04 ต่างจากฝัน

“ก็หล่อเกินคนอย่างที่มึงว่าจริง ๆ อันนี้เถียงไม่ออกเลยว่ะ” เพียงรักพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อคิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเพื่อน “แต่ เฮียเขาไม่เคยให้ใครเรียกชื่อเลยนะ นอกจากคนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทน่ะ”

“แล้วไง กูเรียกแล้วมันจะทำอะไรกูล่ะ” กลิ่นดินยืดตัวขึ้น

ความดื้อรั้นของกลิ่นดินทำเอาเพื่อนทั้งสองได้แต่ส่ายหัวเบาๆ

“แล้วอีกคนใครวะ” นอกจากคุณ เหวินที่ได้รู้จักวันนี้ ต้นแบบรู้จักแค่เขตแดนคนที่เพื่อนชอบ ส่วนอีกคนที่ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจ เขาเคยเห็นมาก่อนก็จริงแต่ก็ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นใคร

รู้แค่มันคือมารหัวใจเขา

ตอนที่เห็น ไอ้หน้าหล่อนั่นมักจะทำผู้หญิงร้องไห้บ่อย ๆ แต่ละครั้งที่เขาเห็นผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าสักคน แล้วก็ดันบังเอิญว่าผู้หญิงทุกคนที่เห็นคือคนที่เขากำลังคุยอยู่ บางคนตกลงคบกับเขาแล้วก็เงียบหายไปก็มี

“อีกคนก็พี่คเณศไง เป็นน้องชายเฮียเหวิน” ตอนนี้เพียงรักดูจะเป็นคลังข้อมูลเรื่องคนกลุ่มนี้ไปเสียแล้ว

 “พี่น้องอะไรเรียนอยู่ปีเดียวกัน คำพูดคำจากูว่าเหมือนเพื่อนกันมากกว่า” น้ำเสียงของต้นแบบติดจะหงุดหงิดอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาแค่รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าไอ้เณศอะไรนั่นสักเท่าไหร่

“ก็แฝดไง” เพียงรักเอ่ย

“แฝด? ถึงจะดูคล้ายกันก็จริง แต่ดูยังไงกูก็ว่าไม่เหมือนกันนะ” ต้นแบบพยายามคิดถึงหน้าของทั้ง 2 หนุ่มสลับกันไปมา

“ก็แฝดเทียมไงมึง แฝดที่เกิดจากไข่คนละใบปฏิสนธิจากอสุจิคนละตัวไรงี้” เพียงรักยังคงอธิบายต่อจนจบ

ต้นแบบพยักหน้าเข้าใจ ย่นหัวคิ้วพลางคิดอะไรนิดหน่อยก่อนจะหันไปหากลิ่นดิน “แล้วมึงจะเอาไงต่อ”

“เอาไง เรื่องไร” เขาไม่ได้กวนตีนเพื่อน แต่กลิ่นดินไม่รู้จริง ๆ ว่าเพื่อนหมายถึงอะไร

“ก็เรื่องคนในฝันมึงไง ตอนนี้ดันมีตัวตนจริง ๆ แล้วนี่ไง มึงจะเอาไง” ต้นแบบถามย้ำ

“ไม่เอาไงทั้งนั้นแหละ แม่งก็แค่ฝันปะ ไม่เห็นจะเหมือนกันเลย” พอได้เจอตัวจริงแล้วกลิ่นดินก็อดคิดถึงคุณคนในฝันไม่ได้

ในฝันนี่ตามใจเก่ง ปากหวานเอาใจกูฉิบหาย

ถ้าในนั้นปากหมาแบบนี้ไม่ได้แดกกูหรอก...

