บทที่ 2

เจ็ดปี

เจ็ดปีเต็ม ๆ แล้ว

เมื่อเจ็ดปีก่อน เขายังเป็นรัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา ส่วนนางเป็นเพียงสาวใช้ตัวน้อยผู้ไร้ผู้คนเหลียวแลในตำหนักบูรพา มีหน้าที่ปัดกวาดห้องทรงพระอักษร

กระทั่งหนึ่งวันก่อนที่เขาจะเข้าพิธีสมรสกับเย่หว่านซวง บุตรสาวเอกของเสนาบดี เขากลับทำให้ฮ่องเต้กริ้ว ฮ่องเต้องค์ก่อนจึงมีพระบัญชาให้ปลดจากตำแหน่งรัชทายาท และกักขังไว้ในเรือนแยกของตำหนักเย็น

เขาไม่อาจทนให้เย่หว่านซวงผู้เป็นที่รักต้องพลอยลำบากไปกับตน จึงดึงตัวนาง สาวใช้ผู้หนึ่ง มาแต่งงานด้วยอย่างส่ง ๆ พระชายารัชทายาทแต่ในนาม

ชีวิตในตำหนักเย็นแสนลำบาก แต่นางกลับเต็มใจทนทุกข์ เพราะนางรักเขามานานแล้ว

ดังนั้น สามปีในตำหนักเย็นจึงเป็นช่วงเวลาที่ทุกข์ที่สุดในชีวิตของนาง หากก็เป็นช่วงเวลาอันหวานชื่นที่ซุกซ่อนไว้ลึกที่สุดเช่นกัน

นางเคยตากฝนกระหน่ำไปกับเขา เพียงเพื่อไปขุดไหสุราที่พระมารดาของเขาฝังไว้ใต้ต้นไม้แห้งในสวนหลังเรือน นางเคยผ่านฤดูหนาวอันเหน็บหนาวที่สุดเคียงข้างเขา นำผ้าห่มหนาผืนเดียวที่มีอยู่ห่มให้เขา ส่วนตนเองกลับหนาวจนมือเท้าแตกเป็นแผล อีกทั้งยังเคยปกป้องเขาจนถูกขันทีที่ศัตรูเก่าส่งมาหาเรื่องผลักตกบันไดหิน ขาหัก เกือบเอาชีวิตไม่รอด...

หัวใจคนล้วนเป็นเลือดเนื้อ มิใช่ก้อนหิน ต่อให้เป็นคนเย็นชาเช่นเขา หัวใจก็มิได้ทำด้วยหิน

ทีละน้อย สายตาที่เขามองนางก็มิได้มีเพียงความเฉยเมยและการใช้ประโยชน์ดังเช่นแรกเริ่มอีกต่อไป ดวงตาที่เคยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งคู่นั้นเริ่มมีความอบอุ่นขึ้น

ยามนางหนาวจนตัวแข็ง เขาจะยัดเตาอุ่นมือใส่อ้อมอกนางโดยมิเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ยามนางงุ่มง่ามหัดเย็บซ่อมเสื้อผ้าให้เขาจนเข็มตำปลายนิ้ว เขาจะขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยเพียงว่า “วางไว้เถิด” ยามนางสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย เขายังถึงกับโอบนางไว้ในอ้อมแขนให้นอนหลับ ทั้งที่ไม่เคยทำเช่นนั้นมาก่อน...

