก็เธอไม่ได้กินอะไรเลยนะ นี่ก็บ่ายสามแล้วไม่หิวเหรอ”ร่างสูงโน้มตัวลงมือซ้ายจับพนักพิงเก้าอี้ มือขวาวางบนโต๊ะด้านหน้าความหล่อของเขาประชิดจนเธอต้องเบือนหนี

“ไม่หิว” ตอบปฎิเสธทันควันเพียงครู่เดียวก็อยากมุดโต๊ะเรียนหนีด้วยความอาย “โครกกก ครากกก”

“ไหนบอกว่าไม่หิวไง ท้องร้องซะดังเลย” เขาอมยิ้มแล้วทำสายตาล้อเลียนก่อนจะเดินกลับไปนั่งกลังห้องเหมือนเดิม

“เฮ้ย ช้องนาง มันอะไรยังไง” ใช้ไหล่กระแทกไหล่เพื่อถามด้วยความอยากรู้ เพราะตั้งแต่เรียนมาไม่เคยเห็นสองคนนี้คุยกันเลยนอกจาก

เมื่อวานนี้ เวลาแค่ข้ามคืนมีอะไรเปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เมื่อเช้าติดรถเขามาเรียนน่ะ”

“ฮา...กับเดือนสุดหล่อเนี่ยนะ”

“อือ คงบังเอิญผ่านมามั่งก็เลยชวนฉันมาด้วย ฉันเห็นว่าสายแล้วไม่มีทางเลือกน่ะ” ช้องนางตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย หากเป็นคนอื่นก็คงพูดจาดี๊ด๊าไปแล้ว ทว่ากับผู้หญิงขั้วโลกเหนือคนนี้มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

เอื้อมมือไปแตะขนมกับนมแล้วหันกลับไปมองเตย์มีอีกครั้ง เขาพยักหน้าให้เล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ มุมปากจนแทบมองไม่ทัน เธอจังโค้งหัวให้เพื่อเป็นการขอบคุณ

เพื่อนร่วมคณะเห็นท่าทีของคนทั้งคู่แล้วต่างก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนก็นินทาว่าน่าจะเป็นเหยื่อคนใหม่ แต่บางคนก็ค้านว่ารูปลักษณ์แบบนี้นะเหรอ แล้วต่างก็พากันหัวเราะ

คำพูดเหล่านั้นช้องนางได้ยินทั้งหมดแล้วถอนหายใจออกมาหันกลับไปทำตาเขียวใส่กลุ่มนั้น ทั้งหมดจึงสลายกลับไปนั่งที่ตัวเองซึ่งประจวบเหมาะกับอาจารย์เข้ามาสอนพอดี

หึ รูปลักษณ์แบบนี้แล้วมันทำไมเหรอ คนอ้วนก็มีหัวใจโว้ยแต่แค่หัวใจไม่ได้มีไว้เพื่อรักใครตอนนี้ โดยเฉพาะผู้ชายที่พวกคนเหล่านั้นคิดว่าหล่อปานเทพบุตร แต่จะว่าไปก็จริงแหละ

สลัดความคิดในหัวออกแล้วหันกลับไปตั้งใจเรียนต่อเพราะถึงอย่างไรแล้วผู้ชายเพอเฟกค์อย่างนั้นคงไม่ได้มาชายตาแลเธอแน่นอน

“คณินแกว่าของอะไรที่ได้มายากๆ มันจะมีคุณค่าไหมวะ” ปากเอ่ยถามดวงตากลับจ้องมองแผ่นหลังใหญ่ของผู้หญิงด้านหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจดเล็คเชอร์งาน พรางถอดแว่นตาขึ้นมาเช็ดฝ้าละอองน้ำบนกรอบแว่น

“ก็เออดิวะ ถามทำไมหรือว่าไปเจอสาว ๆ คนไหนเล่นตัวใส่ แล้วอยากได้ขึ้นมาวะ” คณินยังคงพูดเล่นแกมจริงแล้วก็ต้องชะงักลง

“ไม่ได้เล่นตัววะ แต่มองไม่เห็นฉันในสายตาเลยต่างหาก” เพื่อนรักขมวดคิ้วสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร จะเซ้าซี้ถามต่อเตย์มีก็ลุกพรวดเดินออกจากห้องเรียนเพราะหมดคาบเรียนพอดี

“งั้นแยกกันตรงนี้นะช้อง พ่อมาจอดรถรอแล้ว บางทีก็อิจฉาแกวะ ได้เป็นอิสระ อยากไปไหนก็ได้ไป ดูฉันสิโตจนอายุยี่สิบสองแล้วพ่อยังมารับ มาส่งอยู่เลย” เอื้อมไปแตะแขนเพื่อนแล้วทำสีหน้าเศร้าสร้อย

“เอาน่า ดีเสียอีกอย่างน้อยก็มีต้นโพธิ์ ต้นไทรคอยเป็นเงาปกป้องนะ”

