(ไตรฉัตร) ตอนที่ 2 คนเมา

เหมือนแพรเผลอมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างลืมตัว คิ้วเรียวพาดดวงตาคมที่ดูจะลึกกว่าเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่น สันกรามเขาคมชัดขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอสาดลงคอไม่ยั้งหรือเพราะอะไร ทำให้เธอเผลออมยิ้มมองดูไตรฉัตร ตอนที่ร้องเพลง อยู่ด้านหน้า ถ้าไม่เพราะนังเฟิร์นสะกิดแขนเบาๆ เธออาจจะเผลอยิ้มไปกับเขาแล้วก็ได้ เมื่อได้สติใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นเรียบตึงทันที หันมาสนใจกับวงสนทนาแข่งกับเสียงเพลงของสาวๆ ต่อ

ไตรฉัตรร้องเพลงเสร็จเขาก็ถูกลากกลับมาที่โซฟาตัวยาวถัดจากเธอไปแค่สองคน เธอพยายามไม่หันสายตาไปทางนั้น

"หนาวก็เอาเสื้อมาคลุมไหล่ไว้ เดี๋ยวหาผ้าคลุมขาให้"

เสียงเอ่ยบอกดังมาจากข้างหลังทำให้เหมือนแพรรีบหันไปมอง เพราะเธอยังจำเสียงเขาได้ดี

"ไม่ได้หนาว" เสียงแข็งเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่คืนเสื้อให้ เพราะมันคลุมขาไว้แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอแอบเห็นยี่ห้อเสื้อ ถึงมันจะราคาแพงก็เถอะ

"ก็เห็นอยู่ว่าขนลุก ทั้งคอทั้งแขนเนี่ย" ไม่พูดเปล่าไตรฉัตรยังเอานิ้วชี้มาที่ต้นแขนเรียวของเธออีกด้วย เหมือนแพรได้แต่กัดฟันกรอดนึกบ่นเขาในใจ ไอ้บ้านี่แอบมองไปถึงไหนๆ แต่พูดจบไอ้บ้านั่นก็เดินหายออกไปจากห้อง เธอจึงไม่ได้สนใจ

ผ้าเช็ดปากสีขาวผืนใหญ่ถูกวางลงบนตักเธอ เหมือนแพรตกใจหันไปมอง ไตรฉัตรกลับมาตอนไหนเขามีผ้าผืนใหญ่นี้มาด้วย เขาเอื้อมมือมาหยิบเสื้อสูทของตัวเอง จับมันให้เข้าที่กำลังจะพาดใส่บ่าให้ เหมือนแพรรีบแย่งมาแล้วก็จับมันคลุมไหล่เอาไว้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากเสื้อตัวแพงกระทบจมูกเธออีกครั้ง ทำเอาคนที่คลุมเสื้อไว้ สะบัดร้อนสะบัดหนาวเพราะไออุ่นจากเสื้อทันที เธอแอบเหลือบมองว่าคนในห้องจะมีใครสนใจมองการกระทำของเขาเมื่อครู่หรือเปล่า แต่ดูเหมือนทุกคนจะสนใจจังหวะและเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ตอนนี้มากกว่า

เขาเอนตัวพิงโซฟาข้างเธอในท่านั่งสบายๆ ก่อนจะเอ่ยถามเธอ

"สบายดีไหม"

"เรื่อยๆ "

"ยังใช้เบอร์เดิมอยู่หรือเปล่า"

"ไม่ได้ใช้แล้ว"

"มิน่า" คำตอบของเขา ทำให้เธอเหลือบไปมองแล้วก็รีบหันหน้าไปมองทางแดนซ์เซอร์หน้าจอคาราโอเกะแทน

"แล้วเฟซบุ๊กล่ะ ใช้อันเก่าอยู่หรือเปล่า"

"อือ"

"ทำไมไม่รับเพื่อน"

"ขอมาด้วยหรือ ปกติไม่ค่อยรับเฟซอวตาร"

"ขอไปแปดปีแล้ว" ไร้เสียงตอบจากเธอ เขาเพียงทำเสียงในลำคอคล้ายกับขำเบาๆ ทำให้เธอส่งตาขวางให้เขาอีกครั้ง

"ยังโกรธเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ"

เหมือนแพรแทบจะทำหน้าไม่ถูก เธอควรจะร้องไห้ หัวเราะหรือเสียใจดี ได้แต่อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกสักคำ

"หุบปากด้วย เดี๋ยวแมลงวันเข้า" คนพูดยังใช้นิ้วชี้ดันคางเธอให้กระทบขึ้นไปปิดปาก เหมือนแพรรีบเบือนหน้าหนี

"ถ้าไม่มีเรื่องที่ดีจะพูดก็หุบปาก แล้วถอยไปห่างๆ ฉันซะ"

"ยังปากดีเหมือนเดิม" ไตรฉัตรไหวไหล่ใส่เธอ

เหมือนแพรไม่อยากคุยกับเขาเรื่องเก่าๆ อีกแล้ว เธอจึงลุกขึ้นไปเต้นกับพวกเพื่อนๆ ทางด้านหน้าจอคาราโอเกะ ไม่ลืมที่เธอจะโยนเสื้อสูทคืนเขาด้วย คราวนี้กลายเป็นไตรฉัตรที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเสื้อที่คลุมไหล่เธอไว้

เวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบตีสอง เหล่าสมาชิกจึงพากันแยกย้ายกลับ บางส่วนก็ยังนั่งคุยตกลงเรื่องจะกลับกันยังไง เหมือนแพรยังนั่งอยู่ที่โซฟาใช้ข้อศอกเท้าไปที่หัวเข่าก้มหน้าซบลงฝ่ามือตัวเอง เพราะยังลุกขึ้นไม่ไหว

"เมามากหรือ" ไตรฉัตรถามเฟิร์นที่นั่งลูบหลังอยู่ข้างๆ

"อื้อ ดื่มไปหลายอย่าง"

ไตรฉัตรจับให้เหมือนแพรเงยหน้าขึ้นมา แค่เธอโงหัวขึ้นมาได้ ก็ทำท่าจะอ้วกเสียให้ได้ พลางเอนตัวซบก้มหน้าเข้าหาอกเขา แถมยังทำท่าคล้ายจะอ้วก เฟิร์นได้แต่ทำหน้าเหยเก กลัวเพื่อนเธอจะอ้วกใส่จริงๆ

"ไหวหรือเปล่า" ไตรฉัตรจับเธอให้เงยหน้าขึ้นมา แล้วเอ่ยถาม คนเมาไม่ตอบได้แต่ส่ายหัวแล้วก็เอนตัวซบไปอีกครั้ง

"แล้วกลับไงกัน"

"เรามาแท็กซี่ ไอ้บี๋น่าจะขับรถมา"

"ขับรถมา" ไตรฉัตรทวนคำเฟิร์น พลางถอนหายใจหนักๆ "แล้วดูสภาพ" เขาเอ่ยออกมาอีกครั้งอย่างอ่อนใจ

"มันกะว่าจะมาแค่แป๊บเดียว แต่โดนเพื่อนรั้งไว้น่ะ"

"พวกเธอพักอยู่ที่ไหน เดี๋ยวจะไปส่งให้"