03 เจอแล้วคนในฝัน

ดวงตาเรียวรีดูโฉบเฉี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน ปากหนาได้รูป หน้าตาแบบนี้นี่มันเหมือนกับ ไอ้คุณ ผู้ชายในฝัน ไอ้คนที่มันปู้ยี่ปู้ยำเขาเมื่อคืนจนตื่นไม่รู้กี่รอบ

“อ้าวเห้ย!” คุณ เหวินสบถออกมาทันทีด้วยน้ำเสียงเข้มดุ อุตส่าห์ว่าจะไม่อะไรแล้วเชียว

คุณ เหวินจับเอาคอเสื้อของคนตรงหน้า กระชากให้เข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ปลายจมูกของกันและกัน “ชนกู แล้วยังจะด่ากูอี...ก”

ทว่า พอได้เห็นหน้า ได้สบตากับคนต้นเรื่องตรง ๆ ดวงตาเรียวรีก็เบิกกว้างขึ้นทันที

คำพูดที่ตั้งใจจะด่าถูกกลืนหายไปพร้อมกับก้อนน้ำลายอึกใหญ่ คุณ เหวินถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขารีบปล่อยมือที่จับคอเสื้อคนตัวเล็กกว่าออก

“ปะ ป่าว เอ่อ ใช่ เอ้ย ไม่ ๆ” กลิ่นดินยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ แก้มทั้งสองข้างแดงปลั่งขึ้นมาแทบจะทันที ตอนนี้ในหัวของเขาตีกันไปหมดเมื่อคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในความฝันเมื่อคืนกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ตกลงยังไงกันแน่” เขาปรับน้ำเสียงให้เบาลง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตรงหน้าดูลนลาน แถมแก้มอิ่มทั้งสองข้างนั้นยังขึ้นสีแดงราวกับมะเขือเทศสุก

‘เป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่ผิวดีอย่างกับผู้หญิงจริง ๆ’ คุณ เหวินบ่นเบา ๆ กับตัวเอง

“มึงว่าไรนะ” เขตแดนที่เดินตามหลังมาพร้อมกับคเณศ ตบบ่าแกร่งของเพื่อนเบา ๆ “แล้วนี่ มีไรกันวะ”

คเณศ เดินเข้ามากอดบ่าพี่ชายไว้ “ใครอีกละเนี่ย หน้าตาน่ารักจัง” เขากำลังยื่นมือที่ว่างอีกข้างหวังจะจับแก้มของคนน่ารักตรงหน้า แต่ถูกพี่ชายจับมือเขาห้ามเอาไว้ก่อน

“ไม่มีไร เด็กแม่งซุ่มซ่าม” คุณ เหวินตอบ

“อ้าวไอ้คุณ มึงว่าใครเด็กไม่ทราบ” พอได้ยินคำว่าเด็ก กลิ่นดินจึงยกมือขึ้นผลักอกแกร่งตรงหน้าอย่างลืมตัว เผลอเรียกชื่อที่รู้จักในฝัน

“มึงเรียกกูว่าไงนะ” คุณ เหวินถาม นึกตกใจที่มีคนกล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ แบบนี้

“มึงรู้จักเหรอวะคุณ” คเณศหันมาถามพี่ชายที่ยืนทำหน้าตกใจไม่ต่างจากเขา นอกจากคนในครอบครัวแล้วก็ไม่มีใครเรียกพี่ชายเขาแบบนี้อีก

“ก็คุ... คุณไง มันก็เป็นคำที่เอาไว้เรียกคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนอย่างสุภาพแบบมึงไง” ดินตอบด้วยท่าทางอึกอัก กรอกตาไปมาหวังหลบสายตาจากคนตรงหน้า

เขาเคยแน่ใจว่าคงไม่มีใครฝันบ้าบอเหมือนเขาแล้วก็จริง แต่การที่มีคนหน้าตาเหมือนคนในฝันมายืนตรงหน้า มันก็ทำให้ความมั่นใจของดินลดลงจนแทบไม่เหลือ

แถมยังต้องมาระแวงอีกว่าคนตรงหน้านี้จะฝันเหมือนกันหรือเปล่า

“ถ้าจะเรียกคุณ ก็ไม่ควรเติมไอ้มั้ย” คุณยักคิ้วให้คนตรงหน้า “เอาไงตกลงจะคุณหรือจะมึง”

