(ไตรฉัตร) ตอนที่ 1 เลี้ยงรุ่น 2

เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มดังจนคนที่เอนตัวนอนในรถตู้คันหรูต้องผงกศีรษะขึ้นมาเปิดดูโทรศัพท์เครื่องบางที่ถือไว้ในมือ เขาเพียงแค่คิดจะเปิดเข้าไปเพื่อปิดการแจ้งเตือน แต่แล้วรูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาหลายสิบรูปทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมองชัดๆ นิ้วเรียวเผลอถางออกเพื่อขยายรูปภาพนั้นดูให้ชัดแต่แล้วก็มีอีกรูปที่ถูกส่งเข้ามาจนเขาไม่ต้องซูมดูให้แน่ใจ เพราะเป็นรูปที่ถ่ายกันสองคน

จากเดิมที่คิดจะกลับไปนอนพัก เพราะเช้ามีงานด่วน แต่ทันทีที่เขาถึงสนามบิน ในเวลาเกือบจะเที่ยงคืน กลุ่มไลน์เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยก็กระหน่ำส่งทั้งรูปทั้งคุยกันจนเขาต้องโงหัวขึ้นมาดูเพราะทนเสียงไม่ไหว และก็จะเป็นปกติแบบนี้ทุกครั้ง ถ้ากลุ่มมีเรื่องให้ฮือฮาปาร์ตี้ เขาก็จะปิดแจ้งเตือนเสีย แต่พอปาร์ตี้จบเขาก็จะเปิดแจ้งเตือนเพื่ออัปเดตข่าวสารของเพื่อน

แต่แล้วรูปใบนี้กลับเรียกความสนใจให้เขาต้องบอกคนขับรถให้ไปสถานบันเทิงกลางกรุงในเวลาที่คิดจะกลับไปพักผ่อน

นอกจากไลน์กลุ่มยังมีไลน์จากไอ้อ้น ที่มันส่งส่วนตัวมาให้เขาอีก รูปของเธอที่ถ่ายคู่กับเฟิร์น รูปเดียวกับที่ส่งในไลน์กล่ม แต่รูปนี้เป็นมุมแอบถ่ายที่ถ่ายจากโทรศัพท์ของไอ้อ้น แล้วส่งให้เขา

อ้นครับ : พลาดแล้วมึง ปีนี้มีดาวมาด้วยนะ

อ้นครับ : (สติกเกอร์รูปคนหัวเราะเยาะ)

อ้นครับ : หรือเขารู้ว่ามึงไม่มา ก็เลยมา

B.Trai : ถึงกรุงเทพพอดี เดี๋ยวแวะเข้าไป

จะด้วยเหตุผลอะไรเขาก็อยากรู้ เพราะอะไรวันนี้เธอถึงมารวมกลุ่มกับเพื่อนได้ เพราะตลอดเวลาเกือบสิบปี ที่เธอแทบจะไม่เคยติดต่อใคร คงนอกจากเฟิร์นคนเดียวนั่นกระมัง หลังจากสอบเสร็จเขาก็ยังเคยติดต่อเธอ แต่ทุกครั้งที่โทรไปเธอก็จะไม่รับสาย หรือบางครั้งที่เธออาจจะเผลอกดรับ แต่ก็แค่บอกว่ายุ่งอยู่เดี๋ยวโทรกลับบ้าง จนแล้วจนรอดเกือบสิบปีเธอก็ยังไม่เคยโทรกลับหาเขาเลยสักครั้ง เฟซบุ๊กที่ไอ้อ้นให้เขามา เขาขอเธอเป็นเพื่อนเมื่อสิบปีที่แล้วก็ยังไม่ได้รับการตอบรับเช่นกัน

คงเพราะครั้งนั้น ที่เขาปฏิเสธเธอ

หลังส่งวิทยานิพนธ์เสร็จ เธอดักรอเขาอยู่ที่โต๊ะม้าหินประจำของกลุ่มเรา

"ไตร เรามีเรื่องจะคุยด้วย"

"มีไรบี๋"

"เอ่อ.. คบกับเราได้ไหม"

