02 เป็นฝันที่เสมือนจริง

“ไปกินข้าวในโรงอาหารคณะบริหารกันเหอะมึง” ต้นแบบเสนอความคิดที่ดูเหมือนจะตัดสินใจไปแล้ว หลังจากที่ดูเวลาบนมือถือก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงนิด ๆ

“โหไอ้แบบ ไปแดกไกลเชียว” กลิ่นดินหันไปหลี่ตามอง

“วันเกิดมึงทั้งทีเปลี่ยนไปแดกที่หรู ๆ หน่อยดิ อีกอย่างกูชอบเก้าอี้กินข้าวเขาอะ แม่งเหมือนกูได้เป็นผู้บริหาร แถมยังแดกในห้องแอร์ด้วย” ต้นแบบตอบ

“หรูมากเลยมั้ง มันก็โรงอาหารในมอเหมือนกันปะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่กลิ่นดินก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างว่าง่าย

“กูว่าก็ดีเหมือนกันนะไอ้ดิน เผื่อกูมีแต้มบุญได้บังเอิญเจอพี่เขต” เพียงรักพูดไปก็ยิ้มไป พลางคิดไปถึงหนุ่มหล่อเสียงใสในดวงใจ

เมื่อตกลงกันได้ทั้งสามคนใช้เวลาเดินครู่หนึ่งก็มาถึง พวกเขาเลือกนั่งโต๊ะที่อยู่ริมกระจกด้านใน วางของจองที่เสร็จแล้วต่างคนต่างเดินไปซื้ออาหารที่ชอบแล้วมานั่งกินด้วยกัน

“เออพวกมึง เมื่อคืนกูฝันอีกแล้วว่ะ” กลิ่นดินเอ่ยขึ้นขัดความเงียบในระหว่างที่กำลังกินข้าวกันอยู่

ที่ผ่านมาเขามักจะเล่าเรื่องความฝันให้เพื่อนสนิททั้งสองฟังบ้างอยู่แล้ว ระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรที่ต้องปิดบัง แค่ไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมดเท่านั้น

“ฝันเหมือนเดิมเหรอวะ แล้วรอบนี้จบที่ตรงไหน ระเบียงหรือเตียง” ต้นแบบถามทั้งที่ยังเคี้ยวข้าวไปด้วย

“กูว่าระเบียง” เพียงรักทายบ้าง

“ไอ้เพียง ไอ้สัด เดาได้เหี้ยมาก” ดินโวยให้เพื่อนไม่ได้

“งั้นแปลว่าที่เตียง” ต้นแบบยังทายต่อ

“ไอ้แบบมึงดูอยากให้กูได้กับมันจัง” กลิ่นดินเสียงอ่อยลง

“เอาดี ๆ” ต้นแบบปรับน้ำเสียงเป็นจริงจัง ทว่ายังไม่ทันได้ถามต่อ

“ก็เอาดีจริง” กลิ่นดินวางช้อนที่ตักข้าวขึ้นกำลังจะเข้าปาก แล้วยกมือขึ้นมาปัดป่าย “ไม่ ๆ กู หมายถึงมึงอะ เอาดี ๆ ถามดี ๆ มั่งเหอะ”

“…” ต้นแบบเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มืออีกข้างเท้าคางเอาไว้

“...” เพียงรักเองก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ยกมือขึ้นเท้าคางท่าเดียวกันกับต้นแบบเป๊ะ ๆ

“ไม่ทันเหรอ” กลิ่นดินเบิกตากว้างขึ้นมองเพื่อนทั้งสองที่จ้องอยู่ แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีระเรื่อ ฟันบนซี่น่ารักกัดปากล่างเอาไว้แน่น

“พอพวกกูจะจริงจังมึงก็เงี้ย” เพียงรักตาโตกับท่าทางเขินอายแบบนั้นของเพื่อน “ได้กันแล้วจริงดิ แล้วได้เห็นหน้ามั้ยวะ เป็นไง หล่อปะ”

“นั่นดิ ทุกทีขนาดโดนเขาจับจูบลูบคลำล้วง มึงก็ยังไม่มีโอกาสเห็นหน้าเลย” ต้นแบบเสริม

ดินคิดถึงฉากวาบหวิวของพวกเขาทุกครั้งในฝัน ที่ไม่เคยได้เห็นหน้าสักทีเพราะอะไร เฮ้อออ ก็มันชอบเข้ามาทางข้างหลังนี่หว่า

