บทที่ 5

นางจัดแต่งร่างและใบหน้าของไฉ่เยว่ด้วยมือตนเอง

หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอยู่เสมอและดวงตาโค้งหยี บัดนี้นอนสงบนิ่งอยู่บนแผ่นไม้เย็นเยียบ ไม่อาจลืมตาได้อีกแล้ว

หลายวันต่อมา เฉิงรั่วอวี๋ขังตนเองอยู่ในตำหนักเจาหยาง ปิดประตูไม่ยอมออกมา

ทุกสิ่งภายนอก ราวกับไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกแล้ว

นางเพียงนอนหรือนั่งนิ่ง มองตะวันขึ้นจันทราลับนอกหน้าต่าง สายตาว่างเปล่า ราวกับร่างที่ถูกพรากวิญญาณไป

จนกระทั่งถึงงานฉลองวันเกิดของฮองเฮาเย่หว่านซวง

ในฐานะพระสนมของวังหลัง นางจำต้องเข้าร่วมงาน

เสียงพิณขลุ่ยบรรเลง ผู้คนยกจอกดื่มกันอย่างคึกคัก บนที่นั่งประธานเหนือแท่นสูง เซี่ยเสวียนโจวกับเย่หว่านซวงนั่งเคียงกัน

เย่หว่านซวงสวมชุดชาววังสีแดงสดปักลายหงส์ร่อนผ่านหมู่โบตั๋น ศีรษะสวมมงกุฎเก้าหงส์คาบไข่มุก แต่งหน้าอย่างประณีต รอยยิ้มเจิดจ้า

แม้เซี่ยเสวียนโจวยังคงมีท่าทีเย็นชาสูงศักดิ์ดังเช่นเคย แต่ยามอยู่ต่อหน้าเย่หว่านซวง สีหน้าของเขามักเจือความอ่อนโยนและเอาอกเอาใจอย่างที่ผู้ใดก็สังเกตเห็นได้ง่าย

เขาคีบอาหารให้นางด้วยตนเอง ยามกระซิบข้างหูก็เอนกายเข้าไปเล็กน้อย เมื่อนางกระเง้ากระงอด เขาเพียงส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู ครั้นข้ารับใช้ในวังนำของขวัญมาถวาย เขาจะมองนางก่อน เมื่อเห็นนางเผยสีหน้ายินดีจึงพยักหน้าเบา ๆ

บรรดาพระสนมและฮูหยินขุนนางในงานต่างชื่นชมแกมอิจฉา พากันกล่าวยกยอว่าฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงรักใคร่ผูกพันกันลึกซึ้ง

หากเป็นเมื่อก่อน ทุกภาพล้วนทำให้อกของเฉิงรั่วอวี๋เจ็บแปลบ จนแทบหายใจไม่ออก

แต่บัดนี้ นางเพียงมองดูอย่างเงียบงัน ภายในใจไร้ความรู้สึกราวกับตายด้าน ไม่เกิดความหวั่นไหวแม้แต่น้อย

เมื่องานเลี้ยงดำเนินมาเกินครึ่ง การขับร้องและร่ายรำกำลังคึกคัก เหตุไม่คาดฝันก็พลันเกิดขึ้นในพริบตา!

จู่ ๆ นักฆ่าชุดดำปิดหน้าสิบกว่าคนก็พุ่งออกมาจากที่ใดไม่ทราบ ในมือถืออาวุธมีคม มุ่งตรงเข้าหาที่นั่งประธาน!

“มีนักฆ่า! คุ้มกันฝ่าบาท—!”

เสียงกรีดร้อง เสียงอุทาน เสียงถ้วยจานแตก และเสียงอาวุธปะทะกันดังระงมในพริบตา!

งานเลี้ยงที่เคยเป็นระเบียบพลันโกลาหล องครักษ์รีบเข้าต้านศัตรู ทุกสิ่งวุ่นวายไปหมด

เฉิงรั่วอวี๋นั่งอยู่มุมหนึ่งและตอบสนองช้ากว่าผู้อื่นไปเล็กน้อย ท่ามกลางความชุลมุน นางถูกนางกำนัลที่กรีดร้องพลางวิ่งหนีชนเข้าอย่างแรง ร่างที่อ่อนแออยู่แล้วจึงเสียหลัก เซล้มไปด้านหลัง!

ในทิศที่นางกำลังล้มลง นักฆ่าผู้หนึ่งซึ่งถูกองครักษ์เข้าพัวพันต่อสู้จนต้องถอย บังเอิญหันกลับมา ดาบยาวในมือวาววับเย็นเยียบ ก่อนแทงตรงเข้าหานาง!