“จ้า คุณเพื่อน งั้นฉันไปแล้วนะ” สองเท้าก้าวไปข้างหน้าแต่เอี้ยวตัวกลับมาโบกมือลาเพื่อน ช้องนางยืนมองรถเพื่อนจนลับตาจึงหันหลังกลับจะเดินไปอีกทางทว่าดันชนอกแกร่งของใครบางคนโดยไม่ตั้งใจ

“โอ๊ย ขอโทษค่ะ ช้องไม่ทันได้มอง” หญิงสาวหรี่ตามองยกมือขอโทษเป็นพัลวัน ร่างอ้วนควานหาแว่นตาซึ่งตกพื้นไปตอนชนเมื่อครู่

เตย์มีนึกเอ็นดูใบหน้ากลมซึ่งพยายามหรี่ตามองหาแว่นตาที่ทำตกทั้งที่มันอยู่ข้างเท้าตัวเองแท้ๆ แว่นตาถูกหยิบขึ้นไปสวมให้ความขมุกขมัวเมื่อครู่สว่างขึ้นมาทันที

“ขอบคุณค่ะ” รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นพร้อมรอยบุ๋มเล็ก ๆสองมุมปากล่าง เมื่อดวงตาปรับแสงเข้าที่เธอจึงเห็นหน้าบุคคลตรงหน้าชัดขึ้น

“นายเองเหรอ”

“อือ เราเอง ไม่ยักรู้ว่าเวลาเธอยิ้มก็น่ารักดีแถมมีลักยิ้มด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยปากชมออกมาตรง ๆ แววตาวาววับเหมือนเสือร้ายเจอเหยื่อที่ถูกใจ

“เข้าเรื่องเลยนะ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ต้องการอะไร เราว่านายทำตัวแปลกๆ เราไม่ไว้ใจ” การดิ้นรนใช้ชีวิตมาด้วยความยากลำบากมันสร้างกำแพงใจของช้องนางจนหนาหลายชั้น เพราะฉะนั้นการเข้าหาของเพื่อนร่วมชั้นเรียนตรงหน้ามันจึงไม่น่าไว้ใจสักเท่าไร

“เราไม่ได้ต้องการอะไร เป็นเพื่อนกันเราก็แค่อยากทักทาย”

“ทั้งที่สี่ปีที่ผ่านมาไม่เคยคุยกันหรือจำกันได้เนี่ยนะ ตลกล่ะ ถ้านายอยากให้เราช่วยทำงานส่งอาจารย์เราทำให้ได้นะแต่คิดเงินตามความเหมาะสม ไม่ต้องเอาใบหน้าหล่อๆมาหลอกล่อหรอก เราไม่หลงกล”

คำพูดทุกอย่างถูกไตร่ตรองออกมาอย่างถี่ถ้วนทำเอาเตย์มีหัวเราะร่วนออกมา ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีวิธีคิดซับซ้อนขนาดนี้

“หัวเราะอะไร”

“หัวเราะเธอนั่นแหละ คิดได้ไงเนี่ย” เขาส่ายหัวแล้วพูดต่อ “ก็เพราะสี่ปีที่ผ่านมาเราไม่ได้ใส่ใจเพื่อนร่วมชั้นมากพอไงถึงอยากทำดีด้วย” เขายิ้มหวานส่งมาให้แต่เธอเลือกส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่จำเป็นเพราะอีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบกันแล้ว

“อ้อ ไม่ต้องห่วงนะยังไงรายงานวิชาป.วิอาญา นายก็ยังอยู่กลุ่มเราเหมือนเดิม” ช้องนางยกข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วเห็นว่าสายมากแล้วจึงผละจากไปทว่าเรียวนิ้วยาวกลับจับแขนเธอเอาไว้

“อะไรอีก ฉันจะไปทำงานสายแล้ว”หันมาตวาดแล้วก็ต้องอึ้งเมื่อเขายัดร่มพับใส่มือเธอ

“วันนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตก พกติดตัวไว้นะจะได้ไม่ลำบาก” พูดจบเขาก็สาวเท้าไวๆ จากไปเรียกเท่าไรก็ไม่หยุดครั้นจะวิ่งตามเอาไว้คืนก็สายมากแล้วจึงตัดใจถือมันติดตัวไปด้วย

...พรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนก็แล้วกัน

เตย์มีมองร่างอวบเดินจากไปแล้วยิ้มออกมาอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไรของวันแล้วก็ไม่รู้ ให้ของแทนตัวไปแล้วอย่างน้อยก็เข้าหาเธอเพื่อทวงคืนได้สิ ได้คุยวันละนิดวันละหน่อยก็เอา

ชายหนุ่มฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ ดีแล้วขึ้นรถขับกลับบ้านโดยไม่รู้เลยว่าพริมายืนมองอยู่ตั้งแต่แรกอย่างปวดใจ ตอนอยู่กับเธอทำไมเขาไม่ดูอารมณ์ดีแบบนี้จะทำดีกับเธอก็ต่อเมื่ออยากเอาก็เท่านั้น

ทำไมกันนะ....