“กูจะเรียกไรก็เรื่องของกู” กลิ่นดินตอบ เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำตัวเด็กมาก ทั้งที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“งั้นกูเรียกมึงว่าเด็กก็เรื่องของกูเหมือนกัน” คุณ เหวินสวนกลับทันที

เดิมเขาไม่อยากแทนตัวเองแบบนั้นกับคนตรงหน้าเท่าไหร่ แต่ความปากแจ๋วของเด็กหน้าสวยตรงหน้ามันน่าแกล้งชะมัด อดนึกสนุกขึ้นมาไม่ได้

“เอ้า ไอ่...”

“ไอ้ดิน ไอ้ดิน มึงพอก่อน” ต้นแบบยื่นมือมาดึงแขนเพื่อนเอาไว้

“มึงชนเขา มึงผิด แล้วนี่ก็อยู่ในมอนะมึง” หลังจากที่ยืนมองอยู่นาน พอเห็นว่าเพื่อนตัวเองน่าจะของขึ้นแล้ว และอีกฝ่ายก็คงไม่ต่างกันต้นแบบจึงต้องรีบห้ามไว้

“กูผิด กูรู้ไอ้แบบ แต่มันก็ไม่มีสิทธิ์มาว่ากูเด็กปะวะ” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ดวงตาดำขลับถลึงตาใหญ่ใส่คนตรงหน้า ปากเรียวเล็กเม้มจนเป็นเส้นตรงก่อนจะขยับมุบมิบ ๆ ราวกับอยากจะก่นด่าแต่ต้องห้ามใจเอาไว้

คำว่าเด็กสำหรับคนอื่นคงเป็นแค่เรื่องขำ ๆ ทั่วไป แต่ไม่ใช่กับผู้ชายตัวโตแบบดิน ถึงจะตัวเล็กกว่าไอ้คุณก็เถอะ

ตั้งแต่เด็กเขามักถูกชมว่าน่ารักบ้าง หน้าสวยบ้าง ช่วงนั้นเขากับน้องสาวยังตัวเท่า ๆ กันอยู่ คนมักจะบอกว่าเขาดูเป็นน้องมากกว่าเป็นพี่ บ้างก็ว่าตัวเล็กแบบนี้ต้องคอยให้น้องสาวปกป้องมากกว่าแล้วมั้ง

ตอนอยู่มอต้นเพื่อนผู้หญิงก็ชอบจับคู่ดินกับเพื่อนผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่า ทั้งที่ตอนนั้นเขาก็เริ่มตัวสูงขึ้นแล้ว นั่นทำให้เขาต้องขยันฝึกซ้อมจนมีร่างกายที่แข็งแรงและสูงใหญ่แบบทุกวันนี้

แต่แม่งก็ยังเสือกตัวเล็กกว่าไอ้เหี้ยคุณอะไรนี่

ท่าทีฮึดฮัดของกลิ่นดิน คุณเห็นแล้วไม่ได้รู้สึกกลัวสักนิด “หึ ตัวเท่าเมี่ยง”

พอเห็นเขายกยิ้มนิด ๆ ที่มุมปากแล้วปลายหางตามองลงมา กลิ่นดินยิ่งเหลืออดยกมือที่กำหมัดเอาไว้แน่นขึ้นพร้อมแล้วที่จะชกหน้าเขา “เมี่ยงพ่อง! ดิ ไอ้...”

“ไอ่ดิน พอได้แล้ว” เพียงรักมาช่วยดึงแขนอีกข้างของดินไว้ ก่อนจะหันไปขอโทษรุ่นพี่ทั้งสามคน “ขอโทษพวกพี่ ๆ ด้วยนะครับ” ไม่วายแวะส่งยิ้มนิด ๆ ให้กับเขตแดนก่อนจะดึงกลิ่นดินออกจากโรงอาหาร

ต้นแบบดึงเอาจานในมือของเพื่อนรวมกับของตัวเองแยกเดินเอาไปเก็บก่อนจะวิ่งตามเพื่อนอีกสองคนไป

