LOGINShare
ตอนที่ 08 ผู้ชายในความทรงจำ
publish date:
2026-09-05 23:10:50รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 08 ผู้ชายในความทรงจำ นามปากกา มุกรัญจวน
เช้าวันต่อมา เธอลงมาช้ากว่าปกติ ธีรทัตนั่งอ่านเอกสารอยู่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นหน้าเธอ เขาวางปากกา
“ไม่ได้นอน?”
“นิดหน่อยค่ะ”
“ฝันอีกแล้ว?”
หญิงสาวชะงัก ธีรทัตเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอฝันซ้ำมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด
“ค่ะ”
“คนเดิม?”
“ค่ะ”
“เกี่ยวกับคนเมื่อวาน?”
มือที่ถือกาแฟหยุด “ทำไมถามอย่างนั้นละคะ”
“ตั้งแต่เห็นเขา มุนผิดปกติ”
“หนูปกติ”
“พี่รู้จักมุนมากี่ปี”
มุนินทร์ธิตาถอนหายใจ “ถ้าหนูบอกว่า หนูรู้สึกเหมือนเคยรู้จักเขามาก่อน พี่จะหัวเราะไหม”
“ไม่”
“นานกว่าชีวิตนี้”
ธีรทัตเงียบไปครู่หนึ่ง “มุนเชื่ออย่างนั้น?”
“หนูไม่ได้อยากเชื่อ แต่หนูเห็นเขาในฝันมาหลายปี และเมื่อวานพอเห็นหน้า........มันเหมือน ทุกอย่างต่อกันได้”
“เขาเป็นคนเดียวกับในฝัน?”
“ค่ะ”
“แล้วในฝัน เขาทำอะไรกับมุน”
“บางครั้งเขารักหนู”
“บางครั้ง…..เขาก็....?”
“หนูจำไม่ครบ เหมือนมีหลายช่วง หลายชีวิต แต่สิ่งหนึ่งเหมือนกัน”
“อะไร”
เธอเงยหน้าสบตา “เขาตาย”
บรรยากาศเงียบลง
ธีรทัตยื่นมือมาวางบนศีรษะเธอ “พี่ไม่รู้ว่าอดีตชาติจริงหรือไม่ แต่พี่รู้ว่ามุนกำลังอยู่ในชีวิตนี้ อย่าให้สิ่งที่เราไม่แน่ใจทำร้ายชีวิตที่แน่ใจอยู่ตรงหน้า”
มุนินทร์ธิตาหัวเราะบาง “ช่วงนี้ทำไมทุกคนพูดเรื่องสติกับหนูหมดเลย”
“เพราะมุนทำหน้าตาเหมือนคนพร้อมจะวิ่งตามผีในอดีต”
“พี่ธี!”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
แบบพื้นที่ตามที่ขอครับ จิรภพส่งข้อความมา ตามด้วยข้อความอีกบรรทัด ผมอยากให้คุณเข้ามาดูพื้นที่จริงที่กรุงเทพฯ ก่อนสรุปงาน สะดวกวันไหนครับ
เธอยังไม่ตอบ ไม่ถึงนาทีข้อความที่สามก็มา
ไม่ต้องกลัว ผมไม่พูดเรื่องซื้อผืนเก่าแล้ว เหลือโควตาอีกครั้ง ผมจะเก็บไว้
มุนินทร์ธิตาหลุดหัวเราะ
ธีรทัตมอง “เขาพูดอะไร”
“กวนประสาทค่ะ”
“แล้วขำ?”
รอยยิ้มบนหน้าเธอค่อย ๆ จาง
ใช่ เขาจำเธอไม่ได้ ไม่รู้ว่าเคยรักกัน ไม่รู้ว่าตายจากเธอมากี่ครั้ง แต่เพียงไม่กี่วันกลับทำให้ เธอหัวเราะได้เหมือนคนในความทรงจำ
เธอพิมพ์ตอบ
วันพุธค่ะ
คำตอบจากอีกฝ่ายมาเร็ว
ผมรอ
สองคำสั้น ๆ ทำให้หัวใจเธอหนักขึ้น
ช่วงสายเธอเข้าไปตรวจงานเรือนทอ แต่สมาธิหลุดง่ายกว่าปกติ นางอุ่นมองอยู่พักหนึ่งก่อนถาม “คิดเรื่องคุณจิรภพอยู่หรือคะ”
“ป้าอุ่นรู้ได้ไง”
“เดา”
“แหม...ทุกคนเดาเก่งไปหมดเลยช่วงนี้”
หญิงชรายิ้ม “เขาเหมือนคนในฝันหรือคะ”
มุนินทร์ธิตาชะงัก “ป้าอุ่นรู้เรื่องนี้?”