“เห็นดิ หล่อลากกระชากวิญญาณมาก หล่อจนกูแน่ใจอะว่าแม่งไม่มีทางเป็นคนจริง ๆ ได้” กลิ่นดินทำท่าชื่นชมตามอารมณ์เพื่อนก่อนจะหันไปแหวใส่เพียงรัก “ไอ่เพียง ไอ่สัด มึงอยากรู้แค่นี้อะนะ”

“มึงชอบเขาขนาดยอมมีอะไรด้วยในฝันเลยเหรอวะ” ต้นแบบเองก็อดสงสัยไม่ได้ ที่ผ่านมาแค่เพื่อนเล่าว่าโดนกอด โดนจูบ เขาก็คิดว่าเพราะมันไม่มีแฟนเลยหมกมุ่นหรือเปล่า

หรือไม่ก็อาจจะแค่เงี่ยนตามประสาผู้ชาย แต่ครั้งนี้เขาคิดว่ามันอาการหนักเกินไปแล้ว

กลิ่นดินวางช้อนลงอีกครั้งทั้งที่เพิ่งจะหยิบช้อนขึ้นมาจ่อปากแท้ ๆ แล้วตอบกลับเพื่อนทันที “ชอบเหี้ยไรล่ะ เรื่องที่เกิดในฝันนี่กูเขียนบทเองไม่ได้ปะ อีกอย่างกูก็เพิ่งเคยเห็นหน้ามันครั้งแรกเนี่ย แถมมาเห็นเอาตอนที่ใส่กันเรียบร้อยละ”

“แล้วถ้าวันหนึ่งมึงบังเอิญเจอใครสักคนหน้าตาแบบเดียวกันเลยล่ะ” ต้นแบบวางช้อนแล้วชะโงกหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆ “มึงคิดดูนะมึงฝันถึงเขามาตลอดไม่รู้กี่ปี ไม่เคยสักครั้งจะได้เห็นหน้า แล้วจู่ ๆ เมื่อคืนนี้มึงกลับได้เห็นหน้าแถมยังได้กันอีก”

“ที่ไอ้แบบพูดกูว่าก็มีเหตุผลนะ ไม่แน่ว่าตอนนี้มึงอาจจะอยู่ใกล้กับเขามาก ๆ หรือไม่ก็อาจจะได้เจอกับเขาเร็ว ๆ นี้ก็ได้นะเว้ย” เพียงรักเองก็ชะโงกหน้าเข้ามาร่วมวงด้วยอีกคน

“ก็ถ้าเป็นแบบนั้นจริงนะ กูขอซัดหน้าแม่งก่อนเลย” กลิ่นดินกำหมัดแน่น เมื่อคิดไปถึงตอนที่ตัวเองถูกกระหน่ำอยู่ข้างใต้

ไอ้เสียวมันก็เสียวดีอยู่หรอกแต่ก็เจ็บฉิบหาย นี่ขนาดอยู่แค่ในฝันยังรู้สึกเจ็บขนาดนี้แล้วถ้าโดนเอาจริง ๆ กลิ่นดินก็ไม่รู้ว่าจะเจ็บขนาดไหน

ไม่ว่าจะความจริงหรือความฝัน ผู้ชายที่แข็งแกร่งและหล่อเท่แบบเขาก็ต้องเป็นผัวเท่านั้นสิ เขาปักโพให้ตัวเองไว้แบบนี้มาตลอด

“แล้วมึงจะไปซัดเขาทำไมวะ โกรธไรขนาดนั้น ไหนมึงบอกว่ามึงกับคนในฝันดูเหมือนจะเป็นคนรักกันไง” ต้นแบบถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนดูโกรธมาก

“เออ... คนรักกัน เอากันมันก็ปกติปะ หมายถึงในฝันอะนะ” เพียงรักเสริมให้อีก

“ก็แม่ง...” เขาขมวดคิ้วนิ่งคิด พลางกัดปากล่างห้ามตัวเองไม่ให้พูดออกไป เรื่องหน้าอายเสียเชิงชายขนาดนั้นจะให้พูดออกไปง่าย ๆ ได้ไง

“ทำไมวะ ก็แค่เอากันในฝัน ไม่ได้เอากันจริง ๆ สักหน่อย จู่ ๆ มึงจะไปต่อยเขาแล้วจะบอกเขาว่าไง โทษฐานที่มึงกับกูมีอะไรกันในฝัน งั้นเหรอ” ปากของเพียงรักเคี้ยวไปออกความเห็นไป

“เออ ๆ ช่างแม่งเหอะ” เมื่อกระดากอายที่จะเล่า กลิ่นดินจึงตัดบทแล้วตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต่อไป