“แล้วมึงไม่อยากรู้เหรอ ว่าเขาฝันเหมือนมึงไหม” ต้นแบบถามออกมาอีก

คำถามของต้นแบบก่อนนี้กลิ่นดินไม่เคยคิดสักนิด เพราะเขาแน่ใจว่าหล่อสมบูรณ์แบบขนาดนั้นไม่มีทางมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้ว “ไม่หรอกมั้ง ท่าทางมันดูไม่คุ้นหน้ากูสักนิด”

“จะว่าไป มึงก็ฝันถึงเขามานานแล้วเหมือนกันนะ มึงไม่คิดว่ามึงกับเขาจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันมั่งเหรอวะ” เพียงรักที่เชื่อเรื่องโชคชะตา เรื่องพรหมลิขิตก็อดคิดไม่ได้ “มึงอยากไปดูไพ่ไหมเดี๋ยวกูพาไป”

“โว้ยยย ช่างแม่งเหอะ กูคิดเรื่องหางานทำดีกว่า” กลิ่นดินตั้งใจไว้แล้วว่าจะหางานทำให้ได้ก่อนปิดเทอมใหญ่ อยากหาประสบการณ์การใช้ชีวิตจากโลกภายนอกรั้วมหาวิทยาลัยดูสักครั้ง

พ่อกับแม่มักจะพูดเสมอว่าชีวิตจริง ๆ ของคนเราจะเริ่มขึ้นหลังจากที่เราเรียนจบ แต่กลิ่นดินไม่อยากรอให้เรียนจบก่อนแล้วค่อยเรียนรู้มัน เขาอยากลองผิดลองถูกไปตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนนี่แหละ

อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสให้เริ่มใหม่ถ้าเขาทำพลาด

“งั้นมึงลองไปที่ผับหลังมอดิ มีร้านหนึ่งสะอาดและดูไม่มั่วดี กูเห็นเขาแปะป้ายรับสมัครการ์ดคุมผับ รับพาร์ตไทม์ด้วยนะ มึงสู้เก่งนี่ น่าจะทำได้”

เพียงรักรีบแนะนำงานให้เพื่อนทันที เขาเห็นมันหลายวันแล้วแต่ก็ลืมบอกทุกที

“เดี๋ยวนะ แล้วมึงรู้ได้ไงว่าที่นั่นรับสมัครงาน ปกติมึงไม่ค่อยเที่ยวแบบนี้นี่” ต้นแบบหันไปมองหน้ากับกลิ่นดิน ยกยิ้มมุมปากให้กัน

               “นั่นดิ มึงมันสายเที่ยวธรรมชาติไม่ใช่เหรอ ส่วนไอ้แบบก็สายแดก” กลิ่นดินหันไปยักคิ้วให้ต้นแบบเป็นเชิงรู้กัน

“เออ ๆ ๆ กูเคยตามไปดูพี่เขตร้องเพลงสองสามครั้ง จบนะ” เพียงรักได้แต่ยอมรับอย่างจำยอม

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด จะให้บอกเพื่อนไปว่าเขามาที่นี่ทุกคืนที่เขตแดนขึ้นร้องเพลงเกรงว่าจะโดนล้อไปอีกนาน

“เป็นเอามากเหมือนกันนะมึงเนี่ย แต่ก็ขอบใจนะเว้ย ไว้เดี๋ยวกูจะลองแวะไปดู” กลิ่นดินส่งยิ้มล้อให้เพื่อน

“ก็ไปคืนนี้เลยดิ วันเกิดมึงกับการฉลองวันเกิดครั้งแรกของกลุ่มเรา” ต้นแบบเสนอขึ้นมา คืนนี้พวกเขาก็มีแพลนจะไปฉลองวันเกิดของกลิ่นดินกันอยู่แล้ว

“เออ ๆ เอางั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวกูไปรับฝนก่อน ป่านนี้บ่นกูแล้วมั้ง” ดินว่า

พอแยกย้ายจากเพื่อน ๆ แล้ว กลิ่นดินจึงเดินเลาะตามตึกไปเรื่อยตรงไปที่ตึกคณะมนุษยศาสตร์ ซึ่งเป็นคณะที่กลิ่นฝนน้องสาวสุดที่รักเรียนอยู่

กลิ่นดินและกลิ่นฝนเป็นพี่น้องที่เกิดห่างกันไม่ถึงปี ตัวเขาเกิดเดือนกุมภาพันธ์ตรงกับวันนี้ที่สี่ปีจะมีสักครั้ง เวลาเกิดนี่เรียกว่าเฉียดฉิวจนเกือบจะพ้นวันกันเลยทีเดียว

ถ้าแม่เขาอั้นไว้อีกสักสิบห้านาที เขาก็จะได้เกิดตรงกับวันที่หนึ่งมีนาคม สามารถฉลองได้ทุกปีแล้ว ไม่ต้องมารอสี่ปีครั้งแบบนี้