“คุณแม่เคยเล่าคร่าว ๆ ตอนคุณมุนยังเด็ก ตอนนั้นคุณมุนไข้สูงแล้วละเมอเรียกชื่อคนแปลก ๆ”
“ชื่ออะไร”
“จำไม่ได้ค่ะ ไม่ใช่จิรภพแน่ แต่คล้ายชื่อผู้ชายสมัยก่อน”
“แล้วหนูพูดอะไรอีก”
“พูดว่าอย่าตายนะ”
ปลายนิ้วหญิงสาวเย็นลง
นางอุ่นมองเธออย่างห่วง “ถ้าเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ต่อให้จำได้ก็อย่าเพิ่งเชื่อทุกอย่างนะคะ ความจำคนเราขาดหายได้”
คำเตือนจากคนรอบตัวมีเหตุผล เธอไม่ควรตัดสินจิรภพในชาตินี้จากสิ่งที่ชายอีกคนเคยทำในอดีต ต่อให้เป็นวิญญาณเดียวกัน เขาก็ยังเป็นคนคนหนึ่งที่มีชีวิต มีความคิด และการเลือกของตัวเอง รวมถึงมีคู่หมั้นของตัวเองด้วย มุนินทร์ธิตาเปิดโทรศัพท์ พิมพ์ข้อความเพิ่ม
ฉันไปดูงานได้ แต่ขอให้คุยเฉพาะเรื่องงานนะคะ
เขาตอบ ผมเคยคุยเรื่องอื่นกับคุณแล้วหรือครับ
ยังค่ะ
งั้นวันพุธค่อยเริ่มนะครับ
หญิงสาวจ้องหน้าจออย่างหมั่นไส้ ก่อนขึ้นไปหามารดาในช่วงเย็น
คุณหญิงมาลินีกำลังจัดดอกไม้ “คนจากวรเวชเมธาชื่ออะไรนะ”
“จิรภพค่ะ”
มารดามองหน้าเธอ “แล้วลูกเป็นอะไรหรือเปล่า”
“แม่ก็ถามเหมือนทุกคนเลย”
“เพราะสีหน้าลูกบอก”
มุนินทร์ธิตานั่งลง “ถ้าคนในฝันมีจริง แม่จะให้หนูทำยังไง”
คุณหญิงมาลินีนิ่งคิด “แม่จะให้มุนดูเขาในวันนี้ อย่ารักเขาเพราะเมื่อวาน และอย่าเกลียดเขา เพราะเมื่อวานเหมือนกัน”
คำตอบทำให้เธอนิ่ง ดูเหมือนทุกคนกำลังพยายามดึงเธอไว้กับปัจจุบัน ส่วนหัวใจกลับกำลังพยายามวิ่งย้อนกลับไปหาอดีต
วันพุธเธอก็ยังจะไปกรุงเทพฯ เหมือนทุกชาติที่ผ่านมา หัวใจยังคงเลือกเดินเข้าไปหาเขา ต่างกันเพียงครั้งนี้ มุนินทร์ธิตาสัญญากับตัวเองว่า เธอจะไม่ยอมให้หัวใจเป็นคนตัดสิน ทุกอย่างเพียงฝ่ายเดียว
Latest chapter
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไม
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้น
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่น
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณ
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่
You May Also Like
ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89138.4K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.6K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.9K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.0K viewsกามเทพแกล้งรัก
ลูกตุ้มเงิน26 viewsพรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ
RINSP53 viewsYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa588 viewsNo one gets Theo | เขตหวงห้ามของธีโอ
AloneKing57 views