“พวกมึงห้ามกูกันทำไมวะ” กลิ่นดินเอ่ยปากถามทันทีเมื่อได้ที่นั่งสงบสติอารมณ์ใต้ร่มไม้ใหญ่ แม้จะยังอยู่หน้าตึกคณะบริหารก็ตาม ก่อนจะชี้นิ้วไปที่เพื่อนรักอีกคน “แล้วมึง ไอ้เพียง มึงรู้จักพวกมันเหรอ”

“รู้ดิ ก็นั่นน่ะกลุ่มของพี่เขตแดนไง พี่เขตคนที่หล่อ ๆ เป็นนักร้องมักจะขึ้นในงานของมหาวิทยาลัยเราไง” เพียงรักอธิบายทั้งรอยยิ้มเมื่อคิดถึงใบหน้าหล่อของคนที่แอบปลื้มมานาน

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเขตแดนใกล้ขนาดนี้ บัตรหกพันห้าก็ให้ไม่ได้แบบนี้นะ

“คนที่มึงคลั่งเขานัก คลั่งเขาหนา จนถึงกับลากพวกกูตามมาเรียนที่นี่หลังจากที่มึงเจอพี่เขาในงานโอเพนเฮ้าส์ กระทั่งเข้ามาเรียนแล้วมึงก็ยังตามไปแอบดูเขาตอนซ้อมอีกใช่ปะ” กลิ่นดินอดที่จะแขวะความคลั่งรักของเพื่อนไม่ได้

“สัด จำแม่นเชียวนะมึง” เพียงรัก

“แล้วไงวะ คิดว่าเด่นว่าดังแล้วจะว่าใครยังไงก็ได้เหรอ แม่ง... ในฝันกูเอากับมันไปได้ไง” สองแขนของกลิ่นดินกอดอกตัวเองแน่น ค่อย ๆ หลับตาลงแล้วพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

“ไอ้ดิน เมื่อกี๊มึงว่าไงนะ” เพียงรักหน้าเจื่อนลงทันทีที่ได้ยิน “คนที่มึงเอาในฝันคือพี่เขตของกูเหรอ มึงจริงจังปะเนี่ย” น้ำเสียงที่ใช้ถามดูตกใจไม่น้อย

“ไม่ช่ายยยย กูหมายถึงไอ้คุณที่กูชนนั่นต่างหาก” กลิ่นดินรีบปฏิเสธทันทีไม่อยากให้เพื่อนรักต้องอกหักทิพย์นาน

“เฮ้ออออ... โล่งอก” เพียงรักยกสองมือขึ้นจับอกข้างซ้ายตัวเองไว้

“แหมไอ่เพียง พี่เขตของกูเต็มปากเต็มคำเลยนะมึง” ต้นแบบผลักหัวเพื่อนเบา ๆ ไปหนึ่งที “พี่เขาไปเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ช่างเรื่องกูเหอะ” เพียงรักตอบกลับต้นแบบก่อนจะหันไปคุยกับกลิ่นดิน “เอาเรื่องมึงก่อนไอ่ดิน ถ้าพูดถึงคนที่มึงชนน่ะ พี่เขาชื่อเฮียเหวินนะ ไม่ใช่คุณ”

“มันชื่อคุณเหอะ” กลิ่นดินแย้งด้วยความมั่นใจ ฝันถึงมาตั้งแต่วัยกระเตาะทำไมเขาจะไม่รู้ แม้ในฝันจะมีแค่ดินกับคุณอยู่ด้วยกันเสียส่วนใหญ่ก็ตาม

“มึงรู้ได้ไง” ต้นแบบถามอย่างนึกสงสัย ที่ผ่านมาเพื่อนของเขาคนนี้ไม่เคยสนใจคนเด่นคนดังที่ไหน นอกจากดูแลน้องฝน วัน ๆ มันก็เอาแต่เข้ายิมซ้อมเทควอนโด

“ก็รู้จากในฝันนั่นแหละ” ดินตอบ

“สรุปคนในฝันมึงคือเฮียเหวินจริงดิ!?” เพียงรักจับบ่าของเพื่อนเขย่าทั้งสองข้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ว่าผู้ชายที่อยู่ในฝันของเพื่อนมาแรมปีเป็นคนที่ฮ็อตฮิตติดชาร์ตเบอร์ต้นของมหาวิทยาลัย

“เออดิ... แม่ง”