ตอนที่ 9 เรื่องวุ่นวาย

หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากเรียนเสร็จในคลาสสุดท้ายของวัน เพลงก็จัดกระเป๋าอย่างช้า ๆ โดยมีคริสต์คอยช่วยเก็บหนังสือให้ ส่วนเจไดก็ยืนพิงประตูรออยู่ไม่ห่าง

“วันนี้นาตาลีกลับยังไงเหรอ” เพลงหันไปถามนาตาลีที่กำลังเก็บของอย่างเรียบร้อย

“อ๋อ ปกติคนขับรถของที่บ้านจะมารับน่ะ” นาตาลีตอบพร้อมกับมองนาฬิกาที่ข้อมืออย่างกังวลเล็กน้อย “แต่ดูเหมือนวันนี้จะมาช้ากว่าเวลาที่นัดไว้หน่อยนะ”

“เราไปกันเถอะน้องเพลง พี่ว่าอากาศเริ่มเย็นแล้วนะ”

“ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยพี่คริสต์”

เพลงพูดจบก็มองออกไปนอกหน้าต่างของอาคารเรียน พบว่าอากาศข้างนอกเริ่มขมุกขมัวจริง ๆ แต่เธอก็รู้สึกเห็นใจนาตาลีที่ต้องมารอคนมารับคนเดียวท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ก่อนจะหันไปถามนาตาลีว่าบ้านของอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน

“ให้เพลงไปส่งไหมนาตาลี เพลงกับพี่คริสต์กลับทางเดียวกันพอดีเลย”

“จริงเหรอ!” นาตาลีดูประหลาดใจและดีใจมากในเวลาเดียวกัน “แต่...จะดีเหรอเพลง เราเกรงใจจังเลย”

“ดีสิ อย่างน้อยนาตาลีก็ไม่ต้องยืนรอรถที่นี่คนเดียวนะ” เพลงยืนยันอย่างหนักแน่น “ใช่ไหมพี่คริสต์”

คริสต์เห็นสายตาของเพลงที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความต้องการที่จะช่วยเหลือคนอื่น เขาก็ทำได้แค่ถอนหายใจยอมจำนน

“ใช่ก็ได้ น้องเพลงอยากไปส่งใครพี่ก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว”

เพลงยิ้มตอบอย่างเอ็นดูในความท่าทีของเขา

“งั้นก็...ขอบคุณมากเลยนะเพลง” นาตาลีตอบรับอย่างตื่นเต้น แล้วรีบสะพายกระเป๋าเดินตามทั้งสองคนไปทันที

“วันนี้เราคงต้องขอแยกตัวกลับอีกทางนะเพลง ว่าจะไปแวะที่ร้านหนังสือหน่อย”

“โอเค ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะเจได”

“ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ” เจไดพูดจบก็โบกมือลาเพลง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คริสต์เล็กน้อย แล้วเดินแยกกลับไปที่รถส่วนตัวของเขา

จากนั้นรถยนต์ของคริสต์ก็เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยไปยังบ้านของนาตาลี ระหว่างทางบรรยากาศในรถค่อนข้างผ่อนคลาย เพราะนาตาลีเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้เพลงฟังอยู่ตลอด ทั้งเรื่องการย้ายมหาวิทยาลัย และการปรับตัวในสังคมใหม่ ๆ หลายครั้งทำให้เพลงรู้สึกว่าเธอเองก็เข้ากับนาตาลีได้ดีมากจริง ๆ

“เพลงเป็นเพื่อนที่ดีกับเรามากเลย” นาตาลีกล่าวขึ้นมาขณะที่รถใกล้จะถึงบ้านเธอ “เพลงน่ารักมากที่ยอมช่วยเราตั้งแต่เรื่องเรียน แถมยังใจดีพามาส่งถึงบ้านอีก”

“เรื่องแค่นี้เพลงทำให้เพื่อนได้อยู่แล้ว” เพลงยิ้มตอบ

“แต่ว่า…ที่สำคัญที่สุดก็คือ...” นาตาลีเว้นจังหวะการพูด แล้วหันไปมองคริสต์ที่กำลังขับรถอย่างตั้งใจ “เพลงโชคดีมากเลยนะที่ได้คริสต์เป็นคู่หมั้น เพราะคริสต์ดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่นแล้วก็ดูแลเพลงดีมาก ๆ เลยด้วย”