ต้นแบบรู้สึกรำคาญนิด ๆ กับท่าทีจะเล่าแต่ก็ไม่เล่าสักทีของเพื่อน “ลีลาจังวะ ทำไม? ในฝันมึงโดนมันกดเหรอ”

“...” สองแก้มแดงปลั่ง ลามไปถึงติ่งหูทั้งสองข้าง กลิ่นดินไม่ต้องพูดอะไรก็เหมือนได้ตอบเพื่อนไปแล้ว

“ไอ่เชี้ย จริงปะเนี่ยไอ้ดิน” เพียงรักถลึงตาทั้งสองข้างจนโตขึ้นเกือบเท่าไข่ห่าน มองจ้องไปที่หน้าแดงดั่งลูกตำลึงสุกของเพื่อน “ขนาดในฝันมึงยังโดนเขาจับทำเมีย เจอเขาจริง ๆ มึงจะเอาไรไปสู้”

“โถ่ไอ้เพียง ก็ในฝันแม่งตัวอย่างใหญ่ มาตรฐานชายไทยไม่มีหรอกสูงใหญ่แบบนั้นน่ะ ขนาดกูสูงร้อยแปดสิบแล้วยังตัวเล็กกว่าแม่งเลย” ท่าทางฮึดฮัดหงุดหงิดไม่พอใจของดินเรียกรอยยิ้มจากเพื่อนทั้งสองได้ไม่น้อย

“มึงมันร้อยแปดสิบแบบปัดเศษเหอะ ฮ่า ๆ” ต้นแบบผลักหัวเพื่อนเบา ๆ ไปหนึ่งที “นึกไปก็น่าขำนะ มึงฝันถึงเขาตั้งแต่เพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม จนตอนนี้โตจนกลายเป็นเมียเขาได้ละ”

“เมียเหี้ยไรไอ้แบบ ไม่ต้องขำเลย ก็แค่ฝัน ไม่นับเว้ย” กลิ่นดินโวย

“แล้วในฝันมึงเสร็จไหมล่ะ” เพียงรักถามจี้ไปอีก

“ไอ้เพียง มึงก็ถามไรเนี่ย จังไรสัด” ต้นแบบทำทีเป็นด่าเพียงรัก แต่หูเขาก็รอคำตอบเช่นกัน

“แหมไอ้แบบ แล้วมึงไม่อยากรู้เหรอ” เพียงรักถามกลับ

“กูก็รอมันตอบมึงอยู่เนี่ย ฮ่า ๆ”

กลิ่นดินเห็นรอยยิ้มของเพื่อนทั้งสองแล้วจึงตัดสินใจลุกไปซื้อน้ำ ให้กินต่อก็กินไม่ลงแล้วตอนนี้ “พวกมึงสองคนนั่นแหละ จังไรคู่สัด ๆ กูอิ่มละ ไปซื้อน้ำดีกว่า”

กลิ่นดินไม่ลืมหยิบจานอาหารของตัวเองติดมือไปเก็บด้วย แต่เพราะมัวแต่เถียงกันอยู่กับเพื่อนจนไม่ทันได้สังเกตว่าด้านหลังมีคนกำลังเดินมา

จังหวะที่กลิ่นดินหันกลับไปพอดีกันกับที่คนด้านหลังเดินมาถึง

“ไอ่ดิน” เพียงรัก

“เห้ย ระวัง!” ต้นแบบ

โคร๊ม!!!

จานข้าวของกลิ่นดินคว่ำไปโดนเสื้อคนตรงหน้า “โอ๊ะ ขอโทษครับ” เสื้อขาวสะอาดตาเนื้อผ้าดูนุ่มลื่นแถมยังมีกลิ่นหอมชวนหลงไหลไม่ควรอย่างยิ่งที่จะมีอะไรมาทำให้แปดเปื้อน

ว่าแต่ กลิ่นคุ้น ๆ แหะ กลิ่นดินได้แต่คิดอยู่ในใจ เขารีบเอามือปัด ๆ เศษอาหารออกให้พ้นตัวเขา

“...” คุณ เหวินเอามือปัดเศษอาหารที่เลอะออก พลางถอนหายใจเบา ๆ ดีที่วันนี้มีเรื่องที่ทำให้รู้สึกดีตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้า ดังนั้นวันนี้เขาจะไม่อารมณ์เสียเด็ดขาด

“ขอโทษครับ เดี๋ยวผมช่วยเช็ด” กลิ่นดินรีบเอามือปัด ๆ เศษอาหารที่เสื้อสวยอย่างร้อนใจ ก่อนจะสบถออกมาเมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อตี๋ “หะ เหี้ย!!!”