เฉิงรั่วอวี๋ไม่ทันแม้แต่จะหวาดกลัว เพียงคิดอย่างเฉยเมยว่า ตายเสียเช่นนี้ก็ดี

ทว่า ความเจ็บปวดรุนแรงที่คาดไว้กลับไม่มาถึง

ร่างในฉลองพระองค์สีเหลืองอร่ามพุ่งเข้ามาขวางหน้านางด้วยความเร็วเหลือเชื่อ!

“ฉึก—”

เสียงคมดาบแทงเข้าเนื้อดังชัดเจนท่ามกลางความโกลาหล

เฉิงรั่วอวี๋ทรุดนั่งกับพื้น มองแผ่นหลังสูงสง่าของเซี่ยเสวียนโจวที่ขวางอยู่ตรงหน้านางอย่างเหม่อลอย

เขายกมือขวาที่ยังไม่บาดเจ็บขึ้น ซัดฝ่ามือเดียวจนนักฆ่ากระเด็นออกไป ท่วงท่าเด็ดขาดฉับไว แฝงบารมีของฮ่องเต้ที่มิอาจล่วงเกิน

แต่แขนเสื้อสีเหลืองอร่ามข้างซ้ายของเขาถูกกรีดเป็นรอยยาว เลือดซึมออกมาอย่างรวดเร็ว ย้อมแดงไปทั้งแถบ

“ฝ่าบาท!” เสียงร้องด้วยความตกใจของเย่หว่านซวงดังขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร่ำไห้

องครักษ์กรูกันเข้ามา ไม่นานก็ปราบนักฆ่าที่เหลือได้ทั้งหมด

เซี่ยเสวียนโจวขมวดคิ้ว เหลือบมองแขนที่มีเลือดไหลของตน ราวกับไม่ใส่ใจ

เขาหันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่เฉิงรั่วอวี๋ซึ่งยังนั่งอยู่กับพื้น “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”

เฉิงรั่วอวี๋มองบาดแผลที่แขนของเขา ก่อนมองแววร้อนรนและความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อครู่ซึ่งเขาปกปิดไม่ทัน นางส่ายหน้า เอ่ยเสียงแหบแห้งว่า “หม่อมฉันไม่เป็นไร”

ไม่นาน องครักษ์และหมอหลวงก็เข้ามาห้อมล้อมเซี่ยเสวียนโจว เตรียมพาเขากลับตำหนักเฉียนหยวนเพื่อทำแผล

เฉิงรั่วอวี๋ลุกขึ้นเงียบ ๆ หมายจะจากไปเช่นกัน แต่จู่ ๆ ก็มีคนเรียกนางไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เฉิงรั่วอวี๋ชะงักฝีเท้า หันกลับมา

เย่หว่านซวงเดินมาหยุดตรงหน้านาง ก่อนยกมือตบหน้านางฉาดหนึ่งทันที!

เฉิงรั่วอวี๋ถูกตบจนหน้าหัน แก้มแดงบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว นางค่อย ๆ หันกลับมา สีหน้ายังคงไร้อารมณ์

“เฉิงรั่วอวี๋! ฟังให้ชัด! ที่ฝ่าบาทช่วยเจ้า ก็เพราะเจ้าเป็นพระสนมของพระองค์ ในฐานะฮ่องเต้ ย่อมมิอาจปล่อยให้พระสนมตายต่อหน้า! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าพระองค์รักเจ้าหรือไม่แม้แต่น้อย! อย่าได้เพ้อฝันว่าจากนี้เจ้าจะเหนือกว่าข้า และได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท!”

เฉิงรั่วอวี๋ฟังอย่างเงียบงัน รอจนเย่หว่านซวงกล่าวจบ จึงถวายคำนับตามพิธีในวังอย่างถูกต้องครบถ้วน

“หม่อมฉันจะจดจำคำสั่งสอนของฮองเฮาไว้ให้ขึ้นใจ”

พูดจบ นางก็ยืดกายตรง ไม่มองเย่หว่านซวงอีกแม้แต่แวบเดียว ก่อนหันหลังจากไป

เย่หว่านซวงมองแผ่นหลังของนางที่ไม่ยอมรับฟังสิ่งใด ราวกับไม่มีเรื่องใดติดค้างอยู่ในใจ เพลิงโทสะอันขุ่นเคืองในอกจึงยิ่งลุกโชน ทว่ากลับไร้ที่ระบาย