คริสต์เหลือบตามองกระจกหลังแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรกับคำชมที่ได้รับ ก่อนเขาจะจอดรถเทียบรั้วบ้านขนาดใหญ่หลังหนึ่งที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา

“นาตาลีก็ชมเกินไปแล้ว” เพลงหน้าแดงเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

“ไม่เกินไปเลยนะเพลง เราสังเกตมาตั้งแต่ในคลาสแล้วนะ คริสต์ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เพลงเลยสักนิด แถมสายตาที่มองเพลงก็เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยแบบไม่มีปิดบังอีก...หายากนะผู้ชายแบบนี้”

นาตาลีพูดจบก็เปิดประตูลงจากรถ แล้วหันกลับมาหาเพลงอีกครั้ง

“ขอบคุณมากนะเพลง ขอบคุณคริสต์ด้วย พรุ่งนี้เจอกันนะ” นาตาลีโบกมือลาอย่างร่าเริง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าประตูรั้วขนาดใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว

คริสต์มองตามหลังเธอไปจนกระทั่งเธอหายเข้าไปในตัวบ้านราวกับตั้งใจจะจับผิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันกลับมามองเพลงด้วยรอยยิ้ม

ก่อนรถยนต์ของคริสต์จะเคลื่อนตัวออกจากบ้านของนาตาลี แล้วมุ่งหน้ากลับสู่บ้านของพวกเขาในยามเย็น ไม่นานนัก เมื่อมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็เดินตรงไปยังห้องอาหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารมื้อค่ำที่ภิณเตรียมเอาไว้รอ

ที่โต๊ะอาหารตอนนี้มีสมาชิกครอบครัวมารวมตัวกันอย่างครบถ้วน ทั้งรัณย์ ภิณ แคลร์ และเคท ซึ่งทั้งสองสาวนั้นกำลังจะเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น

“กลับมาแล้วเหรอ” ภิณกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

“ครับคุณแม่” คริสต์ตอบ “คริสต์พาน้องเพลงไปส่งเพื่อนที่บ้านมาครับ”

“เซอร์ไพรส์นะเนี่ย คริสต์ยอมให้เพลงมีเพื่อนใหม่ด้วยเหรอ” แคลร์เลิกคิ้วอย่างสนอกสนใจ “ดูเหมือนชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเพลงจะเริ่มมีสีสันขึ้นมาแล้วสินะ”

“เพลงไม่ต้องรอให้พี่คริสต์ยอมหรอกแคลร์”

“ใช่ เพราะถึงไม่ยอม น้องเพลงก็ไม่ฟังพี่อยู่ดี” คริสต์แกล้งประชด

“นั่งเร็วสิเพลง มาเล่าเรื่องเพื่อนใหม่ให้ฟังหน่อย” เคทเอ่ยชวนด้วยความตื่นเต้น

และเมื่อทุกคนเริ่มทานอาหารกัน เพลงก็เล่าเรื่องราวของนาตาลีให้ฟัง ทำให้รัณย์และภิณมองหน้ากันทันที เพราะทั้งสองคนก็ได้ยินข่าวลืออย่างหนาหูในแวดวงธุรกิจมาบ้าง ว่าตระกูลเจ้าของธุรกิจที่เพิ่งย้ายสาขาใหญ่มาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ ถือว่าเป็นม้ามืดในแวดวงธุรกิจด้วย

“ดีใจด้วยนะเพลง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพลงจะได้มีเพื่อนใหม่โดยที่คนคนนั้นไม่โดนคริสต์ไล่ไปซะก่อน” เคทเอ่ยแซว

“เพราะเห็นแก่น้องเพลงหรอกถึงไม่ไล่ไปน่ะ” คริสต์ที่เงียบมานานกล่าวขึ้นมาทันที แต่น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจะเย็นชาผิดปกติ ก่อนจะหันไปพูดกับผู้เป็นพ่อต่อ “แต่คริสต์รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับเพื่อนใหม่ของน้องเพลงยังไงก็ไม่รู้ครับคุณพ่อ”

ทุกคนที่โต๊ะเงียบไปทันที ก่อนที่แคลร์จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“โอ๊ยคริสต์ ฮ่า ๆ ๆ หวงเพลงขนาดนี้เลยเหรอ หวงแม้กระทั่งกับผู้หญิงด้วยกันเนี่ย อาการหนักเอาเรื่องเลยนะ”

