Semua Bab รักเดียวของโดโนแวน: Bab 1 - Bab 10

ตั้งแต่เด็ก โดโนแวน ก็รู้แล้วว่า เพลงพิณ คือ ‘รักเดียว’ ของเขา พวกเขาเติบโต เคียงข้าง แบ่งปันรอยยิ้ม น้ำตา และความฝัน เมื่อวันเวลาผ่านไป ความผูกพันในวัยเยาว์ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นความรักที่มั่นคงแสงแรกของวันธรรมดา ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงของแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ยังคงสาดส่องมาพร้อมกันกับอากาศที่เริ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นลงเรื่อย ๆเจ้าของห้องอย่าง เพลง เพลงพิณ ขยับกายเล็กน้อยบนเตียงขนาดคิงไซส์ แน่นอนว่าเธอไม่ได้ใช้ห้องนอนร่วมกันกับ คริสต์ โดโนแวน (เพชรกุล) ผู้เป็นคู่หมั้นของเธอ ตามความต้องการของ ภีม ภูตะวัน ผู้เป็นพ่อที่ต้องการให้ทั้งคู่อยู่แยกห้องด้วยยังไม่ถึงเวลาอันควร แต่เช้านี้เธอก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นและน้ำหนักของแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้อย่างแนบแน่นเพราะคริสต์แอบย่องเข้ามาในห้องของเพลงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ราวกับเป็นกิจวัตรที่เขาต้องทำทุกวันเพื่อเติมเต็มความต้องการที่จะได้ใกล้ชิดกับเธอให้มากที่สุด ก่อนจะออกไปใช้ชีวิตในแต่ละวันดวงตากลมโตคู่สวยของเพลงค่อย ๆ เปิดขึ้นมองใบหน้าคมคายที่หลับพริ้มอยู่ข้าง ๆ เธอ มือเรียวยกขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาบนหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน แล้วเฝ้ามองเขาด้วยรอยยิ้มบาง

ในห้องบรรยายรวมของคณะที่เต็มไปด้วยนักศึกษาชั้นปีที่สามหลายร้อยชีวิต เสียงจอแจดังอื้ออึงในระหว่างที่เฝ้ารอการมาของอาจารย์ คริสต์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อม ๆ กับเพลง ก่อนที่แสงไฟจากโคมไฟบนเพดานจะส่องกระทบกับเส้นผมของเขา ทำให้ใบหน้าคมคายดูโดดเด่นกว่าใคร คริสต์เดินตรงไปยังแถวกลางที่เขาจองไว้เสมอ และไม่ลืมที่จะตวัดสายตาคมมองไปยังเจไดที่เข้ามารอก่อนแล้ว และมักจะนั่งอยู่ข้างหลังเขาและเพลงเสมอเจไดนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะประจำ แล้วคริสต์ก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อย พร้อมด้วยทรงผมที่ถูกเซ็ตมาให้ดูดีเป็นพิเศษกว่าทุกวัน รอยยิ้มมุมปากของเจไดยามที่ได้เห็นเพลงนั้นปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะสบตากับคริสต์ที่จ้องเขม็งไม่หยุด เจไดจึงก้มหน้าลงกับหนังสือของเขาอีกครั้ง แต่จิตใจของเขาไม่ได้อยู่กับตัวหนังสือเลย“นั่งที่เดิมกันนะ”คริสต์ผายมือชวนเพลงให้นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเขา ก่อนจะดึงกระเป๋าหนังราคาแพงของตัวเองมาวางกั้นไว้ข้างหลังเก้าอี้ของเพลงด้วยความจงใจ เป็นการขัดขวางและตอกย้ำให้เจไดรู้ว่าเพลงมีเจ้าของแล้ว และไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแทรกระหว่างพวกเขาได้เพลงยิ้มบา

วันต่อมา แสงแดดยามเช้าในแวนคูเวอร์ก็ดูเหมือนจะจ้ากว่าปกติ คริสต์ยืนอยู่หน้าห้องของเพลงด้วยสีหน้าที่ยังคงเคร่งเครียดและห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้แอบย่องเข้าไปในห้องเหมือนทุกคืน แต่มารอเธออยู่ด้านนอกในตอนเช้าตามคำขอของเพลงเมื่อเพลงเปิดประตูออกมา คริสต์ก็ตรงเข้าไปประคองไหล่เธอทันที “น้องเพลง พี่ว่าวันนี้หยุดพักอีกวันเถอะ พี่คุยกับแคลร์แล้ว พี่ว่าน้องเพลงควรพักฟื้นให้แน่ใจก่อนว่าจะไม่เป็นไร”เช้านี้เพลงสวมเสื้อผ้าโทนอบอุ่นและสีหน้าก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอกพี่คริสต์ เพลงดีขึ้นเยอะมากแล้ว ถ้าเพลงไม่ไปเรียนวันนี้ เพลงก็จะคิดมากเรื่องที่ทำให้ทุกคนต้องกังวลอีก”“แต่พี่ไม่สบายใจ พี่ไม่ชอบที่น้องเพลงอาการทรุดเหมือนเมื่อวาน” คริสต์พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเพื่อหวังให้เพลงใจอ่อน“เพลงเข้าใจ แต่เพลงไม่เป็นอะไรจริง ๆ เพลงจะระวังตัวเองให้ดีที่สุดเลย” เพลงเขย่งเท้าหอมแก้มคริสต์เป็นการอ้อนกลับเพื่อยุติการโต้แย้งจากเขา “พี่คริสต์ไม่ต้องเป็นห่วงจริง ๆ นะ เพลงไหว”หลังของการหอมแก้มจากเพลงนั้นทำให้คริสต์ยอมอ่อนข้อลงจนได้ เขาถอนหายใจยาว ๆ อย่างจำนน“ก็ได้ แต่วันนี้พี่จะเกาะติด