ต่อมา เขาซ่อนคมอดทน วางแผนอยู่เบื้องหลัง จนโค่นศัตรูทางการเมืองได้สำเร็จ กุมอำนาจกลับคืน และขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้

วันที่ย้ายออกจากเรือนแยกของตำหนักเย็นกลับสู่พระราชวังอันโอ่อ่า ทุกผู้คนต่างเชื่อว่าตำแหน่งฮองเฮาย่อมเป็นของเฉิงรั่วอวี๋อย่างแน่นอน

แต่เขากลับมอบตำแหน่งฮองเฮาให้เย่หว่านซวง ส่วนนางได้รับเพียงตำแหน่งฮุ่ยเฟยที่ไม่สูงไม่ต่ำเท่านั้น

คืนวันที่พระราชโองการสถาปนามาถึง นานทีเขาจะเป็นฝ่ายมาหานางถึงตำหนัก “รั่วอวี๋ สตรีที่ข้าหมายปองมาตลอด มีเพียงหว่านซวงผู้เดียว ที่ข้าแต่งงานกับเจ้าในครานั้น ก็เพราะไม่อยากให้นางติดตามข้าเข้าไปทนทุกข์ในตำหนักเย็น เจ้าก็รู้ ตำแหน่งฮองเฮา...ย่อมมอบได้เพียงสตรีที่ข้ารักที่สุด เจ้า...คงเข้าใจ ใช่หรือไม่?”

นางคุกเข่าอยู่บนพื้น เงยหน้ามองเขา มองแววอ่อนโยนและความรู้สึกผิดที่ฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขาโดยไม่รู้ตัว ยามเอ่ยถึงเย่หว่านซวง

หัวใจราวกับถูกมีดทื่อกรีดผ่าน มิใช่ความเจ็บอันแหลมคม หากกลับปวดหน่วงอยู่ภายใน

ถึงกระนั้น นางก็ยังพยักหน้า ฝืนยกยิ้มออกมา “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ ฐานะของหม่อมฉันต่ำต้อย เพียงได้อยู่เคียงข้างฝ่าบาทก็นับเป็นบุญวาสนาอันใหญ่หลวงแล้ว หม่อมฉันมิกล้าหวังสิ่งใดอีก”

นางคิดจริง ๆ ว่า ขอเพียงยังได้อยู่เคียงข้างเขา ได้มองดูเขา เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว

แต่หลังจากเย่หว่านซวงเข้าวัง นางจึงได้เห็นอย่างแจ่มชัดว่า แท้จริงแล้วชายผู้หนึ่งรักสตรีผู้หนึ่งนั้น เป็นเช่นไร

เขาจะลงมือคลุมเสื้อขนจิ้งจอกให้เย่หว่านซวงผู้ขี้หนาวด้วยตนเอง เพียงเย่หว่านซวงเอ่ยว่าอึดอัด เขาก็ละทิ้งขุนนางทั้งราชสำนัก พานางไปล่องเรือในทะเลสาบหลวง เขาจดจำทุกความชอบของเย่หว่านซวงได้ขึ้นใจ ภายในตำหนักมีบุปผาและผลไม้ตามฤดูกาลที่สดใหม่ที่สุด ผ้าไหมจากเจียงหนานอันงดงามที่สุด และของล้ำค่าหายากจากต่างแดนวางอยู่เสมอ...

ส่วนสิ่งที่เฉิงรั่วอวี๋ได้รับเสมอมา มีเพียงอัญมณีและสิ่งของล้ำค่าที่ไร้ไออุ่น ซึ่งเขาพระราชทานให้อย่างส่ง ๆ หลังสะสางราชกิจและปลอบโยนเย่หว่านซวงเสร็จสิ้นแล้ว

สิ่งเหล่านี้ นางมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

นางบอกตนเองว่า ขอเพียงยังได้พบเขาเป็นครั้งคราว ก็นับว่าดีแล้ว

กระทั่งเมื่อครึ่งปีก่อน บิดาและพี่ชายเข้าวังมาเยี่ยมนาง เพียงเพราะพี่ชายนางเผลอล่วงเกินริ้วขบวนเสด็จของเย่หว่านซวง เย่หว่านซวงก็ร่ำไห้ฟ้องเซี่ยเสวียนโจว กล่าวหาว่าพี่ชายนางคิดล่วงเกินนาง