“นั่นสิ หรือกลัวว่าเพลงจะไปติดเพื่อนจนไม่สนใจตัวเองล่ะ” เคทร่วมพูดสมทบ

“แคลร์กับเคทอย่าขำเสียงดังนักสิลูก คริสต์จริงจังอยู่นะนั่น” ภิณเอ่ยปรามลูกสาวทั้งสอง แต่ก็อดได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูลูกชายเช่นกัน

“มันไม่ใช่เรื่องความหึงหวงสักหน่อย ไม่รู้สิ แค่รู้สึก…ไม่ค่อยอยากไว้ใจใครเท่าไร” คริสต์ทำหน้าเซ็ง

“คิดมากอีกแล้วพี่คริสต์” เพลงเองก็ยกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู แล้วเลื่อนมือไปสอดประสานมือของเขาไว้เบา ๆ “นาตาลีอัธยาศัยดีกับเพลงกว่าคนอื่นเยอะเลยนะ”

“ก็เลยยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่ เพิ่งรู้จักกันวันเดียว ทำไมต้องมาทำดี…มาอาสาช่วยดูแลอะไรนั่นด้วย”

“เพราะว่าเพลงน่ารักน่าทะนุถนอมมากเลยไง” แคลร์ยักคิ้วแซวคริสต์ “หยุดสงสัยแล้วตั้งใจกินข้าวเถอะ พรุ่งนี้แคลร์กับเคทก็ต้องกลับแล้ว จะได้ใช้เวลาอยู่พร้อมหน้ากันให้คุ้ม ๆ”

จากนั้นบทสนทนาก็กลับมาเป็นเรื่องทั่วไปอีกครั้ง หลังจากกินข้าวกันเสร็จแล้ว แคลร์และเคทก็กลับห้องเพื่อไปจัดกระเป๋าเตรียมเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น ส่วนเพลงกับคริสต์ก็ขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง โดยคริสต์ยังคงมาส่งเธอที่เตียงอย่างใกล้ชิดเหมือนเคย

เช้าวันต่อมา แคลร์กับเคทเดินทางกลับไปตั้งแต่ช่วงเช้ามืดแล้ว ทำให้บรรยากาศในบ้านเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด และวันนี้คริสต์ก็ยังคงขับรถมาเรียนกับเพลงที่มหาวิทยาลัยตามปกติ โดยมีเจไดขับรถตามมาติด ๆ ด้วย

ทว่าเมื่อมาถึงอาคารเรียนของคณะ พวกเขาก็ต้องประหลาดใจกับบรรยากาศที่ผิดปกติ เพราะนักศึกษาจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่หน้าห้องเรียนของพวกเขา และมีเสียงฮือฮาดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” เพลงเดินเร็วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“น้องเพลงเดินช้า ๆ หน่อย ระวังด้วย” คริสต์พยายามจะห้ามปรามพร้อมเดินตามเธอไปติด ๆ

เมื่อเพลงเดินเข้าไปในห้องเรียนและกลุ่มนักศึกษาที่มุงอยู่ก็เปิดทางให้ ภาพที่เห็นก็ทำให้เพลงถึงกับชะงัก เพราะโต๊ะประจำตำแหน่งของนาตาลีที่อยู่ทางซ้ายมือของเพลง ถูกสาดด้วยของเหลวสีขาวขุ่นที่ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวอย่างรุนแรง

เพลงรู้ได้ทันทีว่านั่นคือนมบูด และมันก็หกเลอะเทอะไปทั่วทั้งโต๊ะและไหลลงไปที่พื้น ก่อนสายตาของเพลงจะเหลือบไปเห็นว่านาตาลีกำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างโต๊ะตัวนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด นัยน์ตาแดงก่ำจากการร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว เพลงจึงรีบเดินเข้าไปหาเธอทันที

“นาตาลี! เกิดอะไรขึ้นน่ะ ใครเป็นคนทำแบบนี้”

นาตาลีหันมามองเพลงด้วยสายตาที่หวาดผวา เธอสั่นไปทั้งตัวจนแทบจะยืนไม่ไหว

“มะ ไม่รู้...เราไม่รู้...” นาตาลีตอบเสียงสั่นเครือจนแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ “ตอนเราเข้ามากะ...ก็เห็นว่าแบบนี้แล้ว”

