บทที่ 2

“ปล่อยซูจื่อฉิงออกมา ให้เธอทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาแก้ตัว อย่าให้เธอมาพร้อมกลิ่นเหม็นของอุจจาระและปัสสาวะ มันจะทำให้เอินเอินรังเกียจ”

ฟู่สิงโจวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผู้ช่วยตอบรับอย่างอึดอัด

หลินซ่างเอินมองฟู่สิงโจวด้วยดวงตาเป็นประกาย พลางวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ เขา

“พี่ฟู่ รอพี่จื่อฉิงออกมาแล้ว พี่ต้องปลอบเธอให้ดีนะ อย่าทำให้เธอโกรธอีกเลย ยังไงพวกพี่ก็เป็นสามีภรรยากัน ไม่ควรทะเลาะกันจนเรื่องมันดูแย่ขนาดนี้นะคะ”

แววตาของฟู่สิงโจวฉายแววรำคาญเล็กน้อย แต่เขากลับนวดนิ้วของหลินซ่างเอินอย่างอ่อนโยน

“หล่อนกล้าอย่างนั้นเหรอ? เพราะความผิดพลาดของเธอ ทำให้เธอต้องติดอยู่ในช่องลิฟต์ตั้งครึ่งชั่วโมง ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าเธอจะกลัวและสิ้นหวังแค่ไหนในตอนนั้น เอินเอิน เธอสวยแบบนี้อยู่เสมอ มันถึงทำให้ซูจื่อฉิงได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ”

ฟู่สิงโจวพยายามกดกลั้นความโกรธในน้ำเสียง ราวกับกลัวว่าจะทำให้หลินซ่างเอินตกใจ

แต่คำพูดเหล่านั้น เมื่อมาถึงหูของฉัน กลับกลายเป็นคำเสียดสีและเย้ยหยันทั้งหมด

หนึ่งสัปดาห์ก่อน หลินซ่างเอินฉวยโอกาสตอนที่ฟู่สิงโจวกำลังประชุม มาหาเรื่องฉันถึงบ้าน

“ท้องแล้วยังไง? คลอดออกมาก็ใช่ว่าลูกของเธอจะได้รับความรักจากพี่สิงโจว ลูกของเธอก็น่ารำคาญพอ ๆ กับตัวเธอเองนั่นแหละ”

ฉันไม่อยากเถียงกับเธอ จึงพูดไปแค่คำเดียวว่า "ไสหัวไป"

แต่คาดไม่ถึงเลยว่าตอนเธอลงลิฟต์กลับเจอเหตุขัดข้อง ลิฟต์ค้างอยู่ระหว่างชั้น

ขณะที่เธอติดอยู่ในนั้น เธอส่งข้อความยาวเป็นหางว่าวทางไลน์เพื่อบอกลาฟู่สิงโจว โดยบอกว่าเธออาจจะออกมาไม่ได้แล้ว และขอกล่าวคำลากับเขา

“ฉันรู้ว่าพี่ซูไม่ชอบฉัน ฉันแค่หวังว่าถ้าฉันจากไป พี่จะดูแลเขาแทนฉันได้อย่างดี”

“พี่สิงโจว เจอกันในชาติหน้านะคะ”

เมื่อฟู่สิงโจวเห็นข้อความ เขาก็ยกเลิกการประชุมทันที และรีบกลับมาอย่างบ้าคลั่ง แถมยังระดมกำลังทุกหน่วยเพื่อช่วยเหลือ สุดท้ายก็พบหลินซ่างเอินที่หมดสติอยู่ในช่องลิฟต์

ฉันยืนอยู่ไม่ไกล และมองดูเขาอุ้มหลินซ่างเอินไว้ในอ้อมแขน พลางกรีดร้องอย่างเจ็บปวดว่า

“เอินเอิน อย่าทิ้งฉันไป...”

ตอนนั้นฉันยังคิดว่าพวกเขาช่างน่าขำจริง ๆ แค่ติดอยู่ในลิฟต์ครึ่งชั่วโมง จำเป็นต้องทำเหมือนเป็นการลาจากกันตลอดชีวิตขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่จนกระทั่งฟู่สิงโจวกระชากผมฉัน ดึงฉันและเข้าไปยัดในกระเป๋าเดินทางอย่างรุนแรง ฉันถึงได้รู้ว่าความรักเป็นของพวกเขา แต่ความทุกข์ยากกลับเป็นของฉัน

“เธอรู้ไหมว่าทำอะไรลงไป? เอินเอินเป็นโรคกลัวที่แคบ หล่อนเกือบตายเพราะเธอ ถึงแม้จะช่วยกลับมาได้ แต่ก็จะทิ้งบาดแผลที่ไม่มีวันลบเลือนติดตัวไปตลอดชีวิต”

“ซูจื่อฉิง ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า เธอไม่มีสิทธิ์ใช้สถานะภรรยาเพื่อทำตามอำเภอใจ ถ้าไม่ยอมรับผิด ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกมา”

จนถึงตอนนี้ เขายังคงทำหน้าบึ้ง และรอให้ฉันยอมรับผิดอย่างว่าง่าย

แต่เสียดายที่เขาคงต้องผิดหวัง

“ท่านประธาน...ท่านประธาน...คุณซู...เธอ...ไม่มีสัญญาณชีวิตแล้วครับ!”

ฟู่สิงโจวชะงักไปครู่หนึ่ง

ฉันเฝ้ามองปฏิกิริยาของเขาอย่างละเอียด คิดว่าอย่างน้อยเขาน่าจะสะเทือนใจบ้างสักนิด

แต่เขากลับหัวเราะออกมาอย่างไม่แยแส

“ก็แกล้งทำต่อไปเถอะ คนชั่วร้ายแบบเธอไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

“ถ้าตายจริงก็โทรไปที่ฌาปนสถานเลย ให้พวกเขามาเอาเธอไปเผา ไหน ๆ ชอบแกล้งตายนัก ก็ให้เธอได้รู้ถึงผลของการแกล้งตายซะเถอะ”

ฟู่สิงโจวเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยข้อนิ้ว และเอ่ยเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ว่า

“ไปบอกเธอว่า ถ้าภายในครึ่งชั่วโมงยังไม่จัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วมาหาฉัน ฉันจะลงโทษเธอต่อไป จนกว่าเธอจะไม่กล้าเล่นลูกไม้อีก”

ผู้ช่วยตัวสั่นระริก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกฟู่สิงโจวดุอย่างรุนแรง

“ยังจะยืนอืดอาดอยู่อีกทำไม? หรือว่าอยากถูกลงโทษด้วย?”

เขากอดหลินซ่างเอินไว้ พลางพูดกับเธออย่างอ่อนโยน

“เอินเอิน อีกเดี๋ยวเธออย่าใจอ่อนอีกนะ ต้องใจแข็งเข้าไว้ ให้หล่อนได้ลิ้มรสความเจ็บปวดอีกหน่อย ฉันจะทำให้หล่อนคุกเข่าขอโทษเธอเอง นั่นคือการลงโทษของฉัน เธออย่าได้สงสารหล่อนล่ะ”

หลินซ่างเอินดูเหมือนจะใจไม่แข็งพอมากเลย

“พี่สิงโจว...”

ฉันไม่แม้แต่จะเกลียดอีกต่อไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไม วิญญาณของฉันกลับถูกจองจำไว้ ไม่สามารถหลบหนีไปได้ ได้แต่ถูกบังคับให้เฝ้าดูฟู่สิงโจวที่ด่าทอและเยาะเย้ยฉัน