รถยนต์หรูของคริสต์มาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลที่บริเวณลานจอดรถของสวนสแตนลีย์ สวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่ทอดยาวริมน้ำในแวนคูเวอร์ อากาศช่วงบ่ายวันนี้เย็นสบายจนเกือบจะหนาว แต่ก็ยังคงมีความสดชื่นของธรรมชาติที่รายล้อมอยู่ เพลงมองออกไปนอกกระจกด้วยสายตาที่สงบลงมากหลังจากได้ตรวจร่างกายและรับยามาแล้วคริสต์ลงจากรถและเดินมาเปิดประตูฝั่งเพลง เขาไม่ได้รีบร้อน แต่ยื่นมือมาประคองเธออย่างอ่อนโยนที่สุด“ไปกันเถอะน้องเพลง” คริสต์กล่าวชวนเบา ๆ “พี่จะพาไปเดินเล่นชมวิวที่สวยที่สุดของที่นี่เลย”จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปตามทางเดินริมอ่าวที่รายล้อมไปด้วยต้นสนสูงใหญ่และต้นเมเปิลที่เริ่มเปลี่ยนสีในบางมุม คริสต์ยังคงโอบไหล่เพลงไว้ตลอดเวลา โดยที่ฝ่ามือของเขาไม่ได้แค่แตะไว้เท่านั้น แต่แนบชิดเพื่อถ่ายเทความอบอุ่นให้เธอ“น้องเพลงยังชอบที่นี่อยู่ไหม หรือว่าเริ่มเบื่อแล้ว” คริสต์เอ่ยเบา ๆเพลงเอียงหัวเข้ากับไหล่ของเขา ก่อนจะตอบกลับไป “ชอบสิพี่คริสต์ ไม่เบื่อหรอก ที่นี่น่ะอากาศดี...และที่สำคัญคือมีพี่คริสต์อยู่ข้าง ๆ ด้วย”“หึ พี่ก็ต้องอยู่ข้าง ๆ สิ พี่รู้ว่าเพลงเครียดสะสมมามากแล้ว เลยอยากชวนมาเดินเล่นแบบไม่ต้องคิดอะไรเลยบ้าง”

หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากเรียนเสร็จในคลาสสุดท้ายของวัน เพลงก็จัดกระเป๋าอย่างช้า ๆ โดยมีคริสต์คอยช่วยเก็บหนังสือให้ ส่วนเจไดก็ยืนพิงประตูรออยู่ไม่ห่าง“วันนี้นาตาลีกลับยังไงเหรอ” เพลงหันไปถามนาตาลีที่กำลังเก็บของอย่างเรียบร้อย“อ๋อ ปกติคนขับรถของที่บ้านจะมารับน่ะ” นาตาลีตอบพร้อมกับมองนาฬิกาที่ข้อมืออย่างกังวลเล็กน้อย “แต่ดูเหมือนวันนี้จะมาช้ากว่าเวลาที่นัดไว้หน่อยนะ”“เราไปกันเถอะน้องเพลง พี่ว่าอากาศเริ่มเย็นแล้วนะ”“ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยพี่คริสต์”เพลงพูดจบก็มองออกไปนอกหน้าต่างของอาคารเรียน พบว่าอากาศข้างนอกเริ่มขมุกขมัวจริง ๆ แต่เธอก็รู้สึกเห็นใจนาตาลีที่ต้องมารอคนมารับคนเดียวท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ก่อนจะหันไปถามนาตาลีว่าบ้านของอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน“ให้เพลงไปส่งไหมนาตาลี เพลงกับพี่คริสต์กลับทางเดียวกันพอดีเลย”“จริงเหรอ!” นาตาลีดูประหลาดใจและดีใจมากในเวลาเดียวกัน “แต่...จะดีเหรอเพลง เราเกรงใจจังเลย”“ดีสิ อย่างน้อยนาตาลีก็ไม่ต้องยืนรอรถที่นี่คนเดียวนะ” เพลงยืนยันอย่างหนักแน่น “ใช่ไหมพี่คริสต์”คริสต์เห็นสายตาของเพลงที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความต้องการที่จะช่วยเหลือคนอื่น