Mag-log in"ยินดีด้วยนะฉัตร ชีวิตเธอดีมากๆ มีความสุขกับชีวิตแล้วใช่ไหม" หงส์หยกก็พูดพร้อมกับจ้องตาอดีตลูกน้องคนสนิท ฉัตรตอนนี้มีชีวิตดุจเจ้าหญิงไปแล้ว "ขอให้ชีวิตมีแต่ความสุขนะฉัตร" ชรัชเองก็พูดพร้อมยิ้มออกมา เพราะเขาก็รู้เรื่องราวของฉัตร มาจากแฟนสาวของเขาพอสมควร "ค่ะคุณหงส์พี่เฟิส ฉัตรมีความสุขมากค่ะ คุณช
ณ บ้านป้าเนียม ทั้งสองคนก็มาเก็บของ และก็มาลาป้าเนียม ที่เธอเคารพเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งถึงบ้าน และเล่าเรื่องราว ที่ไม่เข้าใจกันให้ป้าเนียมฟังทุกอย่าง และผู้ใหญ่ใจดีอย่างป้าเนียมก็เข้าใจเหตุผลทุกอย่าง "ฉัตรมาลาจ้ะป้าเนียม" เธอพูดพร้อมกับก้มลงกราบที่ตัก "ขอบคุณ คุณป้านะครับ ที่ดูแลฉัตรอย่างดีต
"..." เธอก็น้ำตาไหลออกมา เขารักลูกเหมือนที่เธอรัก... "ไม่เป็นไรแล้วนะฉัตร" หงส์หยกก็พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณหงส์" แล้วเธอก็ผละออกจากอกเขา พร้อมกับสายตาตัดพ้อของเขาที่มองเธอ "เธอชื่อฉัตรใช่ไหม" คุณหญิงมณีรัตน์กับคุณแดทาลล์พ่อและแม่ของชาลล์ ก็ต่างหันไปมองหญิงสาว ที่ลูกชายตัวเอง
"ฉัตร" เขาก็หันไปเรียกเธอเสียงแผ่ว "ค่ะ ฉัตรผิดเอง ฉัตรเป็นคนทำน้ำหกใส่คุณผู้หญิง ฉัตรยอมรับผิดทุกอย่างค่ะ" แล้วเธอก็พูดพร้อมกับกั้นความเสียใจเอาไว้ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ปะเดปะดังเข้ามา พร้อมกับสายตาที่ตัดพ้อ "ฉัตร" เสียงเรียบนิ่งของหงส์หยกก็ดังขึ้น "คะ...คุณหงส์" เมื่อเห็นอดีตเจ้านายสาวกับแ
จากนั้นแหวนก็รีบเดินออกไปหาฉัตรที่รออยู่ เพราะกลัวว่าเธอจะมาเจอเข้า เมื่อหาหมอจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอกสารที่อยู่ในซองของเธอก็ถูกเก็บลงในกระเป๋า แล้วทั้งคู่ก็เอาขนมไปส่งที่โรงแรม ณ โรงแรมหรู "ที่นี่หรอคะ" เมื่อมาถึงโรงแรมดังกล่าว ฉัตรก็รีบหันหน้าไปถามแหวน "ใช่ค่ะ ที่นี่แหละค่ะ" "เอิ่ม..." เพราะท
"นายครับ นายจะไปไหนครับ" ลูกน้องเขาก็รีบถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายกำลังจะลงจากรถไป "กูจะไปหาเมียกับลูกกู" ยิ่งเขามองเธอจากในรถแบบนี้ เขายิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นไปอีกเรื่อยๆ แล้วเขาก็แทบจะบ้าขึ้นทุกวัน "ให้แหวนเขาจัดการเถอะครับนาย ถ้านายเข้าไปตอนนี้มีแต่แย่กับแย่" ลูกน้องคนสนิทก็คอยเตือนสติ "พวกมึงไม่
Rrr Rrr Rrr เสียงโทรศัพท์ชายหนุ่มดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ เขาลืมตาขึ้นมางัวเงีย หันไปมองข้าง ๆ เจอเธอกอดเขาไว้แน่น ซึ่งเมื่อคืนกว่าจะเสร็จกิจกรรมกันก็ปาไปตี 2 กว่าแล้ว นี่ก็เป็นครั้งแรกเลยที่เธอกอดเขา ทุกครั้งจะเป็นเขาที่กอดเธอ พอเห็นแบบนี้ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ "มันโทร.มาทำไมของมันตั้งแต่เช้าวะ" ชา
"อ้าว หงส์ เจอกันอีกแล้วนะจ๊ะ" รตีที่เดินตามเธอมาสักพักแล้ว ก็ถือโอกาสแสดงตัวออกไปทักทาย พร้อมกับแสดงรอยยิ้มร้าย ๆ ให้เธอ "..." เธอได้แต่มองด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป "หึ นี่มากับใครเหรอ อย่าบอกนะว่า..." "เรื่องของฉัน" เสียงเรียบนิ่งพูดออกมาอย่างไม่พอใจ "น้าก็แค่ถามเอง เห็นน
"มึงอยู่ไหน" (คชา : บ้าน แต่กูจะนอนแล้ว) "เออ กูจะไปหามึงตอนนี้" (คชา : ห่า มึงฟังกูบ้างไหมเนี่ย) ติ๊ด ณ บ้านคชา "ตามสบายนะคะ อ้ายพาน้องคเชนขึ้นไปนอนก่อน" เมื่อเห็นว่าเพื่อนของสามีมาถึง 2 คน รดาภัชก็ไม่อยากอยู่ขัดจังหวะ เลยจะพาลูกชายของเธอขึ้นไปนอนกลางวันก่อน "ครับ ขอบคุณนะ" ขุนเขาพูดข
หงส์หยกเดินเข้าบริษัทด้วยท่าทีที่ไม่ปกติ เธอไม่ยิ้มแย้มรับคำทักทายจากใครเลยแม้แต่น้อย ทั้งทุกคนยังรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปรอบตัวเธอจนพนักงานหลายคนไม่กล้าทัก และเหมือนจะเข้าหน้าไม่ติด พอเธอเข้าไปในห้องประชุม ก็เห็นลูกน้องที่เกี่ยวข้อง 10 กว่าคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว "นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันต้องกา