ส่วนน้องสาวเขาเกิดเดือนธันวาคมตรงกับวันสุดท้ายของปี เวลาเกิดของกลิ่นฝนนี่หนักกว่าของเขามากนัก เรียกว่าอีกแค่เสี้ยวนาทีเท่านั้นน้องก็จะได้เกิดต้นปีแล้ว

เดิมทีดินจะต้องเข้าเรียนก่อนฝน แต่เพราะสองพี่น้องสนิทและตัวติดกันมาก เขาจึงขอรอเข้าเรียนพร้อมน้องในปีถัดไปซึ่งพ่อแม่ของพวกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

ครอบครัวของพวกเขามีกันสี่คน พ่อแม่ลูกชายคือเขาและลูกสาวคือกลิ่นฝน ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยถึงขั้นเป็นเศรษฐี แต่ก็ไม่ได้อับจนอะไร

พ่อพวกเขาเป็นนักกีฬาเก่าตอนนี้เปิดโรงเรียนสอนเทควอนโดซึ่งดินกับฝนถูกพ่อจับฝึกมาตั้งแต่เด็ก เรื่องต่อสู้ป้องกันตัวเองไม่ใช่เรื่องยากสำหรับสองพี่น้อง

ถึงอย่างนั้นพ่อก็สั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้พวกเขามีเรื่องชกต่อยกับใครโดยไม่จำเป็น

ส่วนแม่นั้นเป็นนักเขียนอิสระ เขาก็ไม่รู้ว่าแม่เขียนเกี่ยวกับอะไร ใช้นามปากกาอะไร หรือโด่งดังมากแค่ไหนเพราะแม่ไม่เคยบอก แต่แม่ก็ไม่เคยขอเงินพ่อเลยมีแต่พ่อที่โอนเข้าบัญชีให้แม่เอง

วัน ๆ แม่มักจะอยู่แต่หน้าคอมก็จริง ถึงอย่างนั้นเรื่องงานบ้านงานเรือนแม่ก็ไม่ขาดตกบกพร่อง ฝีมือทำกับข้าวของแม่ถือว่าเป็นที่หนึ่ง ถ้าเลือกได้กลิ่นดินก็อยากกลับไปกินกับข้าวฝีมือแม่ทุกวันมากกว่า

แต่ในเมื่อตอนนี้หน้าที่ของเขาคือการเรียน กลิ่นดินก็อยากรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด รวมถึงหน้าที่ในการปกป้องดูแลน้องสาวอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวนี้ด้วย

เขาเดินมาถึงใต้ร่มไม้ใหญ่ใต้ตึกคณะของน้องสาว กลิ่นดินจึงหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความไปบอก

น้องฝน

พี่รอใต้ต้นไม้ข้างตึกนะ : พี่ดิน

น้องฝน : ฝนเสร็จละ กำลังลงไป

ไม่ต้องรีบนะ พี่รอได้ : พี่ดิน

แล้วก็อย่าวิ่งล่ะ เดี๋ยวล้ม : พี่ดิน

“ตัวแค่เนี้ย มีแฟนกับเขาด้วยเหรอวะ” คุณ เหวินเดินมายืนอยู่ด้านหลังกลิ่นดินได้ครู่หนึ่งแล้ว ความสูงที่มากกว่าของเขาทำให้ไม่ต้องพยายามมากก็มองเห็น เขาได้แต่ยืนเบะปากให้กับข้อความเหล่านั้น

‘ก็ปีหนึ่งเหมือนกับเขา ทำเป็นให้สาวเรียกพี่ เหอะ!’ คุณขยับปากมุบมิบพูดเสียงเบาลงหน่อย ทำหน้าทำตาล้อเลียนไปพลาง ‘อย่าวิ่งล่ะ เดี๋ยวล้ม แฟนมึงเป็นตุ๊กตาล้มลุกเหรอถึงได้ล้มง่ายขนาดนั้นอะ’

แม้จะพูดเบามากแต่ด้วยระยะห่างเพียงเท่านี้ทำไมกลิ่นดินจะไม่ได้ยิน เขาหันกลับไปมองให้แน่ใจ ได้แต่หวังว่าเสียงที่คุ้นหูนี้จะไม่ใช่คนที่เขาคิด