เซี่ยเสวียนโจวกริ้วยิ่งนัก มิทรงฟังคำแก้ต่างแม้แต่น้อย รับสั่งให้นำคนทั้งตระกูลเฉิงเข้าคุกหลวง และพิพากษาประหารชีวิตโดยให้ดำเนินการในทันที

นางคุกเข่าอยู่นอกห้องทรงพระอักษรตลอดทั้งคืน คุกเข่าโขกศีรษะคำนับจนเลือดไหลอาบหน้าผาก เพียงหวังให้เขาทรงไต่สวนให้กระจ่าง

ในที่สุดเขาก็ใจอ่อน ยอมให้พิจารณาคดีใหม่ แต่เย่หว่านซวงกลับแสดงละครฉาก “ยอมตายเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ” ร่ำไห้กล่าวว่า หากปล่อยคนตระกูลเฉิง แล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด

ดังนั้น เขาจึงกลับคำรับสั่ง คนตระกูลเฉิงทั้งห้าชีวิต เลือดย้อมลานประหาร

บิดาของนาง มารดาของนาง พี่ชายของนาง พี่สะใภ้ของนาง รวมถึงเด็กในครรภ์ที่ยังมิทันถือกำเนิด ทั้งยังมิรู้ด้วยซ้ำว่าเป็นหญิงหรือชาย ชีวิตคนเป็น ๆ ทั้งห้าชีวิต เพียงเพราะพระบัญชาเบาหวิวประโยคเดียวของเขา ก็กลายเป็นแอ่งเลือดห้าแอ่งนอกประตูอู่เหมิน และเหลือไว้เพียงคำซุบซิบไม่กี่ประโยคในหมู่ชาวบ้าน

นับแต่วินาทีนั้น เฉิงรั่วอวี๋ก็ตายไปแล้ว ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นเพียงร่างอันว่างเปล่าเท่านั้น

ไฉ่เยว่มองเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ในกระถางถ่าน ปวดใจจนน้ำตาไหลไม่ขาดสาย “เหนียงเหนียง...ของพวกนี้...ล้วนเป็นของที่ท่านหวงแหนที่สุดนะเจ้าคะ...”

เฉิงรั่วอวี๋ปล่อยมือจากข้อมือนาง ค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินกลับไปยังเตียง เอนกายลงนอนอีกครั้ง ห่มผ้าให้เรียบร้อย แล้วหลับตาลง

ของที่หวงแหนที่สุดหรือ?

บัดนี้ นางไม่มีสิ่งใดให้หวงแหนอีกแล้ว

ลาภยศและความมั่งคั่ง นางไม่ต้องการอีกแล้ว

เซี่ยเสวียนโจว นางไม่ต้องการอีกแล้ว

แม้แต่ลูกที่นางแทบเอาชีวิตครึ่งหนึ่งเข้าแลกกว่าจะให้กำเนิด...นางก็ไม่ต้องการอีกแล้ว

สิ่งเดียวที่นางต้องการ ก็คือจากที่นี่ไปเสียให้สิ้นเชิง

จากวังหลวงแห่งนี้ที่กลืนกินผู้คน จากบุรุษผู้ทำให้นางสูญเสียทุกสิ่ง

อีกเพียงหนึ่งเดือน ก็จะถึงงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของเด็กคนนั้น

ตามธรรมเนียม ในวันนั้นวังหลวงจะจัดงานเลี้ยงใหญ่แก่เหล่าขุนนาง ทั่วหล้าร่วมเฉลิมฉลอง และยังเป็นช่วงที่การรักษาการณ์ในวังค่อนข้างหละหลวม

ถึงเวลานั้น นางก็จากไปได้แล้ว

นางเพียงต้องการกลับมาเป็นเฉิงรั่วอวี๋คนเดิม

เฉิงรั่วอวี๋คนที่ยังมิได้พบเซี่ยเสวียนโจว แม้จะธรรมดา หากอย่างน้อยก็ยังเป็นเฉิงรั่วอวี๋ที่สมบูรณ์