เขายังจำได้ ก่อนที่จะปฏิเสธเธอไป ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของเธอ สองมือที่ไขว้อยู่ด้านหลังยืนบิดตัวนิดๆ ริมฝีปากบางที่เคลือบสีอ่อนๆ ไว้ถูกเม้มสนิทคล้ายรอฟังคำตอบจากเขา เขายังจำได้แม้กระทั่งสายตาตัวเองที่เหลือบไปเห็นคนที่ยืนอยู่ที่ริมบันไดหนีไฟชั้นสองที่มองลงมา ก่อนที่เขาจะเอ่ยปฏิเสธกับเธอไป

"ขอโทษนะบี๋ เราเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนน่ะ"

และนับแต่นั้น เธอก็หายออกไปจากชีวิตเขา

"ถึงแล้วครับคุณไตร"

เสียงคนขับรถเอ่ยเรียกเมื่อรถตู้สีดำคันใหญ่มาจอดที่หน้าสถานบันเทิง เขาเผลอคิดเรื่องของเธอเพลินจนลืมดูว่าถึงไหนแล้ว เมื่อรู้ว่างานเลี้ยงรุ่นถูกจัดขึ้นที่ห้องไหน เขาก็รีบก้าวเท้ายาวๆ เดินไปถามพนักงานต้อนรับด้านหน้า

ทันทีที่ไตรฉัตรเปิดประตูห้องเข้าไปเสียงผู้ชายที่ยืนร้องเพลงกันอยู่ข้างหน้าก็ส่งเสียงดัง เรียกสายตาของสาวๆ ไม่กี่คนด้านในให้หันไปมอง

"ไหนแกบอกไม่มา" เหมือนแพรหันไปส่งสายตาคาดโทษเพื่อน พลางกระซิบเบาๆ พอได้ยินกันสองคน

"ก็ตอนแรกนายนั่นมันบอกไปเชียงราย กลับมาไม่ทัน ใครจะไปรู้วะ"

เหมือนแพรทำท่าจะลุก แต่ก็ถูกเพื่อนข้างๆ ที่เห็นจะเมาหนักรั้งไว้ ทั้งซบทั้งกอดจนเธอขยับตัวไปทางไหนไม่ได้

เสียงสาวๆ ทักทายผู้มาใหม่ จนทำให้เธอต้องหันไปก้มหน้าให้น้อยๆ เป็นการทักทายเพราะไม่อยากผิดสังเกต แต่ไอ้ไตรบ้านั่นกลับเดินตรงมาทางเธอ เขาโยนเสื้อสูทคลุมมาที่หัวเธอ

"ว้าย ไอ้บ้าไตร ทำอะไรของนาย" เหมือนแพรโวยวายลั่น สองมือตลบเสื้อสูทตัวใหญ่ออกจากหัวจนมันหล่นมาคลุมที่ขาเธอ สายตามองหน้าจะเอาเรื่อง แต่พลันได้เห็นสายตาเขามองมาที่หน้าขาขาวๆ นั่น ทำให้เธอเพิ่งรู้สึกตัวว่ากระโปรงมันร่นขึ้นมาจนเกือบจะเห็นอะไรต่อมิอะไร เธอได้แต่ระงับอารมณ์ แล้วก็พาดเสื้อสูทของเขาไว้อย่างนั้น

"ไง ปีนี้ว่างหรือ นึกว่าดาวคณะไปเป็นดาวตกอยู่ที่ไหนสะแล้ว"

"ไปตกอยู่บนหัวกบาลนายหรือไง" เสียงเถียงของเธอเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ได้อย่างดี

"คิดถึงตอนสมัยเรียนเลย คู่หู คู่นี้ก็กัดกันดี๊ดี จนป่านนี้ยังไม่เลิกกัดกันอีก" เสียงเพื่อนสาว ที่ยังหัวเราะเอ่ยแซวคนทั้งคู่ โดยไม่รู้เรื่องอะไร มีแต่สายตาของคนสองคนที่มองกันแล้วรู้ว่าพวกเธอสองคนไม่ใช่คู่กัด หรือคู่หูที่ดีต่อกันสักเท่าไหร่ จนเกือบจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปแล้วเสียด้วยซ้ำ

"ขาดไอ้มอสอีกคนไม่งั้นครบแก๊ง"

เสียงใครไม่รู้เอ่ยออกมา ทำให้เหมือนแพรหันไปกลอกตาใส่เฟิร์น โดยไม่ให้คนอื่นเห็น คงมีแต่สายตาของไตรฉัตรที่แอบมองเธออยู่ และเขาก็เผลอทำหน้าตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของคนนี้