ดั่งฝุ่นธุลีพบพานประภาคาร

ตอนที่กลับมาจากด้านนอก ห้องนอนชั้นสองมีเสียงหัวเราะสนุกสนานดังขึ้นเป็นระยะๆ

ฉันถอดเสื้อคลุมออก นำมาคล้องไว้ที่แขน ฝีเท้าชะงักลง

ท้ายที่สุด ก็ลากฝีเท้าที่หนักอึ่งเดินมุ่งไปที่ห้องนอน

ผลักประตูไม้ที่แกะสลักอย่างประณีตให้เปิดออก สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือเซิ่งหวยอาน

เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง เนคไทหายไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว

หญิงสาวที่ถูกกอดรัดอยู่ในอ้อมอกผู้นั้น กำลังนำองุ่นที่ปอกเสร็จแล้วป้อนใส่ปากเขา

ถึงแม้เขาจะยื่นมือไปปัดป้อง แต่ดูสีหน้าแล้วกลับสบายอารมณ์อย่างมาก

ได้ยินเสียงฝีเท้า หญิงสาวยิ้มพลางหันหน้ามา:

“นี่ พี่หวยอาน คุณป้าทำซุปแก้อาการเมาค้างเสร็จแล้วหรือ——”

คำพูดที่ยังไม่ทันจบอันตรธานหายลงไปในลำคอ องุ่นในมือตกลงไปบนพรม

ตอนที่หล่อนเห็นฉัน หน้าซีดเผือดสุดขีด เรียกชื่อฉันอย่างตะกุกตะกัก:

“คุณ คุณเสิ่น......”

สายตาของฉันจับจ้องไปที่ช่วงคอและไหล่ของหล่อน รอยจ้ำสีแดงเป็นแถบเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง

ราวกับว่าลำคอมีสิ่งของติดอยู่ น้ำเสียงแหบแห้งอย่างมาก

“เซิ่งหวยอาน นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

เขาลืมตาชำเลืองมองฉันหนึ่งครั้ง ทำเสียง “ถุยน้ำลาย” อย่างหมดความอดทน

นิ้วมือเรียวของเขากำลังเล่นผมยาวสลวยของหญิงสาวในอ้อมอก:

“รู้ทั้งรู้แล้วยังจะถามอีก คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือไง?”

เซิ่งหวยอานโอบกอดหญิงสาว มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพูดต่อ:

“แต่ว่านะ หนานอี้ คุณควรตั้งใจเรียนรู้จากสาววัยรุ่นจริงๆนะ”

“หยุดทำหน้าหมดอาลัยตายอยากทั้งวัน ดูแล้วเหมือนกับตอไม้ไม่มีผิด”

“ช่างดูอับโชคและน่าเบื่อ”