(ไตรฉัตร) ตอนที่ 2 คนเมา 2

เฟิร์นเอ่ยบอกชื่อคอนโดของเหมือนแพร ซึ่งเขารู้จัก เพราะโครงการใหญ่เป็นของธุรกิจบ้านเธอเอง ส่วนเฟิร์นอยู่หมู่บ้านแถวชานเมือง

"งั้นเดี๋ยวเราไปส่ง แล้วจะให้คนมาขับรถกลับไปที่คอนโดให้" พูดจบเขาก็พยุงคนเมาหิ้วปีก โดยมีเฟิร์นเป็นผู้ช่วย

"ไม่ต้องไปส่งเราหรอก มันไกล เดี๋ยวเรานั่งแท็กซี่กลับเอง ไปส่งไอ้บี๋มันเหอะ แล้วเธอขับรถมาหรือ"

"มารถตู้ มีคนขับมาด้วย"

"อ๋อ งั้นเธอก็ขับรถไอ้บี๋กลับไปคอนโดมันแหละ แล้วให้รถตู้เธอไปรอรับ จะได้ไม่ต้องหาคนมาขับอีก"

"เอางั้นก็ได้"

เฟิร์นเดินหารถเหมือนแพรอยู่ครู่ จึงได้พากันหิ้วปีกคนเมามาที่รถ แล้วจัดการค้นกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูของคนเมาหากุญแจรถให้ชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะขอตัวกลับ

รถสปอร์ตสีแดงคันหรูของเหมือนแพรมาจอดที่ลานจอดรถเรียบร้อย ใบหน้าหวานยังหลับตาพริ้ม เสียงเรียกของไตรฉัตรไม่ได้ทำให้เธอไหวติงสักนิด จนเขาต้องเขย่าแขนเธอเบาๆ พลางเอี้ยวตัวไปปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้ ใบหน้าที่ใกล้กันเพียงนิด ทำเขาเผลอมองใบหน้าสวยนั้นอย่างลืมตัว

"เบบี๋ๆ ตื่นไหวไหม ถึงแล้ว"

เธอทำเสียงในลำคอคล้ายหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ไตรฉัตรถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเขย่าเธอแรงขึ้นอีก คนตัวเล็กกลับยิ่งซุกตัวเข้าใต้เสื้อสูทตัวใหญ่ที่เขาคลุมตัวให้เธอมาตลอดทาง คนเรียกอยู่นานทำท่าอ่อนใจ ครั้นจะแบกเธอไปถามที่หน้าล็อบบี้พนักงานที่นี่น่าจะจำเธอได้ แต่ก็คงจะเอิกเกริกอยู่ไม่น้อย เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ห้องไหน

"ถ้าไม่ตื่นเราจะพาไปคอนโดเรานะ"

"อื้อ"

เสียงเมาตอบเสียงยานคางในลำคอ ไตรฉัตรได้แต่ทำท่าเหนื่อยใจ พลางเอื้อมมือไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยจะมาคาดให้เธออีกครั้ง เห็นจะต้องพาเธอไปที่คอนโดเขาแน่นอน

คนเมาค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ เพราะอาการปวดหัวเป็นริ้วๆ แต่แค่เพียงสายตาที่เปิดขึ้นก็เห็นใบหน้าของไตรฉัตรอยู่ตรงหน้าเธอพอดี ตากลมโตกะพริบถี่ๆ เรียกสติตัวเอง

"ทำอะไรของนายน่ะ" ไม่พูดเปล่าสองมือยังยกขึ้นดันไตรฉัตรอย่างแรง แต่คนตัวใหญ่แทบจะไม่ขยับไปทางไหน เขาหันหน้ามามองเธอตรงๆ เหมือนแพรรีบเอนตัวถอยจนชิดเบาะ

"ทำบ้าอะไรล่ะ จะคาดเข็มขัดให้" เขาเอนตัวกลับไปที่เบาะหลังพวงมาลัยอย่างเดิม

เหมือนแพรสำรวจไปรอบๆ จึงได้รู้ว่าที่นี่เป็นคอนโดของเธอ

"นายขับมาส่งหรือ"

"ก็ใช่น่ะซิ เมาซะขนาดนั้น แล้วเป็นไงมั่ง"

"ยังมึนๆ อยู่" คนตอบยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง

"เดินไหวหรือเปล่า จะให้ขึ้นไปส่งไหม"

"ไม่ต้อง" คนปฏิเสธรีบเปิดประตูออกไป แต่แค่ยืนขึ้นเท่านั้น คนที่ว่าไหวก็ต้องเซจนไปพิงเสาปูนใหญ่ข้างๆ รถ ไตรฉัตรรีบเปิดประตูรถวิ่งไปจับเธอไว้เพราะกลัวจะล้มคว่ำลงไป เขามุดตัวเข้าไปหยิบกระเป๋าถือของเธอออกมาให้ ล็อกรถแล้วเอากุญแจใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย

"ไป เดี๋ยวขึ้นไปส่ง"

"เดินไหว" แค่เพียงก้าวขาเธอก็ต้องหันไปคว้าแขนแข็งแรงของไตรฉัตรเอาไว้ทันที เพราะมันเดินไม่มั่นคงจะล้มเอาเสียให้ได้

"แค่นี้แหละ นายกลับไปเหอะ" พอถึงหน้าห้องยังไม่ทันจะเปิดห้อง เจ้าของห้องก็เอ่ยปากไล่คนมาส่ง

"ใจดำจริง อุตส่าห์แบกขึ้นมาถึงนี่ กาแฟสักแก้วก็ไม่ให้กินเลยหรือไง"

"ฉันง่วงแล้ว เช้ามีงานด้วย" คนเอ่ยบอกยังจับแขนเขาไว้แน่น แต่ตัวเองเอนตัวพิงกำแพงหน้าห้องเอาไว้ไม่ให้ล้ม

"เข้าไปได้แน่นะ"

"อื้อ ขอบใจนะ"

เหมือนแพรตื่นเช้ามาเพราะเสียงปลุกจากโทรศัพท์ที่เธอตั้งไว้ เพราะงานที่เธอรับปากไว้และต้องเดินทางไปถึงชลบุรี ทำให้เธอต้องตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อไปให้ถึงเวลานัดในเวลาสิบเอ็ดนาฬิกา ทั้งที่จริงเวลานี้ควรจะเป็นเวลานอนของเธอ

คนยังไม่สร่างเมางัวเงียลุกขึ้นมานั่งสัปหงกอยู่ครู่กว่าจะตื่นเต็มตา สมองเริ่มคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนว่าเผลอทำอะไรน่าขายหน้าหรือเปล่า ถึงจะไม่มากแต่ก็ทำให้เธอถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากที่แค่ตื่นพอรู้สติตัวเอง คราวนี้กลายเป็นเธอต้องทำตาโต เพราะเสื้อสูทของไตรฉัตรที่อยู่บนที่นอนแถมตอนนี้มันยังอยู่ในมือด้วย คล้ายกับเธอนอนกอดมันไว้ทั้งคืน ทำให้นึกขึ้นมาได้ว่าเขาเอามาคลุมไหล่ให้ตอนที่พาขึ้นมาส่ง เหมือนแพรได้แต่ทำเสียงหงุดหงิดในปาก แต่ก็ยังไม่มีเวลาสนใจมันนัก ได้แต่โยนใส่ตะกร้าผ้าใช้แล้วในห้องแต่งตัว เพราะถ้าช้ากว่านี้ อาจจะไปไม่ทันนัดก็ได้