เพลงจึงไม่รอช้ารีบสำรวจร่างกายของนาตาลีอย่างรวดเร็ว “แล้วบาดเจ็บตรงไหนไหม มีใครทำอะไรนาตาลีหรือเปล่า”

“มะ...ไม่มี...เราแค่กลัวมากเลยพะ...เพลง”

คริสต์ที่เดินตามมาติด ๆ มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ส่วนเจไดที่แทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้ามาทีหลังสุดนั้นก็ยืนขมวดคิ้วด้วยความสับสน

“แม่ง…วุ่นวายฉิบหาย” คริสต์สบถเบา ๆ ก่อนจะรีบหันไปพูดกับเพลง “น้องเพลงไปนั่งรอตรงอื่นเถอะ เดี๋ยวพี่กับเจไดจัดการเอง”

“ไม่ได้นะพี่คริสต์ อาจารย์กำลังจะเข้ามาแล้ว นาตาลีจะไม่มีที่นั่งนะ” เพลงตอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอขึ้นมาเปิดออก แล้วล้วงเอาทิชชูเปียกและทิชชูแห้งออกมาจากช่องเล็ก ๆ ในกระเป๋า

“เพลงช่วยเช็ดตรงนี้ให้ก่อนนะ นาตาลีจะได้นั่งลงก่อน” เพลงพูดพลางรีบใช้ทิชชูเปียกเช็ดคราบนมบูดออกจากบริเวณที่พอจะนั่งได้

คริสต์ก็มองการกระทำที่รวดเร็วและเป็นธรรมชาติของเพลงด้วยความตกใจไม่น้อย แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองคงไม่อาจห้ามความดื้อรั้นของเพลงได้ เขาจึงช่วยรีบดึงเสื้อแขนยาวของเพลงขึ้นมา แล้วเข้ามารับเศษทิชชูเปียก ๆ เหม็น ๆ ไปทิ้งให้ เพราะไม่อยากแตะต้องเก้าอี้ที่ผู้หญิงคนอื่นนั่งทับ

ส่วนเจไดที่ไม่ได้คิดอะไรมากก็เข้าไปช่วยเพลงเช็ดคราบนมบูด เพราะเขาคิดเพียงแค่อยากจะช่วยเพลงให้เร็วที่สุดเท่านั้น

“พอจะนั่งได้แล้วล่ะนาตาลี” เพลงบอกหลังจากใช้แรงเช็ดเก้าอี้ให้นาตาลีโดยไม่สนว่ามือตัวเองจะเปื้อน

“ขะ ขอบคุณนะเพลง ขอบคุณทุกคนเลยด้วย”

เพลงพยักหน้ารับคำขอบคุณ แล้วก็ช่วยประคองนาตาลีที่ยังคงตัวสั่นให้นั่งลงอย่างระมัดระวัง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียนพอดี

“ว่าแต่…ทะ ทำไมเพลงถึงไม่ตกใจเลยล่ะ... แถมยังดูชินกับเรื่องแบบนี้มากเลยด้วย”

“จะว่าแบบนั้นก็ได้ เพลงชินแล้วล่ะ” เพลงตอบอย่างเรียบง่าย “เมื่อก่อนตอนเพลงเข้ามาเรียนปีหนึ่งใหม่ ๆ เพลงก็เคยโดนแบบนี้เหมือนกัน”

“ฮะ!?” นาตาลีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “จะ จริงเหรอ! ทำไมถึง...ไม่สิ ใครกล้าทำแบบนั้นกันล่ะ!”

“เพลงไม่ได้สนใจหรอกว่าใครจะทำ มันไร้สาระน่ะ”

นาตาลีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะกอบกุมมือเพลงไว้อย่างแนบแน่นจนเพลงสะดุ้ง “เพลงเก่งมากเลยจริง ๆ เพลงเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดที่เราเคยเจอมาเลย เรานี่…สู้เพลงไม่ได้เลย เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรกก็กลัวมากจนตัวสั่นไปหมด”

“ไม่เป็นไรนะนาตาลี” เพลงกล่าวปลอบใจ “ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว เพลงเองก็จะคอยช่วยนาตาลีเหมือนกัน”